Δάνεισέ μου ένα δάκρυ στην πληγή να χωράει συντροφιά με το αίμα να ενωθεί, να κυλάει. Χάρισέ μου ένα αστέρι λίγο φως να μου φέρει να μπορώ να σε βρίσκω σαν μου απλώνεις το χέρι. Μείνε λίγο ακόμα κοντά μου μην αφήσεις το ξημέρωμα να μετρήσει τα κρίματά μου. Πάρε με...

Περνούσαν τόσο γρήγορα δίπλα οι μπάρες του δρόμου σαν τις στιγμές που έζησε μαζί του, τόσο βιαστικές, τόσο φευγαλέες. Οι ρόδες του ταξί έτριζαν όταν έφτανε στο κόκκινο φανάρι, φρέναραν κρατώντας πίσω όλη την ένταση της ροπής. Ήταν σαφείς οι οδηγίες, έπρεπε να είναι...

του αγγέλου το σώμα πως στα χέρια μου βρέθηκε στης ψυχής μου τα μάτια Ένας Έρωτας δάκρυσε της ζωής μου το χρώμα τη στιγμή που μ' αρνήθηκε θλίψη έγινε θλίψη και στα μάτια Σου κύλησε..... δε φοβάμαι το θάνατο όταν νύχτα μ' ασήμι, σ' αγγίζω σαν λουλούδι αθάνατο στο...

Ας τσαλακώσω τα σχέδιά μου, ας αποτύχω γράφοντας και σβήνοντας ας ζητήσω μια αναβολή που ξεκουμπώνει τα παντελόνια των δρόμων και κατευθύνεται όπως ένα μόνιππο προς την θάλασσα. Αν μελετήσουν τον αποκρυφισμό μου και καταλάβουν ότι ποτέ δεν υπήρξε ίσως εννοήσουν και...

Άλλαξε ο καιρός. Μα που πας, για που πετάς; Άνοιξες τα φτερά σου γι' αλλού. Να μεταφέρεις είπες, ιστορίες παλιές ξεχασμένες σε κλειδωμένα κοχύλια... Μετανάστης των ονείρων... Με το βλέμμα καρφωμένο στον Ήλιο, αναχωρώ για τον κόσμο της Αλήθειας, εκεί όπου η...

Μοιάζουν με εύθραυστες κλωστές οι δίδυμές σου ράγες φλέβες θαρρείς μεταλλικές ελπίδας μα κι ονείρων   Έχουν καρδιά την ξενιτιά ψυχών ψυχρές αρπάγες πόνο μαζί και λησμονιά τούτες οι φλέβες ενεχύρων   Φτύνεις ιδρώτα στις κορφές στους κάμπους αλαργεύεις μα...

Αν θα πάω φέτος για μπάνιο θα προσπαθήσω να επιμηκύνω το χρόνο μου στη σκιά και να καταστρώσω την άμυνά μου κατά του ηλίου. Κι όλα αυτά χωρίς όπλα: Ούτε γυαλιά, ούτε κρέμες, τίποτα. Να, πηγαίνω νωρίς νωρίς το πρωί, εισβάλλω ως φάλαινα εντός της θαλάσσης, και...

Βυθισμένος στο κενό των διηνεκών σκέψεων αναλογίζομαι τους ήχους των χρόνων που πέρασαν αθόρυβα μεταφέροντας τα όνειρα και τις αναμνήσεις σαν αόρατα τρένα στη σκόνη της άγνωστης πορείας τους μακριά από τον σταθμό της πλάνης της ζωής στη σιωπηρή αβεβαιότητα του...

Άνθρωποι την νύχτα Βγαίνουν στην πόλη Να μαζέψουν πόνους Από τις γωνίες και τα μισάνοιχτα παράθυρα Στους κάδους με τις σάπιες ειδήσεις. Αυτό προφήτεψε ο αγιογράφος στον θόλο Της μεγάλης εκκλησίας του σύμπαντος Στήνοντας τον χορό των άστρων Με τον Κένταυρο και τον...

Το τρένο φεύγει… Φεύγεις και 'συ…   Άραγε με 'μαθες ποτέ; Με 'μαθες όπως οι ράγες συστέλλονται με τον μεσημεριανό καφέ; Τον μεσημεριανό ήλιο. Στην καρδιά μου η ζέστη έρχεται και φεύγει. Στους σταθμούς η θύμηση σου ξαποσταίνει. Και δεν σε βρίσκω. Πού είσαι; Το...

Φεύγω… Με ένα ξύλινο κουπί πάνω σε σχεδία που φτιάξαν μία νύχτα όνειρα ναυαγοί Ένα ατίθασο κύμα  σε γη απάτητη ας βγάλει το κορμί ξέπνοο και μελανό με την ψυχή τρεμάμενη μα ζωντανή   Φεύγω… Με την επιθυμία της ανάμνησης τη νοσταλγία των ρόδινων χρόνων τότε που...

Η παραλία μας δεν έχει πια φωτιές Ούτε παρέες με κασετόφωνα τα βράδια Λείψαν τα χάδια κι οι γλυκές φωνές Τώρα ατέλειωτη σειρά από σκοτάδια...   _ γράφει ο Ντέμης Κωνσταντινίδης   από την ποιητική συλλογή “Εφημερόπτερα”, 24γράμματα,...