γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Μικροί μου φίλοι,

Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί σήμερα ανοίγουμε παρέα τον κύκλο των παρουσιάσεων των πασχαλινών βιβλίων και επέλεξα την αυλαία θα ανοίξει ένα ιδιαίτερο παραμύθι το οποίο λάτρεψα για πολλούς λόγους.

Πρόκειται για ένα πραγματικά ξεχωριστό, άκρως πασχαλινό, κατανυκτικό και πολύ κατανοητό βιβλίο, ακόμη και για τα πολύ μικρά παιδάκια. Την ιστορία μας θα διηγηθεί ένας γηραιός πετεινός, ένας πετεινός που φορά γυαλιά για να βλέπει καλύτερα, ένας πετεινός που κάθε τέτοια μέρα διηγείται σε όλα τα ζώα της φάρμας τη συγκινητική ιστορία της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Ιησού Χριστού.

Εγώ με τη σειρά μου, είμαι έτοιμη να τη μοιραστώ μαζί σας, να σας αναφέρω τα κομβικά της σημεία και για περισσότερες λεπτομέρειες, μπορείτε να αναζητήσετε το βιβλίο και να διαβάσετε μόνοι σας την ιστορία του παππού πετεινού πολλές ακόμη φορές.

Αγαπημένοι μου, βρισκόμαστε στα Ιεροσόλυμα, το έτος 52 μΧ και διανύουμε τη Μεγάλη Πέμπτη. Ο γηραιός κόκορας, ανεβασμένος σε ένα ψηλό σημείο για να τον βλέπουν όλοι, ετοιμάζεται να μοιραστεί για ακόμη μία φορά, την ιστορία του.

Η ιστορία που θα μάθουμε, διαδραματίστηκε πριν σχεδόν 20 χρόνια και τα γεγονότα ήταν συνταρακτικά, ακόμα και για έναν απλό πετεινό, ο οποίος τότε, ζούσε στην αυλή του Ιουδαίου αρχιερέα Καϊάφα.

Ο πετεινός αρχίζει την ιστορία του και όλα τα ζώα παρακολουθούν με κατάνυξη και αγωνία.

Ήταν βράδυ και εκείνος ξύπνησε αλαφιασμένος από τις άγριες φωνές των φρουρών. Αμέσως αντιλήφθηκε ότι κάτι συνέβαινε, κάτι κακό προμήνυαν οι δυνατές φωνές των ανθρώπων. Δεν έχασε καιρό. Ανέβηκε σ’ ένα ψηλό σημείο και αυτό που αντίκρισε τον συγκλόνισε. Οι φρουροί, τραβολογούσαν τον άνδρα που λίγο πριν είχε φτάσει στα Ιεροσόλυμα ως βασιλέας και όλοι τον προσκυνούσαν.

Μα πώς έγινε αυτό;

Γιατί τώρα τον τραβολογούν, του φωνάζουν και τον κακομεταχειρίζονται;

Ήθελε πολύ να καταλάβει τι γινόταν, άκουγε διάφορες λέξεις και προσπαθούσε ο καημένος ο πετεινός να τις συνδέσει, μα του ήταν αδύνατο. Στην αυλή του αρχιερέα επικρατούσε αλαλούμ. Φωνές, θυμός, βρισίματα και από την άλλη πλευρά οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι να πρέπει να αποφασίσουν πώς θα εξελιχθεί το περιστατικό. Ο Ιησούς Χριστός ήταν υπό κράτηση. Έλεγαν πως ήταν βλάστημος, έλεγαν πως είχε πει λόγια άσχημα και για αυτό έπρεπε να τιμωρηθεί.

Εκείνος, ταπεινός όπως πάντα, πράος όπως πάντα, δεχόταν και τις προσβολές και τα ραπίσματα και όλα αυτά χωρίς θυμό αλλά και χωρίς φόβο. Τον έκριναν ένοχο, τον έφτυσαν, τον χτύπησαν, τον ειρωνεύτηκαν μα εκείνος παρέμενε ήρεμος.

Ο πετεινός της ιστορίας μας, δεν ήξερε πώς να φερθεί. Έβλεπε ακόμα και εκείνος την αδικία που συντελούνταν και το μόνο που έκανε ήταν με τη δυνατή φωνή του να φωνάξει ένα κικιρίκουουουου!

Κανένας δεν τον άκουσε ή μάλλον μονάχα ένας. Ένας άντρας ο οποίος ήταν απαρηγόρητος και έκλεγε για τα δείνα του Ιησού μας. Αυτός μικροί μου φίλοι ήταν ο μαθητής του ο Πέτρος.

Ο πετεινός, έκανε ξανά αυτό που μονάχα γνώρισε, φώναξε ξανά κικιρίκου και άλλη μια τρίτη φορά και είδε τα μάτια αυτού του ανθρώπου να πλημμυρίζουν δάκρυα. Δεν έχασε όμως καιρό. Ακολούθησε την εκπομπή, είδε τον Ιησού να του έχουν φορέσει στο κεφάλι ένα αγκάθινο στεφάνι, είδε αίματα να τρέχουν στο πρόσωπό του, είδε να του έχουν φορέσει έναν κόκκινο χιτώνα, να του έχουν δέσει τα χέρια και να του έχουν δώσει να κρατά ένα καλάμι ως σκήπτρο και να τον κοροϊδεύουν «βασιλιά»!

Ακόμα και ο πετεινός είχε αρχίσει να χάνει την ψυχραιμία του. Πώς ήταν δυνατόν να περιγελούν τον δημιουργό τους; Αναρωτιόταν μα απάντηση δεν έβρισκε.

Τα επόμενα γεγονότα έγιναν γρήγορα. Ο Ιησούς, τοποθετήθηκε πάνω στο σταυρό και εκεί άφησε την τελευταία του πνοή. Κοντά του ήταν η μητέρα του η Παναγία μας, ο Ιωσήφ και η Μαρία η Μαγδαληνή. Με ευλάβεια και πόνο τον κατέβασαν από το σταυρό και τον έθαψαν σε ένα τάφο από πέτρα.

Ο καλός μας πετεινός, ήταν πάντα εκεί, κατέγραφε στο μυαλό του τα γεγονότα και ήταν βέβαιος ότι αυτή την ιστορία θα τη διηγηθεί πολλές και ξανά πολλές φορές.

Όταν μετά από λίγες μέρες η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Ιακώβου και η Σαλώμη επισκέφτηκαν το τάφο για να προσφέρουν στο Χριστό μας αρώματα, ο τάφος ήταν άδειος!  Ένας άγγελος τους ενημέρωνε για την Ανάσταση του κυρίου μας!

Ο Ιησούς Χριστός είχε περάσει τα πάνδεινα από τους ανθρώπους, είχε αναστηθεί και έτσι μας είχε διδάξει με τον καλύτερο τρόπο την αγάπη αλλά και την ανάσταση. Όπως αντιλαμβάνεστε μικροί μου φίλοι και η συνέχεια της ιστορίας δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

Αρκεί να σας αναφέρω ότι, ο αυτοκράτορας της Ρώμης Τιβέριος παρόλο που είδε ένα θαύμα να συντελείται μπρος στα μάτια του, εξακολουθούσε να είναι άπιστος. Είδε ένα καλάθι με λευκά αυγά να βάφονται κόκκινα από το αίμα του Χριστού, μα δεν κατάφερε το θαύμα να τον συγκινήσει…

Η ιστορία ολοκληρώνεται και ο γηραιός πετεινός, με υπερηφάνεια γιατί ανήκει στην κατηγορία των πτηνών, συνομιλεί με τις κότες και τα κοτοπουλάκια και τους λέει πόσο σημαντικά είναι, γιατί με τα δικά τους αυγά όλοι οι άνθρωποι γιορτάζουν την ανάσταση του Κυρίου μας!

Πραγματικά, το παραμύθι ξεπέρασε κάθε μου προσδοκία!

Είναι ένα υπέροχο κείμενο, συνοδευόμενο με όμορφη εικονογράφηση και προσιτό στα παιδιά κάθε ηλικίας. Είναι επίσης ικανό να μας μυήσει στα πάθη του Ιησού, αλλά και την Ανάστασή του.

Ευελπιστώ, κάθε γονιός να το επιλέξει, να τον δωρίσει στα παιδιά του και να αφιερώσει χρόνο να το συζητήσει μαζί τους.

Στο τέλος του βιβλίου, υπάρχουν αρκετές χρωμοσελίδες για τους μικρούς μας φίλους αλλά και ένα σκίτσο με τελίτσες που αν θέλετε να δείτε τι είναι αυτό που απεικονίζει θα πρέπει με προσοχή να τις ενώσετε. Στο παράρτημα δε, υπάρχουν λίγα λόγια για τα μεγαλύτερα παιδιά και έχουν να κάνουν με την άρνηση του Πέτρου.

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω ότι, ο συγγραφέας του βιβλίου έχει αφιερώσει το βιβλίο του στα παιδιά, στους γονείς αλλά και στους εθελοντές του συλλόγου γονιών παιδιών με νεοπλαστική ασθένεια Φλόγα, μια πράξη συγκινητική η οποία είναι μια ακόμη παρότρυνση για όλους να αποκτήσουμε το βιβλίο.

Μικροί μου φίλοι, σας εύχομαι Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!

Εικονογράφηση: Αγγελική Δελεχά

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει το Πάσχα, ο παππούς πετεινός διηγείται μία ιστορία από τα νιάτα του. Βρισκόταν, λέει, στην πλούσια αυλή του αρχιερέα Καϊάφα, όταν έφεραν εκεί δεμένο τον Κύριό μας, τον Ιησού Χριστό… Ο παππούς, νέο και ζωηρό πετεινάρι τότε, έζησε από κοντά μαζί με όλην την Πλάση και την άλογη φύση, όπως μας λέει και η Καινή Διαθήκη, τα Πάθη του Κυρίου, αλλά και την Ανάστασή Του… Σε ένα βιβλίο τρυφερό και με αφορμή την προφητεία του Ιησού «Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήσημε» («Πριν ο κόκορας λαλήσει, θα με αρνηθείς τρεις φορές») ο πατήρ Αθανάσιος φέρνει το πιο χαρούμενο μήνυμα του κόσμου, την Ανάσταση του Κυρίου μας, κοντά στα μικρά μας παιδιά.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου:

Ο πατήρ Αθανάσιος Καρανταΐδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1978. Έχει αποφοιτήσει από την Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Θεσσαλονίκης. Είναι έγγαμος και πατέρας δύο παιδιών και υπηρετεί ως εφημέριος της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης στον Ιερό Ναό της Αγίας Μαρίνας στην Τούμπα.

Έχει εκδώσει τα παιδικά βιβλία: Η αγία Ελένη της Σινώπης, Η αγία Μαρίνα και ο Μανώλης και Ο Οδυσσέας αγωνίζεται με τον ΠΑΟΚ! Το Χαμογέλα μου… είναι το πρώτο του βιβλίο για ενηλίκους.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άθως.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.