Μύρια τα ερωτήματα και οι σκέψεις μύχιες πώς να εκφραστώ; Λαβύρινθος ο νους και της Αριάδνης ο μίτος, δε φτάνει από το αδιέξοδο να βγω. Μύρια τα ερωτήματα απαντήσεις όμως, δεν έχω. Ερωτήματα για τη ζωή, τον ήλιο, τη γη, τον άνθρωπο, το σύμπαν - πορείες και ιδανικά...

Άλλο ένα καταπληκτικό δείγμα γραφής από την Κατερίνα Παπαδριανού, μετά το καλογραμμένο και αξιόλογο «Η Πανώρια Χατζηκώστα-Αϊβαλιώτη και ο Βενιαμίν Λέσβιος», η οποία, μην έχοντας εδώ να περιγράψει βιογραφία ιστορικών προσώπων και έτσι να περιοριστεί στην έκφραση και...

Στην Έφεσο του 632 π. Χ. οι σπονδοφόροι ανακοινώνουν την έναρξη της 37ης Ολυμπιάδας, στην οποία θα αγωνιστούν για πρώτη φορά και παιδιά. Αυτό δίνει ελπίδα στον μικρό Ίκαρο να συμμετάσχει στο τρέξιμο και να κερδίσει ένα κλαδί ελιάς. Θα τα καταφέρει; Με αφορμή αυτήν...

Στο παγωμένο τζάμι στέκομαι και περιμένω σε προσμένω. Με λαχτάρα αδημονώ μέσα μου να σε φέρω. Να λυτρωθώ να ελευθερωθώ. Τις στάλες σου την καταιγίδα σου με τόση θέληση και πόνο να προσδοκώ και να ελπίζω. Θέλω μαζί σου να ενωθώ κι απ’ το μηδέν κάτι να τρέξει να...

Μουδιασμένες οι μέρες κι ο φόβος, μαργαριτάρι κρεμασμένο στο λαιμό άγριος καιρός η σκέψη σου με ξεγελούν οι σκιές νιώθω μόνο την ομίχλη και τα σύννεφα εκείνα, που κουβαλούν τη βροχή. Συλλαβίζω στην ψυχή πετρωμένα φεγγάρια της νύχτας στις όχθες του ονείρου γλιστράς...

Ήσουν τόσο παγωμένη, που τα χέρια μου ματώσαν Λες κι αγκάθια είχα πιάσει, κι όμως σ' είχα αγκαλιά μου Και σου είπα καλημέρα, σε αγαπάω μην φοβάσαι Κείνο το πρωί με βρήκες, πεθαμένο στο σαλόνι με αγκάθια στην καρδιά μου   Πως μ αρέσει όταν βρέχει, και δεν...

Επίλογος κάποιου βιβλίου που συνεχίζει να γράφεται…     «Σ’ ένα βιβλίο παληό» Κ.Π. Καβάφης Η γειτονιά μας όσο πάει και μικραίνει. Δεν ξέρω σε τι μονάδες να μετρήσω το βάρος ή το μέγεθος της γειτονιάς. Από παντού όμως χάνει. Θες από τα παλιά σπίτια που γκρεμίζονται,...

Ένα τσιγάρ(ω) τελευταίο για τη βραδιά, μια μονάχα τζούρα, την πρώτη. Tο υπόλοιπο να σιγοκαίει, τον Χρόνο να βλέπει να περνά, σκόνη να γένεται σε ρόλους ξεχασμένους, με λόγια άστρα σε ξένους Ουρανούς. Κι όσο αυτά λάμπουν, γωνιά δε μένει αδειανή. Και αν κι απόψε ο...

Από το δωμάτιο του δεν έλειπε τίποτα! Στην μια πλευρά υπήρχαν διάφορες φωτογραφίες σε περίοπτη θέα του ίδιου, άλλοτε μόνου και άλλοτε μαζί με τους γονείς του. Όλες ξεκινούσαν από την σχολική του ηλικία και έφταναν μέχρι το σήμερα. Πάντα στις φωτογραφίες...

Το ξέρω τώρα πια ότι η λέξη δεν είναι για μένα παρηγοριά. Στέρεψε η ψυχή μου τον Τοξέα και τον Πλέξιππο όταν φόνευσα. Μα πως μπόρεσε αλήθεια του Μελέαγρου η μάνα το δαυλί που φώτιζε το δρόμο του από εκδίκηση να κάψει; Τον προικοδότησαν οι μοίρες καθώς αιωρείτο στην...

Πρώτος νεκρός ο ήχος σα σφαίρα παγώνει τη μέρα με ταχύτητα φωτός Αιμοβόρος εχθρός ο αξόδευτος χρόνος της καρδιάς ο χτύπος ανώφελος σκοπός Νεκρώσιμη ακολουθία λυγισμένα κεριά βήματα αργά κορδέλες στα μωβ Αόρατα τα δάκρυα μιας χαμένης αλήθειας Θολοί οι αναστεναγμοί...

Έρμος πάλι βρίσκεσαι, αγέρωχος, στη μέση του πουθενά. Πλαισιωμένος από χρώματα και μενεξεδένια αρώματα. Πλασμένος φόβο να σκορπίζεις. Τη μέρα στα πλάσματα που 'χουν φτερά. Τα βράδια σ' ανθρώπους που η τύχη τους έφερε μπροστά σου. Φιλοτέχνημα άσχημης ομορφιάς. Δέρμα...

Κεφάλαιο 13   Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη φιλοσοφία είναι η θεωρία των συστημάτων. Πλέον κάθε φιλοσοφία, για να θεωρείται έγκυρη πρέπει να έχει την μορφή και την δομή ενός συστήματος. Στην φιλοσοφία θεωρούμε πως ένα σύστημα...

Θέλω να σε βρω. Θέλω να σε βρω στις παράξενες πόλεις. Σε ψάχνω στους χάρτες του μυαλού μου. Θέλω να σε βρω. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά της αγάπης... Θόρυβος... το κάθε σκαλί προδίδει την αγωνία μου. Θέλω να σε βρω. Θέλω να χαϊδέψω τις ρυτίδες σου. Θέλω να ξαποστάσω στο...

Χιλιάδες μάτια σε κοιτούν, μα εσύ σωπαίνεις χαλί που απλώνεται μπροστά σου η φαντασία μα μέσα σου ξετυλίγεται μια λύπη για ό,τι προσβάλει του μυαλού τη νοημοσύνη. Δεν βρίσκει απάνεμο λιμάνι η ευθύνη για κάποια μάτια που εβασίλεψε ο ήλιος μαχαίρια κοφτερά η οργή...

Ήταν μια μέρα σαν αυτή πρώτη φορά σε ξένη γη στα δεκαοχτώ μου χρόνια… Απ’ τ’ αεροδρόμιο στο σταθμό με ένα μετρό κάπως παλιό δέντρο εγώ άπλωνα κλώνια. Το τραίνο βρήκα το σωστό για τον δικό μου προορισμό κι άρχισα ήδη τα όνειρά μου… Διάλεξα άδειο ένα κουπέ κάνω...