Profughi*

17.03.2016

ship_refugees

Τρεμουλιασμένα σώματα περιφέρονται παντού...
Κουβαλούν τη θλίψη, την τραγωδία
Σε μια μάχη άνιση με το θάνατο
Σε υποβρύχια, σκοτεινά βαγόνια που μυρίζουν εγκατάλειψη και απελπισία
θες να μιλήσεις, να φωνάξεις, να τρέξεις να κρυφτείς
Από ποιον, από τι, ούτε και εσύ ξέρεις...
Ανάσες κομμένες βογκούν στην άσφαλτο σαν τον λυσσασμένο άνεμο
Ικετεύουν ζωή σε έναν κόσμο ανίερο, ψυχρό
Αθώα μάτια, αγνά
γίνονται μάρτυρες ξεψυχισμένων στιγμών που έσβησαν στην παράλογη φρίκη ενός πολέμου ή μιας διεθνούς κατακραυγής
Κόσμος αντιφατικός που συμμετέχει στο θέατρο του παραλόγου
Και το αύριο καραδοκεί υποσχόμενο τι;

 

_

γράφει η Σοφία Σκλείδα

 



*Πρόσφυγε

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Σε ένα ποίημα που τα είπες όλα!… Καταλήγεις με μια ερώτηση που είναι λίγο-πολύ όλων μας! Και το αύριο καραδοκεί υποσχόμενο τι; Υπέροχο το ποίημα σου!!! Μπράβο σου!!!

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Η ποίηση έχει την ιδιότητα να περνάει μηνύματα εκεί που το στόμα σιωπά και οι ώμοι βαραίνουν… Εκεί που και ο καλύτερος κοινωνιογόγος αδυνατεί να ρίξει γροθιά στο μαχαίρι και να πει τα πράγματα με το πραγματικό τους όνομα , η ποίηση αποκαλύπτει τις πτυχές του όποιου προβλήματος! ΜΠΡΑΒΟ, ΣΟΦΙΑ!!!!

    Απάντηση
    • sofias70

      Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου