Ήταν η ώρα περασμένη. Τα φώτα της μικρής πόλης καθρεφτίζονταν στα νερά του λιμανιού και όπως κάθε βράδυ οι άνθρωποι έκοβαν βόλτες στην προκυμαία, καμιά φορά έκαναν και μικρές στάσεις για να χαιρετήσουν κάποιον γνωστό που έτυχε να βρεθεί μπροστά τους ή για να πάρουν...

στη Γλύκα Όταν τα μάτια συνηθίζουν το σκοτάδι. Όταν τα μάτια συνηθίζουν τις σκιές. Όταν αρχίζουνε σιγά-σιγά να ξεχωρίζουν γύρω σκοτεινούς ανθρώπους, σώματα που γυρεύουν άλλα σώματα, χέρια που σφίγγουν φοβισμένα τη ζωή, μαλλιά που σαν χορδές κιθάρας περιμένουν...

Απόψε ξύπνησε η ανάγκη για να γράψω κάτι έχω μέσα να ξορκίσω ή να κάψω. Δεν ξέρω αλήθεια αν είναι η μοναξιά νιώθω πως θέλει να με κάνει μια χαψιά... Ένα θηρίο που στα σωθικά γυρίζει σαν μεθυσμένος ναύτης που χυδαία βρίζει γιατί τον δρόμο για το πλοίο έχει χάσει κι...

Ας κουβεντιάσουμε απόψε. Αν θέλεις μπορώ να σου μιλήσω για το φεγγάρι. Μπορώ αν θες να σου κρατάω και το χέρι. Μπορώ αν θες να σου δείξω έναν αστερισμό και να σου ονομάσω όλα του τα αστέρια ένα ένα. Κι ύστερα να σου πλέξω ιστορίες και ιστορίες νυχτερινές. Καυγάδες...

Μια νύχτα ξάστερη. Η ζωή σε ακινησία. Ρίγος στα μεταφερόμενα κορμιά. Τα σύννεφα πήραν τις θέσεις τους κάνοντας την ατμόσφαιρα πιο μελαγχολική. Ταύτισαν το χρώμα τους με το ανθρώπινο συναίσθημα. Σταμάτησαν κι αυτά να κινούνται. Τα πρόσωπα ανέκφραστα. Έβγαιναν μόνο...

Μούχρωμα στα γιοφύρια, καυτός Αύγουστος. Παράξενη η πόλη, μυστήριοι οι άνθρωποι. Το ψιλόβροχο νοτίζει τους γκραφιταρισμένους τοίχους του σχολείου απέναντι. Παράταιρο μοιάζει εκείνο το πολύχρωμο κομμάτι· ξερατό χρωμάτων ανάμεσα στις ταγκιές και τα γηπεδικά. Η βουή...

Τα βράδια σφαλίζω τα μάτια αφήνοντας αθώα ανοιχτό το παραθύρι της καρδιάς Τα αστέρια έξω πονηρά με παίζουν Αναβοσβήνουν πάνω στα βλέφαρα και παιχνιδιάρικα ξυπνούν ετούτον το νυχτερινό έρωτα Νύχτα λευκή και αθώα μπερδεύει στα σκοτάδια μου και ξημερώνει μια γιορτή...

Ένα ζεστό φλιτζάνι στα χέρια και πολλές σταγόνες βροχής στο παράθυρο. Το μοναδικό φως στο δωμάτιο είναι το γκρίζο του ουρανού. Η οργισμένη θάλασσα απέναντι μοιάζει ασήμαντη μπροστά στην τρικυμία του μυαλού μου. Πάνε μέρες τώρα που η απάντηση ξεγλιστράει από τα...

Νυχτώνεις παράδοξα. Στὰ στενὰ σοκάκια τῆς ἀλλομόρφης πόλης, ἀφήνεις ἀρώματα σκιές, στις ἐναλλαγές ταῶν κτιρίων, χαράκιες ὄνομα τῶν πρώην, τῶν νύν, φίλων, ἀγαπημένων. Σ ‘ὅλες τις κατευθύνσης τῶν ἀνέμων. Σε εἶδα, να ἀφήνεις μηνύματα ἀγάπες στα πεφταστέρια. Ἔχεις κάτι...

Είχε δίκιο. Ήταν πράγματι περίεργες εκείνες οι μέρες. Κι ακόμη πιο περίεργες οι νύχτες. Καταλάβαινα τι ήθελε να πει. Όταν τη ρωτούσα μου απαντούσε: «Δεν ξέρω ακριβώς, αλλά σίγουρα περίεργες με έναν όμορφο τρόπο». Ήταν πράγματι έτσι. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο...