Poema Elementalis

1.06.2014

_

Poema Elementalis

Πέφτει η βροχή επάνω σου, κυλάει και σταλάζει

Χυθήκανε τα μάτια σου και γίναν ποταμοί

Κι ας έχω συνηθίσει πια, αέρα και χαλάζι

Σε μια σταγόνα ξύπνησαν αρχαίοι καημοί

Το φόρεμά σου το λευκό έχει πολύ μουσκέψει

Αστράφτει η κορδέλα σου και κάνει αντηλιά

Πήρα φτερό και σου ‘στειλα στον άνεμο μια σκέψη

Που φύσηξε και σβήστηκε, σαν μονοκοντυλιά

Εμένα που φυλάκισες στο χώμα και στην πέτρα

Κι εσένα που εξόρισα σ’ ένα αστέρι εγώ

Ωρίωνας που ξέμεινε με αδειανή φαρέτρα

Κι ένα Φεγγάρι που πιστά, μονάχος κυνηγώ

Φωτιά κυλά στις φλέβες σου, οψιδιανός και λάβα

Κι εγώ σε πάγο σμίλεψα μια εξωτική καρδιά

Είχες χορέψει μια βραδιά σ’ ένα χαρέμι σκλάβα

Κι εγώ κρατούσα της ψυχής τα τέσσερα κλειδιά

Σε δέσανε με μαγικά που κάνουν οι σαμάνοι

Κι εγώ που σ’ εξαγόρασα μ’ αντίτιμο βαρύ

Σε κλαίνε και σε νοσταλγούν οι ναύτες στο λιμάνι

Βουβοί, θλιμμένοι, ασάλευτοι, πτωχοί και σοβαροί

Ήρθε η ζωή ανάποδα, στραβώσαν τα στοιχεία

Ο κόσμος ταλαντεύεται, μ’ ακόμη ισορροπώ

Μια μέρα θα γνωρίσουμε τι πάει να πει ευτυχία

Και με δυο νότες κάποτε θα πούμε «σ’ αγαπώ»

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Εξαιρετικό!!!

    Απάντηση
  2. Μαριάνθη Πλειώνη

    Πολύ καλό.Ποίημα και τραγούδι μαζί!!

    Απάντηση
  3. Μαρμαρινού Περσεφόνη

    Συγχαρητήρια πολύ καλό , με όμορφες εικόνες

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου