Χ : (Απότομα) Πού ήσουν;

Ψ: ….

Χ: Σε ρώτησα πού ήσουν.

Ψ: (Η Ψ, μπαίνει μέσα στο σπίτι. Όμως φορά νυχτικό. Αδιάφορα) Γύριζα.

Χ: Μέσα στην πόλη μόνη σου;

Ψ:(γυρνά το κεφάλι αργά προς αυτόν, ανάβει ένα τσιγάρο, τραβά μια τζούρα αργά) Έψαχνα.

Χ: Τι έψαχνες;

Ψ: Έψαχνα εκείνον.

Χ: Πάλι;

Ψ: Ναι γιατί;

Χ: Πρέπει να πάψεις να ψάχνεις. Είμαστε μαζί.

Ψ: (Αδύναμα) Δεν μπορώ. Το ξέρω πως είναι κάπου εκεί έξω.

Χ: (Την πιάνει την ταρακουνά από τους ώμους) Δεν είναι. Ακούς; Δεν είναι.

Ψ: (Έντονα) Όχι.

Χ: (Φωνάζοντας) Δεν είναι σου λέω. Είμαστε μόνο εσύ και εγώ.

Ψ: (Τον χτυπά, με μπουνιές, σε κατάσταση υστερίας) Όχι, όχι, όχι.

Χ: (μαλακώνει και τη χαϊδεύει)

Ψ:(αρχίζουν και τρέχουν δάκρυα από τα μάτια της). Είναι εκεί, είναι κάπου και με περιμένει. Δεν μπορείς να με εμποδίσεις να τον βρω.

(Ο Χ. την αγκαλιάζει τρυφερά.).

Χ: Αν υπήρχε στ’ ορκίζομαι εγώ θα στον έφερνα εδώ.

Ψ: Δε θα το κανες. Γιατί λες πως μ’ αγαπάς.

Χ: Για αυτό ακριβώς θα το έκανα.

Ψ: (Γεμάτη ελπίδα) Τότε… σε παρακαλώ.

Χ: Καλά… ίσως αύριο. Έλα, πάμε τώρα να κοιμηθούμε.

Ψ: Εκείνος, θα με σήκωνε στα χέρια για να με πάει στο κρεβάτι. Θα είχε ανάψει και τα κεριά.

Χ: (ανάβει δυο κεριά, τη σηκώνει στα χέρια).

Ψ: (τελείως ήρεμη, τον κοιτά στα μάτια και του λέει με ύφος θεατρικό). Κύριε Ντάρσυ, σας ευχαριστώ.

Χ: Δική μου ευχαρίστηση. Λοιπόν;

Ψ: Νόμιζα πως δε θα σας έβρισκα ποτέ να σας πω πως άλλαξα γνώμη… πως δέχομαι.

Χ: (Με ύφος θλιμμένο, προσπαθεί να χαμογελάσει). Με κάνετε το πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στον κόσμο.

_

γράφει η Έφη Γεωργάκη

(πηγή εικόνας)