Λευκό απλώνεται σα σημαία παράδοσης, ξεβαμμένο σεντόνι, απόχρωση ονείρων, απόκοσμες σιωπές ολόγυρα μου. Ματωμένα γηρατειά Ψυχής! Τυμπανοκρουσίες παρουσίας, μυστικά εμφανίζεσαι σε γωνιές, σημάδι στη νυχτιά η φλόγα σου, κερί άσβεστο κόντρα στο Βοριά.   _ γράφει...

Σκοτείνιασε και ο νους στο απέραντο τρέχει στων ερώτων τα λιβάδια Ταπεινά πιστή η σκέψη γονατισμένη περπατά Στο τάμα της νύχτας Το αστέρι θα φωτίσει απόψε τα γενναία μυστικά Της μέρας τα περισσευούμενα Το φεγγάρι θα απλώσει χρυσαφένια σκαλιά Να ανέβει το θαύμα...

Απόψε ήθελα να ‘ρθείς στα δάχτυλά μου να κυλήσεις, πίκρες και θύμησες να σβήσεις της περασμένης μου ζωής. Ήθελα απόψε εδώ να’ ρθείς, χάδι στον ήλιο απλωμένο, φιλί ακριβό, μαλαματένιο. Μάταια… εσύ αργείς. Το χρόνο σου αλλιώς μετράς στης μοναξιάς μου το ρολόι,...

Νυχτερινή πορεία. Δημητρίου Γούναρη, Τσιμισκή, Λεωφόρος Στρατού. Κάθε βράδυ περνώ μπροστά από το μουσείο. Ούτε ένα άγαλμα δεν έχει πει καληνύχτα μέχρι τώρα. Όλα τα μάρμαρα κάτω από το φεγγαρόφωτο ζούνε στο απόλυτο άσπρο της γνώσης αιώνων. Ούτε μια σαρκοφάγος δεν...

στις Δ. και Γ. Τα βράδια ονειρεύομαι συχνά Μορφές γλυκές να ταξιδεύουν Ξαπλώνουν πάνω στον αέρα Και χαϊδεύουν την ανάσα μου Μου λένε να μη φοβάμαι Τον κόσμο τη μοίρα τη ζωή Και αγγίζουν με άηχες λέξεις Της ψυχής μου τα πλήκτρα Ηχηρή η μελωδία της σιωπής Το αντίο δε...

Νεράιδα του σκότους εσύ αντρειωμένη της νύχτας ιέρεια από της μέρας το φως είσαι διωγμένη. Στα χέρια σου η φωτιά σπαράζει, πεθαίνει σκισμένη η ψυχή σου σωπαίνει… σωπαίνει. Νεράιδα του σκότους στης νύχτας τα σωθικά είσαι εξορισμένη η μήτρα που σ΄ έφερε στον κόσμο σε...

«Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε…» Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά. (Γ.Σεφέρης, «Τελευταίος Σταθμός») Το νησί μας είναι μια κουκκίδα στον χάρτη. Το μετράμε με τα φώτα. Είκοσι φωτεινά σημάδια στο λιμάνι, τριάντα στην πάνω γειτονιά και καμιά δεκαριά...

Πρέπει να προλάβει την αυτοσχέδια καταπακτή. Ναι,αυτή που εμφανίζεται στην άμμο και χάσκει εντελώς προσωπική. «Διαπλάτυνση» θα του πεις πως την ονομάζεις. «Σχήμα!» θα σου αντιτάξει. Πάντως όπως και να΄χει κάπου εκεί ανταμώνουν οι απόψεις σας. Τοπικό το ζήτημα,θέμα...

Στου ήλιου το κύκνειο άσμα, ηνίοχος της πλάσης ξεπροβάλλει η νύχτα. Σαν πρελούδιο πολέμου, μια σάλπιγγα ολολύζει πένθιμα στολισμένη. Του σκότους οι έκπτωτοι εραστές, τη φαρέτρα ετοιμάζουν της μάχης. Έχουν τα άλικα της νύχτας φιλιά για φυλαχτό, λάφυρο θέλουν το...

Βράδιασε απόψε από νωρίς πένθιμες πέφτουν οι σταγόνες της βροχής πάνω στα απομεινάρια της ρημαγμένης μου ζωής. Κι οι σάλπιγγες που άλλοτε ηχούσαν δυνατά τώρα βουβά και αυτές μοιρολογούν πως έφυγες έτσι ξαφνικά. Μια νύχτα σαν και αυτή δίχως άστρα, παγερή. Και εγώ...

Νυχτερινός διαβάτης φύλακας της γης και Διγενής Ακρίτας στα σύνορα της θάλασσας με τη σελήνη   ακροβατεί στα σύννεφα κι ανάμεσα στους κάμπους ανοίγει δρόμο στα νυχτερινά πουλιά και τα κυκλάμινα χαϊδεύει με τα ματωμένα χέρια του   νυχτερινός διαβάτης κι αν...

Η δύση του ηλίου στόλισε κι απόψε με μαεστρία τον πολίτικο ουρανό, που μύρισε τριαντάφυλλο και γιασεμί.   Μα εσύ, αδημονείς την Χρυσή Ώρα, ώστε οι Ερινύες να κρυφτούν σαν τους καλικάντζαρους∙ γιατί, η συνείδηση σου χτυπά κάθε βράδυ με επιμονή την πόρτα του...

Είπα μια μέρα να παλέψω με το θηρίο. Το είχα πια αποφασίσει δυνατό πολύ εκείνο ήταν μα δεν το φοβόμουν θα πάλευα μέχρις εσχάτων. Ρωτάτε ποιος νίκησε τι σημασία έχει; Τώρα μπορώ και κυκλοφορώ με τις κομματισμένες μου σάρκες και τη στραπατσαρισμένη μου ύπαρξη σε...

Δεν έχω όρεξη να γράψω, απόψε είμαι ουδέτερος με κουράζει να μιλήσω έντονα γιατί είμαι ουδέτερος θα πρέπει να βγάλω συναισθήματα και με κουράζει. Το βράδυ γράφουμε αλήθειες και με κουράζει. Με κουράζει τόσο που δεν βγάζουν νόημα αυτά που γράφω καληνύχτα Βράδιασες...

Μου λες να μην κοιτώ τα αστέρια όταν νυχτώνει λένε πως είναι γρουσουζιά το φως τους να θαυμάζεις   Είναι το φως τους δυνατό τα μάτια σου θα τσούξουν κι η δύναμή τους καυτερή το δέρμα σου θα κάψουν   Μην το φορτώσεις στη ψυχή το βάρος θα σε πνίξει κάνουν...

Συνάντησης φύλαγμα Την καληνύχτα δε θα σου την πω, δε θα σου την τραγουδήσω.   Σε στίχους ξένους την εβρήκα, κι έτσι απλά θα σου την αφιερώσω, δίχως σκοπό. Κλεισμένη σ' ένα κομμάτι, ντυμένη με μουσική, κι αν δε θες, μη την πετάξεις, μη, κάψε την, στάχτη κάνε...

Την δύση αυτή που ζούμε μην φοβάσαι άσε την νύχτα να σκεπάσει και τον Άδη πως ξημερώνει πάντα να θυμάσαι ενώ η ζωή θεριεύει στο σκοτάδι...   Έβαλα θάλασσα από στίχους να δροσίζει γόνιμο κάπου ξεχασμένο ακρογιάλι... Θά 'ρθει πρωί και θα το δεις θ' ανθίζει μέσ'...

Δάνεισέ μου ένα δάκρυ στην πληγή να χωράει συντροφιά με το αίμα να ενωθεί, να κυλάει. Χάρισέ μου ένα αστέρι λίγο φως να μου φέρει να μπορώ να σε βρίσκω σαν μου απλώνεις το χέρι. Μείνε λίγο ακόμα κοντά μου μην αφήσεις το ξημέρωμα να μετρήσει τα κρίματά μου. Πάρε με...

Ας τσαλακώσω τα σχέδιά μου, ας αποτύχω γράφοντας και σβήνοντας ας ζητήσω μια αναβολή που ξεκουμπώνει τα παντελόνια των δρόμων και κατευθύνεται όπως ένα μόνιππο προς την θάλασσα. Αν μελετήσουν τον αποκρυφισμό μου και καταλάβουν ότι ποτέ δεν υπήρξε ίσως εννοήσουν και...