ship_refugees

Τρεμουλιασμένα σώματα περιφέρονται παντού...
Κουβαλούν τη θλίψη, την τραγωδία
Σε μια μάχη άνιση με το θάνατο
Σε υποβρύχια, σκοτεινά βαγόνια που μυρίζουν εγκατάλειψη και απελπισία
θες να μιλήσεις, να φωνάξεις, να τρέξεις να κρυφτείς
Από ποιον, από τι, ούτε και εσύ ξέρεις...
Ανάσες κομμένες βογκούν στην άσφαλτο σαν τον λυσσασμένο άνεμο
Ικετεύουν ζωή σε έναν κόσμο ανίερο, ψυχρό
Αθώα μάτια, αγνά
γίνονται μάρτυρες ξεψυχισμένων στιγμών που έσβησαν στην παράλογη φρίκη ενός πολέμου ή μιας διεθνούς κατακραυγής
Κόσμος αντιφατικός που συμμετέχει στο θέατρο του παραλόγου
Και το αύριο καραδοκεί υποσχόμενο τι;

 

_

γράφει η Σοφία Σκλείδα

 



*Πρόσφυγε

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!