Παιδιά του πολέμου, παιδιά του ξεριζωμού. Μεγαλώσατε απίστευτα γρήγορα πολύ πριν την ώρα σας. Δεν προλάβατε καν, να γνωρίσετε πατρίδα. Έσβησε γρήγορα για σας, το όνειρο απωλέστηκε βάναυσα, η παιδική αθωότητα μαράθηκε πρόωρα η ελπίδα.   Δεν προλάβατε καν, να...

ΠΟΜΦΟΛΥΓΕΣ τα μεγάλα της αγάπης λόγια; Να τα πιστεύει κανείς κτίζοντας πάνω στην μαγεία τους και να απογοητεύεται όταν σκάζουν, ή να αφήνεται και να τα απολαμβάνει για όσο κρατούν;

Ακολούθησέ με στη μοναχική παραλία. Θα σου δώσω ένα βράχο δίπλα στην αμμουδιά. Εκεί θα μας υποδεχτεί οικοδεσπότης γελαστός, ο χρυσαφένιος ήλιος αχτίνες να μας δωρίσει. Στην άμμο θα χαράξουμε μεγάλους κύκλους να περιχαρακώνουν τα θέλω μας, μικρούς για να...

Ποίημα σε μορφή δημοτικού τραγουδιού με τέσσερα πρόσωπα: ο ποιητής (που παίζει ρόλο αφηγητή), το κύμα (που αποκτά ανθρώπινη φωνή -ποιητική αδεία- και αποκαλύπτει αλληγορικά στη Δέσποινα ποιον θα παντρευτεί), η Δέσποινα -ή υποκοριστικά θαλασσιά βαρώνη- (που αρχικά...

Η σιωπή ολισθαίνει παράξενα απόψε σαν άπιαστο όνειρο. Ξεδιπλώνει το άρωμά της νωχελικά, μυστηριακά αρνούμενη να υποτάξει την ιδιότυπη ισχύ της στην παρουσία μας. Nα υποκύψει στις δικές μας διαθέσεις. Αφουγκράζεται την ηχώ της μοναξιάς που πλανάται παράξενα γύρω μας...

Κραυγή δίνει ζωή. Ζωή δίνει κραυγή.   Φωνή δίνει τους φθόγγους κι οι φθόγγοι τους ήχους.   Ήχοι χαρμόσυνοι ήχοι λυπητεροί άγριοι και απαλοί ήχοι αλλόκοτοι ήχοι αισιόδοξοι ήχοι που πάλλονται παλμοί που δίνουν ήχους.   Ήχοι καταλήγουν κραυγές. Κραυγές...

Ατέλειωτα τα μοναχικά μας βράδια ίσως να μας περιτριγυρίζουν χιλιάδες αλλά οι καρδιές μας νιώθουν μόνες όπως ένα δέντρο σε αχανή έρημο που ο ίσκιος του δροσίζει το άπειρο   _ γράφει ο Χριστάκης...

Ένα παραλήρημα της αγαστής συνεργασίας νόησης, αίσθησης, το οποίο φανερώνει την εκμυστήρευση της φαντασίας.

Φέτος η άνοιξη δεν εξεγείρεται Δε φοράει τα καλά της για να μας καλοπιάσει Δε στολίζεται, δεν εντυπωσιάζει Αντιθέτως, σέρνει τα πόδια της βαριά  Αγκομαχά σε κάθε βήμα της Βροχή κι αέρας τη μαστιγώνουν αλύπητα Κλείνει τα μάτια και παραδίνεται Στον εγκλεισμό, στην...

Το ομολογώ Αγνόησα παντελώς το μήνυμα των πτώσεων που ανεπίστρεπτα δεν είχαν τις κατωφέρειες αγνόησα που πρόσκαιρες δεν ήταν τελικά οι μύθοι - βακτηρίες που κανείς βαστιέται και ξαμώνει τις σιωπές του μπρος στο άρρητο νόμιζα πως άχρηστοι Μήτε ενός Ανταίου τη χθόνια...

Λουλούδι στον άνεμο, όνειρο μελαγχολικό στη βροχή μοιάζεις απόψε καρδιά μου.   Εσύ τους χάρισες την αλήθεια σου μα αυτοί σε πλήρωσαν με ψέμα και δάκρυ. Και τώρα έμεινες μετέωρη, βουβή να παρακολουθείς τον άνεμο της απογοήτευσης, τον άνεμο της απαισιοδοξίας να...

Και η αυλαία της τρίτης πράξης έπεσε… σ’ ένα έργο αρχέγονο… Κάτω από έναν δακρυσμένο ουρανό που οι στάλες του μπερδεύονταν με κείνες που αυλάκωναν σιωπηλά τα μάγουλα… Μένει να παιχτεί και η τέταρτη πράξη… Εκεί που θα βρεθείς  πλάι σ’ εκείνον που λάτρεψες να...

Τρύπωσες με περίσσιο θράσος, εκεί που κανείς δεν τόλμησε ποτέ του να σιμώσει.  Μονάχα εσύ στα ιδιαίτερα, στου έρωτα τα πάθη θεατής.  Ποιος τόλμησε δίχως την άδεία σου, τη γούνα σου ν’ αγγίξει; Κι αν είναι Φαραώ ή Ποιητής, Κατακτητής ολάκερου του κόσμου....

Ένα παραλήρημα της αγαστής συνεργασίας νόησης, αίσθησης, το οποίο φανερώνει την εκμυστήρευση της φαντασίας.

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Στο γκρίζο ξοδεύτηκε η Άνοιξη μονάχα παπαρούνες λιγοστές ξέφυγαν απ' τον κανόνα και της προσφέρανε το κόκκινο τα πικραμένα χείλη της να βάψει ένα χαμόγελο χαράς ν' ανθίσει στο βιότοπο των λουλουδιών εκεί που η λύπη εξόριστη στην πέτρα, στην ξερολιθιά κοιτάει να...

Η λογοτεχνία είναι μια πατρίδα από μόνη της και μέσα της ζούνε όλες οι γλώσσες και όλες οι παραδόσεις. Οι νεκροί της είναι οι νεκροί όλης της ανθρωπότητας και οι εραστές της είναι όσοι μπορούν να αγαπήσουν κάτω από το φως του φεγγαριού.

Θυμάσαι; Σου είχα πει πως σ’ αγαπώ  Κι όλη η πλάση ήταν χαρούμενη και φωτεινή Σου έλεγα κοίτα τα πουλιά καλέ μου, τι όμορφα που ελεύθερα πετούν Κοίτα, σου έλεγα, κοίτα τον ήλιο, τη θάλασσα, τα δέντρα Τι όμορφα που μύριζαν τα άνθη τους, γλυκέ μου! Και το παιχνίδισμα...

Βρεθήκαμε σε μια φάλτσα νότα Κάπου ανάμεσα σε ένα άσπρο κι ένα μαύρο πλήκτρο Φτιάξαμε μια μελωδία που μεταπηδούσε από βουνό σε θάλασσα από γη σε ουρανό Ανάψαμε ένα τσιγάρο κ την απολαύσαμε Ο καπνός σχημάτιζε το Μάνο, τη Μελίνα, τη Φλερύ Η κάφτρα του είναι το μόνο...