Σεμινάριο δημιουργικής γραφής, κάπου στο Θησείο. Ο “δάσκαλος” δίνει στην ομάδα του, για ν’ αναπτύξει σαν θέμα, τη λέξη “ζήλεια”. «Θα σας αφήσω είκοσι λεπτά να γράψετε ό,τι θέλετε. Είναι ένα θέμα πολύ εύκολο, νομίζω…», είπε με ένα πλατύ χαμόγελο. Οι “μαθητές” του –...

Ανέβηκα τη σκάλα με δυσκολία, με αβεβαιότητα, λαχανιασμένη. Έμοιαζε φίδι να τυλίγεται στα πόδια μου. Δεν κοίταξα πίσω ούτε μια φορά, φοβήθηκα μήπως κατρακυλήσουν τα όνειρά μου. Φόρεσα και ένα ανύπαρκτο χαμόγελο στα χείλη, έτσι για να γλυκάνει η ματιά λίγο, μια που...

Η Ιφιγένεια, γόνος πλούσιας οικογένειας, ζούσε μες στη χλιδή. Με το ιδιωτικό της σχολείο, τα πανάκριβα ρούχα, τα ταξίδια της. Ότι επιθυμούσε το είχε.  Ποτέ δε θα ξεχάσει, εκείνο το πρωινό, που περπατώντας αμέριμνη στο πεζοδρόμιο, χαζεύοντας τις βιτρίνες, έπεσε θύμα...

Άλλη μια κουραστική ημέρα έφτασε στο τέλος της. Υπομονετικά περιμένει το λεωφορείο. Μετά από αρκετή καθυστέρηση, κάνει την εμφάνισή του. Ευτυχώς, υπήρχε μια θέση και για εκείνη. Με το που κάθισε, τα μάτια της έκλεισαν αμέσως. Με το που τα άνοιξε, διαπίστωσε ότι...

Αγάπα, σου λέει ο άλλος και μη ζητάς ανταπόδοση ντε και καλά. Προσωπικά, δε συμφωνώ καθόλου με τη ρήση αυτή. Τι νόημα έχει να αγαπάς και ο άλλος να μη νοιάζεται για σένα; Αν εννοεί κάποιος, να αγαπά έτσι γενικώς κι αορίστως ναι, το καταλαβαίνω. Δηλαδή, να σέβεσαι,...

Άνθρωποι ξένοι. Νομίζεις ότι τους ξέρεις και ξεκλειδώνεις τα πιο απόκρυφα σημεία της ψυχής σου για να φωτίσεις το σκοτεινό τους μονοπάτι. Εμπιστεύεσαι, γιατί νομίζεις ότι είναι ικανοί να κάνουν το ίδιο για ’σένα. Σε θωρούν, μα δε σε βλέπουν. Φοβάσαι να φύγεις από...

- Περιμένετε πολλή ώρα; - Ε, κάνα δεκάλεπτο. - Ωραία! Πού πάμε; - Αθήνα. - Αθήνα! Θα κάνω οχτακόσια χιλιόμετρα! Μήπως... Μήπως... Γιατί δε μιλάτε; - Περιμένω να τελειώσουν τα «μήπως» σας. - Μήπως με δουλεύετε; Σας πληροφορώ ότι έχω δέκα χρόνια να πάρω κούρσα για...

«Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς. Ακόμη πλαγιάζω νωρίς. Δεν το επιδιώκω. Απλώς είναι πάνω απ’ τις δυνάμεις μου το να παραμένω ξύπνια μέχρι αργά. Κουράζομαι εύκολα, βλέπετε. Δεν έχω πολλές αντοχές. Μερικές φορές κλείνουν τα μάτια μου χωρίς καν να το καταλάβω. Είναι επειδή...

Είναι εν δυνάμει μια τόσο δα μικρή ψυχή, το περιστέρι που προ ολίγου τάισες, να έχει να σου πει περισσότερα από εκείνα που μπορείς να αντέξεις; Κι όμως ψες, ώρα βραδινή, αντελήφθην τον πόνο μιας πικρίας ενός ξενιτεμού, αδιάσπαστο πάντα απ' το υπερεγώ μου. Έτσι...

-Γιαγιά, κλαις ; -Μπα σε καλό σου, παιδάκι μου! Με βλέπεις να κλαίω; -Μα αφού τρέχουν δάκρυα από τα μάτια σου. -Με καίει η αψάδα των  κρεμμυδιών. -Τότε γιατί τα αγαπάς; Αυτός ο διάλογος επαναλαμβανόταν κάθε φορά που η γιαγιά καθάριζε κρεμμυδάκια. Η μικρή Λουκία δεν...

Τέλος καλοκαιριού και ο κύριος Σπύρος, ετών 89, είχε πάει από νωρίς στο σημείο που πήγαινε κάθε μέρα. Δεν είχε καλύτερο από την παρακολούθηση. Κοιτούσε με κιάλια από το αμάξι του. Σήμερα ήταν μια 40άρα, με 3 παιδιά και την προίκα τους, που προσπαθούσε να...

Πάει καιρός που η ψηφιακή πένα μας, χόρευε ρυθμικά και ένιωθε την ανάγκη να παίξει με τις νότες και τις λέξεις. Πάει καιρός που η καρδιά της υπαγόρευε να γράψει για την αγάπη μας. Πάει καιρός που αμέλησα να φορέσω την πανοπλία μου, μην τυχόν οι λαβωματιές από τον...

  Ο Τζέισον αγαπούσε το διάβασμα. Ήταν γι' αυτόν ο καλύτερος τρόπος να κρατάει το μυαλό του απασχολημένο, διασκεδάζοντας ταυτόχρονα. Εκεί έβρισκε το καταφύγιό του. Μέσα στα βιβλία. Όμως ο Τζέισον φοβόταν οτιδήποτε δεν μπορούσε να εξηγήσει, οτιδήποτε περιλάμβανε...