Τι να θυμηθείς; Τι να κρατήσεις;   Άσπρα καράβια. Νησί των πειρατών. Λίγα χρώματα. Την νύχτα, στο ταβάνι αστεράκια φωτεινά. Ξύλινα στρατιωτάκια. Κούκλα πλαστική. Ακουαρέλα παιδική. Περνά περνά η μέλισσα...   Ξεχασμένες πια φωτογραφίες. Κίτρινες....

Στο κουτί σου είσαι κλεισμένος καλοκουρδισμένος και υπάκουα εκπαιδευμένος. Όλο ναι να λες και ποτέ όχι μωρέ σαν το ψάρι αργοπεθαίνεις στην απόχη. Στο κουτί σου μέσα ευθυγραμμισμένος κινείσαι και ζεις υποδειγματικά και ούτε που το διανοείσαι πως υποστηρίζεσαι...

Σαν την αποχαιρέταγε σ’ εκείνο τον σταθμό δεν ήταν πλέον σίγουρος αν έπρεπε να φύγει κι ένιωθε πως άδειαζε και σώμα και μυαλό μα τώρα πια η ξένη γη ήταν για εκείνον λίγη. Θυμήθηκε πρώτη φορά που ήρθε στην Ελλάδα όλα γύρω παράξενα, γεμάτα χρώμα, φως και μουσικές και...

Ένα χαμόγελο μισό. Το άλλο μισό, κρύφτηκε πριν ο ήλιος γυρίσει.   Χάραζε το όνειρο. Έλεγες... Είναι νωρίς. Ο κόσμος ξέχασε. Πάντα λησμονεί. Δοκιμάζοντας δυο ρούχα απελπισίας φόβου, ηδονής.   Το δύσκολο δρόμο να αλλάξει. Δεν προλαβαίνει. Αμέτρητες...

Μισά κενά σ΄ ολόκληρες αλήθειες. Σε δυο ράγες παραμένω αστάθμητος, η ισορροπία σου καντάρι ολάκερο δικό σου. Στο πέρασμά σου το νοιάξιμο αγέρας.   Μπελάς οι ανάσες οι μισές, της απόστασης σαρκοβόρες, Στα όρια ο σφυγμός, και τα κορμιά ασύστολα...   _...

Ορκίστηκες, στον ορίζοντα της θάλασσας τελευταίο καθρέφτισμα στα υγρά τζάμια του σταθμού τα μάτια στέγνωσαν όσο έμεινα βουβή να κοιτάζω το πέλαγος και τη λύπη σε κάθε κύμα που κάνοντας θόρυβο παρακαλούσε το βράχο. Είπες... όφειλα να μεγαλώσω. Ξύπνησα μ' ένα...

Aνακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του 1ου Ποιητικού Διαγωνισμού Bonsaistories. Το αποτέλεσμα κρίθηκε με βάση το άθροισμα των θετικών σχολίων που συγκέντρωσε το κάθε ποίημα. Σημειωτέον ότι για να είναι αντικειμενική η βαθμολογία δεν προσμετρήθηκαν διπλά σχόλια που...

Άραγε που μας πάει τούτο το σαπιοβάγονο κανείς δε ξέρει μας είπαν πως μας παν κάπου καλά μα κάτι μέσα μου σα να μου λέει πως δε θα ξαναδώ τη Σαλονίκη   κοιτώ τον τόπο ξένος μου φαίνεται και άγονος σκλήρυνε το καλό μου μάτι μα αυτές οι ράγες όσο κι αν γυαλίζουν...

Κεφάλαιο 9   Ποια είναι η πιο συχνή αιτία για την οποία ένας άνθρωπος σκοτώνει ή σκοτώνεται; Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιος θα μπορούσε να ζήσει, να σκοτώσει και θα πεθάνει; Κάποιοι θα πουν «το συμφέρον». Κάποιοι θα πούν «η πατρίδα» ή το «έθνος»....

Καλοκαίρι! Απόγευμα Σαββάτου. Το παράθυρό μου κοιτάζει στην ανατολή. Ο ήλιος αντανακλά ό,τι του έχει απομείνει, στον απέναντι τοίχο. Τελευταίες ακτίνες πάνω στα μπαλκόνια, μπαλκονόπορτες, καρέκλες του απέναντι τοίχου. Ο καιρός κοροϊδεύει την καλοκαιρινή μου...

στις Δ. και Γ. Τα βράδια ονειρεύομαι συχνά Μορφές γλυκές να ταξιδεύουν Ξαπλώνουν πάνω στον αέρα Και χαϊδεύουν την ανάσα μου Μου λένε να μη φοβάμαι Τον κόσμο τη μοίρα τη ζωή Και αγγίζουν με άηχες λέξεις Της ψυχής μου τα πλήκτρα Ηχηρή η μελωδία της σιωπής Το αντίο δε...

Ήρθε η ώρα να πετάξουμε. Χάρισε μου αυτό το χορό. Ψηλά... Εκεί που ίσως δεν φτάσουμε ποτέ. Το θέλουμε όμως. Καλύτερα έτσι.   Το άρωμα των πάντων φουλάρι στο λαιμό σου.   Να πλάσουμε ένα αύριο. Στα κοχύλια να φυλάξουμε μυστικά παραμυθένια. Ανείπωτα...

Σήμερα, είναι μια βαρετή μέρα για τον Νίκο. Καθισμένος στην καρέκλα του γραφείου του κοιτάει χωρίς να βλέπει, την οθόνη του υπολογιστή του. Ο κόμπος της γραβάτας, θηλειά στο λαιμό που τον σφίγγει. Δίπλα του, οι συνάδελφοί του, απορροφημένοι στις δουλειές του,...

Είμαι άνθρωπος και ματώνω, είμαι άνθρωπος και γυρεύω ένα τίποτα για να πιστέψω ένα πολύ. Είμαι άνθρωπος και είμαι πολύ πληγωμένος για να διασκεδάσω τη ψυχή μου όταν δίπλα μου ψυχές χάνονται. Όταν σκοτώνεται και ο νικητής και ο νικημένος είναι άνθρωποι και είναι και...