Ανείπωτο αντίο

Δημοσίευση: 4.04.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Ήρθες πάλι κοντά μου·
Κάποιο φθινοπωρινό βράδυ
που η βροχή πλημμύριζε τους δρόμους
Θλίψη

Χτύπησες την πόρτα μου βρεγμένος
και βρήκες εκεί την πιο ευάλωτη
εκδοχή του εαυτού μου
«Δεν έχω ομπρέλα» μου είπες,
στάζοντας νερό και δάκρυα

Σε πήρα στο σαλόνι μου
να σε στεγνώσω,
σου ’δωσα να φορέσεις ρούχα
από ’κείνα που είχες αφήσει
στη ντουλάπα μου

Σε πήρα και σε στέγνωσα
«Θα βγει ο ήλιος» σου είπα
πριν χαθείς στην αγκαλιά μου
σαν πρώτα

Ξημέρωσε και έφυγες πάλι μακριά μου
«Τα λέμε» είπες
πριν προλάβω να πω·
Αντίο

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Drew Sens

    Εξαιρετική δουλειά και με πολύ εκφραστικές λέξεις. Συγχαρητήρια στην υπέροχη Χριστίνα!

    Απάντηση
  2. metalkon

    Νομίζω πως είναι το πρώτο ερωτικό ποίημα που στο εξής θα το αποκαλώ… Αγαπημένο μου!
    Αγάπη αστείρευτη! Δίχως όρια και περιορισμούς… Και μια αγκαλιά πελώρια! Που είναι ανοιχτή και ικανή να χωρέσει όλη την πλάση!
    Γιατί άραγε να αποκαλούμε αυτή την εκδοχή του εαυτού, ως την πιο ευάλωτη; Ενώ θα έπρεπε να είναι η πιο μεγαλειώδης…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου