_

Poema Elementalis

Πέφτει η βροχή επάνω σου, κυλάει και σταλάζει

Χυθήκανε τα μάτια σου και γίναν ποταμοί

Κι ας έχω συνηθίσει πια, αέρα και χαλάζι

Σε μια σταγόνα ξύπνησαν αρχαίοι καημοί

Το φόρεμά σου το λευκό έχει πολύ μουσκέψει

Αστράφτει η κορδέλα σου και κάνει αντηλιά

Πήρα φτερό και σου ‘στειλα στον άνεμο μια σκέψη

Που φύσηξε και σβήστηκε, σαν μονοκοντυλιά

Εμένα που φυλάκισες στο χώμα και στην πέτρα

Κι εσένα που εξόρισα σ’ ένα αστέρι εγώ

Ωρίωνας που ξέμεινε με αδειανή φαρέτρα

Κι ένα Φεγγάρι που πιστά, μονάχος κυνηγώ

Φωτιά κυλά στις φλέβες σου, οψιδιανός και λάβα

Κι εγώ σε πάγο σμίλεψα μια εξωτική καρδιά

Είχες χορέψει μια βραδιά σ’ ένα χαρέμι σκλάβα

Κι εγώ κρατούσα της ψυχής τα τέσσερα κλειδιά

Σε δέσανε με μαγικά που κάνουν οι σαμάνοι

Κι εγώ που σ’ εξαγόρασα μ’ αντίτιμο βαρύ

Σε κλαίνε και σε νοσταλγούν οι ναύτες στο λιμάνι

Βουβοί, θλιμμένοι, ασάλευτοι, πτωχοί και σοβαροί

Ήρθε η ζωή ανάποδα, στραβώσαν τα στοιχεία

Ο κόσμος ταλαντεύεται, μ’ ακόμη ισορροπώ

Μια μέρα θα γνωρίσουμε τι πάει να πει ευτυχία

Και με δυο νότες κάποτε θα πούμε «σ’ αγαπώ»