Θα ξεκινήσω αυτή τη κριτική με μια προσωπική δήλωση. Η ερωτική λογοτεχνία που περιλαμβάνει από τις ‘’Πενήντα αποχρώσεις του γκρι’’ μέχρι και το πιο ευτελές προσφάτως νεοπαρουσίαστο ανάγνωσμα που παρουσιάζει μια σχέση λίγο σαδισμού και λίγο συναισθήματος μεταξύ ενός ζευγαριού με αφήνει εντελώς αδιάφορη. Δε κατακρίνω τέτοια αναγνώσματα, κάθε άλλο, ούτε πολύ περισσότερο όσους και όσες τα διαβάζουν, απλά εμένα προσωπικά δε μου έχει προξενήσει κανένα ενδιαφέρον μέχρι στιγμής να διαβάσω ένα τέτοιου στυλ βιβλίο. Ποτέ μη λες ποτέ βέβαια, αύριο μεθαύριο μπορεί ν’ αλλάξω γνώμη, μέχρι τώρα πάντως δεν έχω τολμήσει να διαβάσω και να δω τι έχει να μου πει ένα τέτοιο βιβλίο. Έλα όμως που τα έφερε έτσι η ζωή και γνωρίστηκα με την Τατιάνα τη Τζινιώλη και καθώς η γνωριμία μας δεν έμεινε απλά στις τυπικές σχέσης αλλά εξελίχθηκε σε μια πραγματικά καλή φιλία, το νέο της βιβλίο ήρθε στα χέρια μου και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να μη το διαβάσω.

Παρόλο που κατατάσσεται στην ερωτική λογοτεχνία ήμουν σίγουρη ότι θα ήταν και καλογραμμένο αλλά κυρίως ότι δε θα βασιζόταν μόνο στο ερωτικό κομμάτι αλλά θα εμβάθυνε το κατά δύναται και στη ψυχογράφηση των χαρακτήρων. Δε θα μπορούσα να πέσω περισσότερο μέσα και μετά βεβαιότητας μπορώ να πω ότι ήταν ένα εξαιρετικά εθιστικό βιβλίο, αρκετά τολμηρό ναι σε κάποιες περιγραφές όμως σε άλλη περίπτωση θα φαινόταν τελείως ψεύτικο και εντελώς πουριτανικό και δήθεν, οπότε πέτυχε άψογα το στόχο του, να αποδείξει δηλαδή ότι και οι Έλληνες συγγραφείς μπορούν να γράψουν ερωτική λογοτεχνία και σε τίποτα να μην υστερούν από τους αντίστοιχους του εξωτερικού.

Η υπόθεση του βιβλίου αφορά την ιστορία του Άνταμ και της Κέιτ, δύο σύγχρονων νέων στην Αμερική οι οποίοι γνωρίζονται και ερωτεύονται τελείως τυχαία, ακόμη πιο τυχαία θα κάνουν μαζί ένα ταξίδι στο Σικάγο και η διαδρομή αλλά και η εξέλιξη του θα αλλάξει για πάντα τα όσα θεωρούσαν δεδομένα ως τότε.

Δε θα μπορέσω ποτέ να κρίνω αντικειμενικά αυτό το βιβλίο πρώτον, διότι όπως ανέφερα, με την Τατιάνα μας συνδέει μια πολύ καλή φιλία και δεύτερον γιατί το συγκεκριμένο ανάγνωσμα με έκανε να αναθεωρήσω κατά πολύ τις απόψεις μου για τη λεγόμενη ερωτική λογοτεχνία. Δε με έκανε να τρέξω να πάρω όσα βιβλία σνόμπαρα μέχρι πρότινος και να κάτσω να τα διαβάσω απνευστί αλλά σίγουρα μου απέδειξε πως άλλο να γράφεις μια ερωτική ιστορία με απώτερο σκοπό να εμβαθύνεις στους χαρακτήρες σου και να δικαιολογήσεις τις πράξεις τους και άλλο να γράφεις κάτι μόνο και μόνο για απλή περιγραφή και καταγραφή ερωτικών περιπτύξεων. Έγκειται σίγουρα διαφορά ανάμεσα στα δύο είδη και ο νικητής θα φανεί εκ του αποτελέσματος.

Χωρίς να φλυαρώ περισσότερο, αυτό που κερδίζει στο ‘’Road trip’’ είναι αφενός η πολύ καλή γραφή που σε τίποτα δε θυμίζει ότι η συγγραφέας είναι Ελληνίδα -αν δεν έβλεπες το όνομα θα έλεγες με το χέρι στο Ευαγγέλιο ότι είναι Αμερικανίδα- και στο ότι έχει πολύ ρεαλιστικούς χαρακτήρες, προσγειωμένους αλλά και γεγονότα που πείθουν τον αναγνώστη. Εκτίμησα ιδιαίτερα ότι δε παρουσίασε την ερωτική ιστορία με σαχλορομαντικό και σαπουνοπερικό τρόπο -είναι κάτι που πραγματικά απεχθάνομαι στα βιβλία και προσπαθώ να το αποφεύγω όπως ο διάβολος το λιβάνι- οπότε μόνο και μόνο γι’ αυτό αξίζει σίγουρα τη προσοχή σας.

Μια όμορφή, ρομαντική και αληθινή ιστορία με φόντο τις λεωφόρους της Αμερικής και ένα ταξίδι που δε μένει μόνο στον αρχικό προορισμό του αλλά φτάνει και πολύ πιο μακριά.

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου