Ανώνυμοι ήχοι συντηρούν τον σκοτεινό μου επίλογο. Ψάχνεις μέσα τους για λέξεις και χαρακτηρισμούς να με περιγράψουν, μα κανένας ορισμός δεν είναι αρκετός για να ξεδιαλύνει τ’ ανώφελο πάνω μου. Κανένα όριο δεν αποτρέπει τη μάχη μέσα μου, το σύνορό μου αποτρεπτικό...

Ανοίξανε οι ουρανοί, σε είδα να κατεβαίνεις Φορούσες ανεμίζοντα μετάξια της σιωπής Προσπάθεια αντίληψης του τι μου σημαίνεις με ρίγη μες στα ρήγματα του βάθους της ψυχής Σάμπως κι εγώ τι ήξερα, σου χάρισα ορχιδέες μπας και μου πεις το τίτλο σου ή τι σου αναλογεί...

Η ποίηση καταλάμπει ολάκερη στα Ομηρικά ακρογιάλια του Nου διακτινίζοντας την καρδιά μας. Όταν μάθεις καλά τη γλώσσα σύντροφε ο τυφλός ποιητής θα σ’ οδηγήσει σε τούτη τη μεσογή βυζαίνοντας το Φως της και τα κοχύλια θ’ ακτινοβολούν τη λάμψη σου στα πέρατα γιατί η...

Ήρθες πάλι κοντά μου· Κάποιο φθινοπωρινό βράδυ που η βροχή πλημμύριζε τους δρόμους Θλίψη Χτύπησες την πόρτα μου βρεγμένος και βρήκες εκεί την πιο ευάλωτη εκδοχή του εαυτού μου «Δεν έχω ομπρέλα» μου είπες, στάζοντας νερό και δάκρυα Σε πήρα στο σαλόνι μου να σε...

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα συνωστισμένοι μπροστά σ’ άγραφες σελίδες γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα τής ζωής. Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε. Αντέχουμε, λέμε, λίγο ακόμα μπορούμε να περιμένουμε, λίγο ακόμα να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να...

Από καιρό, επιμελώς τα είχ’ ετοιμασμένα τα ρούχα της γιορτής Όλ’ αρμονικά συνταιριασμένα κομμάτια του εαυτού της σε χρώματα παστέλ Κι όλο τις μέτραγε τις μέρες μέχρι να βάλει τα καινούργια ρούχα και να πάει στη χαρά Κι όλο συχνά τα πρόβαρε με της γυναίκας τη...

Το νερό χρωματίστηκε απτ' ο αίμα των ονείρων και τα σκοτωμένα άλογα βγήκαν από τις λασπωμένες τάφρους να πετάξουν στα σύννεφα. Στα χάσματα ξαναφύτρωσαν οι ελπίδες των ηττημένων και τα χωράφια μύρισαν ρίγανη και καλοκαίρι. Οι ευχές των παιδιών αντάμωσαν τ' αστέρια,...

            Ο αέρας άλλαξε, οι ανάσες μου μυρίζουν Άνοιξη. Μόνο που φέτος η αμυγδαλιά μας ξέχασε να ανθήσει. Γεννούνε μίσος οι καιροί, σκληροί ‘ναι κι άδικοι, γυρεύει αίμα η ιστορία τον τροχό για να γυρίσει!   Ο αέρας άλλαξε, η γη...

Ο έρωτας είναι ξιφομαχία περίπλοκη- η αέρινη φύση των πραγμάτων βυθίζει στον ύπνο το πλάσμα που έχω στην αγκαλιά μου και το αγαπώ, χωρίς να έχω ερείσματα από την ζοφερή πραγματικότητα. Πρέπει να αντέξεις, σου έλεγα· Όλες οι επιθυμίες είναι ήλιος· Στερούμαστε τις...

(Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου) Ένα μικρό, καλά μικρό, πριν έρθει μες στον κόσμο, τον Πλάστη του ερώτησε με απορίας τόνο... -Πες μου, Θεέ μου, πού με πας, στον κόσμο αυτό να ζήσω αφού είναι πλέον σίγουρο ότι θα δυστυχήσω. Εγώ έχω μάθει στη...

Μικρές στιγμές ειρήνης Στον βοριά του φθινοπώρου, στα κλαδιά που σιγά σιγά απογυμνώνονται, ο αποχαιρετισμός στα κίτρινα φύλλα. Τα δέντρα που στέκουν αγέρωχα, ο άνεμος θα σαρώσει τα ίχνη. Η εποχή θα φύγει αφήνοντάς σου έναν κόμπο στο στήθος, αβέβαιος θα σταθείς κάτω...

Όσα χρόνια και αν περάσουν, η μνήμη σου δυστυχώς παραμένει ζωντανή, τόσος πόνος, δάκρυ -σκέτη αυταπάτη. Αυτή είναι η γεύση του θανάτου. Θα υπάρξει άραγε ένα τέλος; Μερόνυχτα κρατάει ο πόλεμος, δε λέει να σταματήσει, δεν ξέρει η μάνα για ποιον να πρώτο-μοιρολογήσει....

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία στην ποίηση είναι η ενσωμάτωση των προσωπικών βιωμάτων και των επιστημονικών εμπειριών στην έκφραση. Τούτα πλουταίνουν την τέχνη τόσο σε επίπεδο αναζητήσεων όσο και εκφραστικής μέσα από το στιχουργικό διάλογο με τις επιστήμες...

Φοβάμαι μια κατάρα…που μάλλον περιπλανιέται... Μην την αφήσεις να μας βρει Εν αρχή ην ο πόνος Θρηνώ στη σιωπή τους σειριακούς φόβους μου Τα δάκρυα έχουν γεύση όμοια με τη δική σου Γέλια στην άμμο κι η ονειρική μορφή σου Έπειτα τέσσερις τροχοί χάραξαν τη διαδρομή...

Εάν κατείχα ως προικιά ή ως ηδονικά μυρωδικά την ανάλογη δύναμη, τη γνώση ή τη σοφία μέσα στης αιωνιότητας το απέραντο ανάμεσα στις ανεπαίσθητες γραμμές των εποχών σε μια μοναδική στιγμή θα συρρίκνωνα την τρισυπόστατη φύση τού έρωτα   σε κείνη τη στιγμή που,...

Στη βολική αυταπάτη του παντοτινού εκεί νομίζουν πως αγωνιούν οι μέρες νύχτες φέρνουνε στο μυαλό κτήνη σε κάθε γύρισμα της τύχης, ένας νεκρός. Στο σίγουρο βήμα κάθε αιθεροβάμονος εκεί προσδοκούν οι μοίρες για τις οπτασίες πίσω από δρόμους απίστευτα γλιστερούς οι...

Άνθρωπος του χωριού εγώ, χωρίς σπουδή και γνώση, στους τοίχους έβλεπα με θαυμαστικό, τη λέξη «λίκε» να δεσπόζει. Φαίνεται το χρησιμοποιούν πολύ συχνά εδώ στην πόλη, μήπως γιατί οι άνθρωποι είναι κακοί και αιμοβόροι; Μα αν το σκεφτείς πιο σοβαρά και στα παιδιά κάνει...