Αβυσσαλέα και άηχη η ζωή στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου. Ξεθωριασμένο το ουράνιο τόξο. Στάχτη και καταστροφή. Στα πόδια του καταστροφέα ψυχορραγεί η Ελπίδα! Λιλιπούτια κορμιά τα παιδιά του πολέμου, στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου, το παράστημα ορθώνουν, τα στήθη...

Ω, τι ηλιθιότης!.. Προύχοντες του «χωριού» χωρίς κανένα κύρος. Αμετανόητοι εραστές του «δήθεν». Ξιπασμένοι αφεντάδες γης, που ποτέ δε μας ανήκε.   Αφαιρετικά σκιάχτρα μ’ εφήμερες ιδέες. Όπου κι όποτε βολεύει η αντρειοσύνη… Κι όταν πλέον δε σε «παίρνει», φυλάς...

Μετά την τελετή ξέκοψε από τον κόσμο. Λόγια παρηγοριάς, κουβέντες χιλιοειπωμένες που λέγονται τυπικά δεν ήθελε ν’ ακούσει. Ήθελε να μείνει μόνος, να φέρει στο νου τον παππού του και να φυλάξει σαν ιερό κειμήλιο όσα άκουσε, όσα είδε και όσα έμαθε από εκείνον. Και...

Τη θυμάμαι να μπαίνει γενναία. Άνοιξα την πόρτα και με καλησπέρισε με χαμόγελο. Φάνταζε τόσο αληθινό. Και τόσο δυνατό. Σχεδόν το ζήλεψα. Κάθισε απέναντί μου και έπαιζε με τα χέρια της. Ήμουν πάντα λίγο αμήχανη με αυτή την πρώτη συνάντηση. Μα ήταν τόσο ζεστή που...

Ξεκίνησα να γράφω τον λόγο που ήθελα να κρατήσω τον παππού ζωντανό. Σκέφτηκα πως είναι ο μόνος, μη λέω και υπερβολές, αλλά συμβάλλει κι εκείνος, που μπορεί να βοηθήσει οικονομικά. Σπουδαίο γεγονός η σύνταξη του παππού! Πετσοκομμένη, αλλά σημαντική! Είναι ένα...

Η Πηνελόπη Ζαφειροπούλου είναι ιδρυτικό μέλος του συλλόγου προστασίας ανύπανδρων μητέρων «Εδώ για σένα». Έχοντας βιώσει και η ίδια την εγκατάλειψη από τον σύντροφο της στην πιο σημαντική περίοδο της ζωής της, εκείνη της εγκυμοσύνης, μεγαλώνοντας με πολλούς αγώνες...

Ένα καθρέφτη ανάποδα σκέφτομαι να κρεμάσω Να κρέμεται νωχελικά πάνω μου, απ’ το ταβάνι Το είδωλό μου μάταια να προσπαθώ να φτάσω Να προσπαθεί κι αυτό νωθρά, αλλά να μην με φτάνει   Όλη την ώρα να πηδώ ψηλά, σαν το κατσίκι Και πάντοτε – φαρδύς πλατύς – στο...

Αδυσώπητα που μικραίνει το σπίτι όταν φεύγεις, στενεύουν οι κάμαρες, οι τοίχοι τους στριμώχνονται στο κενό. πόντο - πόντο πασχίζουν να το ποτίσουν με τα δάκρυα που τρέχουν στα μάγουλά μου ίδια μικρά ρυάκια. ανάσες στοιβαγμένες στα θολά τζάμια του χειμώνα που κάποτε...

Καθόμουν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, κοιτάζοντας αδιάφορα έξω από το παράθυρο που με χώριζε μόλις λίγα εκατοστά από τις αμέτρητες σταγόνες της βροχής που έπεφταν πάνω του. Τα σκούρα σύννεφα που σκέπαζαν τον ουρανό είχαν δώσει στην ατμόσφαιρα εκείνη τη...

Το ήξερα εδώ και αρκετό καιρό άλλα δεν είχα τις κατάλληλες αποδείξεις ώστε να δημοσιεύσω το ρεπορτάζ. Αλλά τώρα μετά από αυτές τις φωτογραφίες δεν υπήρχε πλέον καμία αμφιβολία πως όλοι οι ισχυρισμοί μου ήταν σωστοί. Είχα καταφέρει να φωτογραφίσω ακριβώς την στιγμή...

Ανάποδος καθρέφτης η ζωή. Δύο όψεις στο ίδιο νόμισμα. Ελπίδα – Μηδενισμός Ζωή - Θάνατος! Μια σκακιέρα, ο καθρέφτης αυτός, όπου, συμπαίκτης ο Εαυτός. Άνθρωπος και Εαυτός… Αιώνιοι αντίπαλοι! Άσπρα πιόνια – Μαύρα πιόνια! Κάθε κίνηση, ρίσκο που πρέπει να παρθεί....