Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Ποτέ δε θα ξεχάσει, το πρώτο τεστ που έγραψε στο δημοτικό. Ακόμη θυμάται το γραπτό του. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά.Κανένας όμως δεν τον μάλωσε. Αντιθέτως, όλοι του είπαν να μη στεναχωριέται, γιατί στο δεύτερο θα τα πάει καλύτερα. Δεν τους πίστεψε....

  Τι να πουν κι άνθρωποι; Τι να κάνουν; Τους δίνουν την ζωή σε δόσεις μέχρι να τους ξεφτιλίσουν   Έπρεπε όμως να δεχτούν και ήρθε ο πόλεμος, και συνταγογράφησε συνταγογράφησε δυστυχία   Στην πρώτη δόση βομβαρδισμούς, στην δεύτερη μετανάστευση, στην...

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και...

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν...

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

Αναμμένο κάρβουνο η ψυχή προδόθηκε, παγιδεύτηκε στην πυρκαγιά έλιωσαν τα φτερά της σαν κερί, οι στάχτες της σκοτεινιασμένο σύννεφο στη γη Ένα πικρό παράπονο έδωσε τη θέση του στην αγάπη ο αποκαμωμένος ήλιος εξομολογήθηκε τη σκοτεινιά του και...

Κλέφτης ονείρων είναι ο πόλεμος ποιος ξέρει τι θα ήθελαν να κάνουν τόσο παιδιά που τα όνειρα τους έκλεψε και μετά τα έσκισε και τα κατέστρεψε. Μα τα παιδιά το καταλάβανε και έφτιαξαν άλλα όνειρα γιατί πάντα έπρεπε να ελπίζουν σε κάτι και τα κρύβουν καλά...

Οκτώ και μισή έδειξε το ρολόι, χειμώνας κρύο, μπήκανε στα σπίτια τους και καθίσαν στα τζάκια, μα κάποιοι ήταν ακόμα στα παγκάκια. Οκτώ και μισή έδειξε το ρολόι, και σηκώθηκαν για δουλειά μα κάποιοι ήταν ακόμα στα παγκάκια και ζητιάνευαν. Και το ρολόι έδειξε πάλι...

Ήρθε το μαύρο και πήρε τη θέση του άσπρου. Ήρθε η μέρα και πήρε τη θέση της νύχτας. Ήρθε ο πόλεμος και πήρε τη θέση της ειρήνης. Έτσι όπως το μαύρο κάλυψε το άσπρο μια μέρα. Έτσι και η απανθρωπιά κάλυψε και έσβησε τα όνειρα εκατομμυρίων παιδιών στον κόσμο, και ήρθε...

Δεν ζήτησε πολλά, ούτε ήταν μεγάλος άνοιξε την χούφτα του και είπε σιγανά, έτσι όπως ήταν κουρελιασμένος και χλωμός δώδεκα ευρώ και τέσσερα λεπτά.   Χωρίς δύναμη και πολλά πολλά τα πήρε σιγανά και πήγε για δουλειά. Χωρίς να αντέχει άλλο πια πόνεσε και είπε ότι...

Είναι όλο δικό σου Πρόβλημα ανύπαρκτο Η τρέλα σε περίπατο Ιδού το φταίξιμό σου. Τι πάει να πει εμπάθεια Τον κόσμο ερωτεύεσαι και απ' αυτόν μπερδεύεσαι με ψυχική αστάθεια. Όνειρο θερινής νυκτός Στην κυριολεξία. Ωμή πλεονεξία; Ο λόγος δυσλεκτικός Τι θα 'θελες να...

Τις μέρες σε κοιτώ μες τα μάτια μήπως καταφέρω να μοιραστώ μαζί σου τα μυστικά μου.  Σιωπηλά. Ούτε ψίθυρος να ακουστεί. Τις νύχτες κρουστές σκέψεις αγκαλιάζουν σφιχτά το μυαλό μου, γεμίζουν το κεφάλι μου ασφυκτικά. Πόσο γλυκός ο ήχος της σιωπής. Μα και πόσο πικρός....

Κλέφτης χρωμάτων Ψυχών, σωμάτων Αφήνει αύρα σε χρώμα γαλάζιο Δάκρυα σιωπής Μιας ενοχής Τον ουρανό δεν τον αλλάζω Κάποιοι παλεύουν Λευκό γυρεύουν Σαν ήρωες παραμυθιών Μα οι χροιές όλες σβήνουν την ποινή τους εκτίουν μέσα σε άσματα κιθαρωδών   _ γράφει η  Δώρα...

Η ανατολή μου έχει χρώμα μπλε Από θάλασσα κι ουρανό πλάστηκε η καρδιά της Κι η άβυσσος σμίλεψε την ψυχή της σε έναν βυθό αδάμαστο Κάθε ξημέρωμα καταδύομαι μέσα του Για να αγγίξω εκείνο το φως, που χορεύει μέσα στο σκοτάδι Τα βήματά μου πατούν γερά σε μια στιβαρή...

Σε λίγες μέρες στα σχολειά κουδούνι θα χτυπήσει Χιλιάδες Ελληνόπουλα να τα καλωσορίσει Όλα θα τρέξουν με χαρά, τη σάκα τους θα βάλουν Λόγια θ' ακούσουν μαγικά, αλλά δεν αμφιβάλουν Ίσως και ετούτη η χρονιά εκπλήξεις τούς φυλάει Και δυσκολίες, που κανείς εύκολα δεν...

Ήρθες σαν όνειρο και όνειρο έμεινες. Φώτισες για λίγο τις νύχτες μου έκανες τις ημέρες μου πιο λαμπερές. Τα γρανάζια, τα σκουριασμένα γρανάζια, της ακίνητης ζωής μου, πήραν μπρος τρίζοντας χαρούμενα, διώχνοντας σκουριά και μαυρίλα από της ζωής μου τη ρόδα, από...

Πνίγονται οι ψυχές στη λίμνη Αχερουσία δάκρυα παγωμένα τις σκεπάζουν μαύρο πανί στην κουπαστή τα καλοκαίρια να τις χαϊδέψουν πού είναι τα χέρια κουμάντο κάνει μόνο ο βαρκάρης δεν του ξεφεύγουν λεπτομέρειες κατάματα να τις κοιτάξουν πού είναι τα μάτια δεύτερη ζωή...

Θα έρθεις Το σώμα μου θα σε ορίσει Θα φοράω τον ορίζοντα στον λαιμό Ο κόσμος θα απλώνει πάνω μου εκείνο το πέπλο Θα σε σκεπάσω να μην κρυώνεις Θα έρθεις Θα δροσιστείς απ’ το αίμα μου Ατέλειωτο θα ξεχύνεται Έμβρυο διψασμένο Που γδέρνει τη μήτρα να βγει Θα έρθεις,...