Εκείνη η ανύποπτη στιγμή…
δειλή κι εγώ δειλός
εκείνο το μικρό σουφρωμένο κυκλάκι
τα χείλη σου
όαση διονυσιακή
Εκείνη η ακαθόριστη φωνή…
Έχεις χρώματα; Μου πήραν τα χρώματα.
Γεμάτη έλλειψη, λαχτάρα, αναζήτηση…
ζωγραφίζω μαργαρίτες
λίγο πράσινο, λίγο περισσότερο κίτρινο
και πολύ λευκό
Έπειτα… φεύγω. Είπες σιγαλά.
Γέννησες τον έρωτα…
κάποτε θα σου χαρίσω την πιο όμορφη
την ομορφότερη απ’ όσες φτιάξω.
Μ ‘εκείνο το “κάποτε”
πέρασαν οι μέρες
οι μήνες
τα χρόνια λερά, πέρασαν…
Τώρα… φωτογραφίζω λουλούδια
μοναχικός κι ένοχος
σωστά, μαργαρίτες
που ξεπηδούν από τσιμεντένια πεζούλια
μαργαρίτες…
Τώρα… ξέρω. Τούτες ‘δώ είν’ οι δικές σου.
Τα κατάφερες. Ποτέ δεν αμφέβαλλα.
λίγο πράσινο, λίγο περισσότερο κίτρινο
και πολύ λευκό
μυρίζουν αγάπη, τα κατάφερες!
Αγάπη… μου!
_
γράφει ο Αθανάσιος Χαλβαντζής
0 Σχόλια