Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσαν στην παραγκούπολη κάποιες οικογένειες κοντορεβυθούλιδων. Οι παράγκες τους ήταν μεγάλες, ξύλινες με πολύχρωμα στολίδια φορτωμένες, ώσπου δεν φαίνονταν το ξύλο. Στην άκρη του δάσους υπήρχε ένα σπίτι. Ήταν πολύ διαφορετικό, παράξενο. Να...

Από το κλειστό γυάλινο παράθυρο μπορούσες εύκολα να διακρίνεις τα έντονα χρώματα του ουράνιο τόξου που πρόβαλε επιβλητικά. Ήταν μόλις πριν από λίγο που σταμάτησε η ξαφνική μπόρα και ο ήλιος έκανε την εμφάνιση του. «Πέρασε η φουρτούνα» μονολόγησε απευθυνόμενη στο...

Στον ανάποδο κόσμο σαν σου κάνουν κακό Δεν πειράζει, δικαιολογείς της μοίρας άξιο γραφτό   Το ΨΕΜΑ σαν αναγνωρίζεις στη ματιά εκεί μπροστά Χαμηλώνεις ως το βλέμμα να το κρύψεις στην καρδιά   Την ΑΠΑΤΗ όταν νιώσεις στο δικό σου μερτικό Τι να πράξω το...

Καλότυχη δεν θα ‘λεγα στις μέρες μας, πως είσαι Ευρώπη και δεν θα νιώθεις τη χαρά που άλλοτε στις παρυφές της Δίκτης, έδρεψες σε άλσος ιερό, με στάχια ώριμα του θερισμού και δάφνες στο κεφάλι με τους καρπούς του Έρωτα και τα μήλα του πόθου στα χέρια. Τις έγνοιες...

Ω εσείς αγαλμάτινες μορφές και νεκρές σιωπές στο πέρασμα του χρόνου ηλιολούλουδο ανθίζει στο σκοτάδι σας   Ω εσείς άγνωστες φωνές και μελωδίες παράταιρες στο πεντάγραμμο γράφει ο συνθέτης εαυτός τον άηχο σκοπό σας   Ω εσείς περασμένες στιγμές και λευκές...

Περιφερόταν ώρες πολλές επί ματαίω στους δρόμους της αγοράς και στη θάλασσα του Φαλήρου με το πρόσωπο του σκυφτό και το σώμα του γυρτό σχεδόν να αγγίζει τη γη. Είχε δυο μάτια ξεπλυμένα από τα πρωτοβρόχια της ποίησης μα στείρα τώρα πια ποτίζονταν από τις περασμένες...

Ψιθύρισαν τα κύματα Το όνομα σου πάλι Έτσι όπως έσβηναν αργά Στης λήθης τ’ ακρογιάλι   Η μνήμη ανασάλεψε Στο πελαγίσιο αγέρι Κι η νύχτα καλωσόρισε Το πρώτο της αστέρι   Κι εκεί που χάνονταν το μπλε Μες τ’ ουρανού το γκρίζο Τη λάμψη απ’ το βλέμμα σου...

Τα ψεγάδια της ψυχής είναι μόνο γρατζουνιές επουλώνονται με χρόνο και βαθαίνουν χαρακιές στο απύθμενο φαράγγι νέο δέρμα θα φανεί και η ακίδα που υπήρχε μαγικά θα επουλωθεί   Μα τί φάρμακο είναι αυτό που είναι τόσο δυνατό και έχει δύναμη πελώρια να διεισδύει...

Δυο μέτρα, δυο σταθμά. Ατόπημα δικαίου είσαι των αριθμών τη σωφροσύνη να μην ενστερνίζεσαι. Να πηγαίνεις κόντρα να αντιδράς. Με νούμερο είσαι βαπτισμένος και για μια «δίκαιη» δωρεά ψυχρά υπολογισμένος. Και αν διαφωνείς ούτως ή άλλως πάντα δεύτερος εσύ ορίστηκε να...

Είναι τώρα η ζωή μου σαν μια μουσική, που στην άκρη της σαν φτάνω χάνω την αρχή, μα αν τη δέσω με δυο κόμπους και χρυσή κλωστή πάλι ξέρω όσο λείπεις... θα χω τη μισή!!!   Μοιάζει να ναι κι η χαρά μου κάτασπρο πουλί που όλο φεύγει και πετάει... για άλλη ψαχνή γη......

Κεφάλαιο 11   Μερικές φορές σκέφτομαι την πορεία του ανθρωπίνου γένους. Κάνω κι εγώ, σε λιγότερο επαγγελματική κλίμακα, τα ίδια ερωτήματα που έκαναν κι άλλοι φιλόσοφοι, σχετικά με την ιστορία μας. Ειδικά σήμερα, (την περίοδο που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια η...

Τόξο, βέλος και αγάπη, μία πίκρα δίχως δάκρυ, μια ζωή μαλαματένια κι ένα νήμα δίχως άκρη. Ένα άστρο φωτεινό κι ένα πάθος ζηλευτό, που φωτίζει ομηρικό, τον δικό μας εαυτό. Ένα άρωμα μ’ αισθήματα, ένα νάμα τ’ ουρανού, που ομοιάζει στα ευρήματα, του πανάρχαιου Θεού....

Είχα φτάσει στο λιμάνι του Πειραιά. Ήθελα το καλοκαίρι αυτό να γνωρίσω μέσα από τα νησιά μας τον πολιτισμό μας. Το πλοίο ξεκίνησε! Πρώτος σταθμός ο Αργοσαρωνικός και συγκεκριμένα οι Σπέτσες! Θαύμασα τα αρχοντικά του 1821 και το σπίτι της Μπουμπουλίνας και ένιωσα...