Επιλέξτε Page

Strange colour blue

9.07.2017

Ημέρα 1η
Πλησίαζαν μεσάνυχτα. Όσοι δεν ήταν στα κρεβάτια τους μείναν να συζητούν γύρω από τυφλωμένες λέξεις. Τα φώτα του δρόμου ακολουθούσαν την κιθάρα του Bob Dylan. Αλλάζαν συνεχώς τα σχέδια της νύχτας. Κι αυτή δυσκολευόταν να γράφει μηνύματα στους τοίχους με σκοτάδι. Με τύλιγε ακόμα η αίσθηση μιας ημιτελούς εφηβείας. Κι έτσι μου χαμογέλασε η γυναίκα που αφήνει τα παράθυρα ανοιχτά. Για να ακούγεται το κύκνειο άσμα της σελήνης. Της έδωσα ένα λευκό χαρτί. Επάνω του ζωγράφισε το πρόσωπό μου. Στα μάτια έβαλε το χρώμα των ματιών της.

Ημέρα 2η
Ύστερα έλιωσε το δέρμα μου. Το έχυσα σε μία σάπια υδρορροή. Έπεσα απ’ το μπαλκόνι δίχως δέρμα. Σαν νόθος γιος του καλοκαιριού. Ο αέρας μύριζε ιώδιο. Η πόλη έφευγε απ’ τους ανθρώπους. Μάλλον την είχαμε κουράσει. Και προτιμάει τώρα να ξυπνά στην αγκαλιά του κάθε αγνώστου.

Ημέρα 3η
Βρισκόμουν ακόμα κάτω απ’ τη σκιά. Των ρούχων που ήθελα να κάψω. Να πετάξω στη θάλασσα. Να σκίσω και να ρίξω τα κομμάτια από το πιο ψηλό βουνό. Μόλις είχα βγάλει τα γυαλιά απ’ τις πατούσες μου. Ένα αδέσποτο σκυλί άρχισε να γλείφει τις πληγές. Το αγκάλιασα και είπα για τα κέρματα που πέταξα στ’ αστέρια. Τώρα γύριζαν στα χέρια μου το ένα μετά το άλλο. Η παρουσία του ανθρώπου που δε γνώριζα γινότανε πιο αισθητή. Απ’ το οτιδήποτε. Λες και αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Λες και ζούσε μια δίδυμη ψυχή μέσα στο σώμα μου. Που το τραγούδι της με μάγευε. Κάνοντάς με να πετώ τα κέρματά μου όλο και πιο μακριά.

Ημέρα 4η
Προχώρησα με δυσκολία στον σκοτεινό διάδρομο. Μέχρι να φτάσω στο δωμάτιο της γυναίκας που αφήνει τα παράθυρα ανοιχτά. Για να ακούγεται το κύκνειο άσμα της σελήνης. Ήθελα να τ’ ακούσω δίπλα της. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Μόλις με είδε σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι, φόρεσε τα σανδάλια της και άφησε στο κομοδίνο την πρώτη μας φωτογραφία: ήμασταν φοιτητές. Είχαμε μόλις τελειώσει το δεύτερο έτος. Τα όνειρά μας ήταν κόκκινα. Σαν τις βαθιές αναπνοές που μας ξεβράσανε σ’ αυτό το καλοκαίρι. Είμαι κατάδικος να μείνω πάντα εδώ, της είπα. Εκείνη άπλωσε τα χέρια προς το μέρος μου. Ανεβήκαμε στο περβάζι και χορέψαμε. Σε λίγο τα πάντα εξαϋλώθηκαν. Μείναμε οι δυο μας να επιπλέουμε. Κάτω απ’ το ετοιμοθάνατο φεγγάρι.

_

γράφει ο Χρήστος Κάρτας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

Τα χρώματα της ζωής

Τα χρώματα της ζωής

Η ζωή είναι ένα κιτρινωπό φως που τρεμοπαίζει ανάμεσα στα αδάμαστα κύματα ενός αχανούς γκρι ωκεανού.   Κανείς δεν γλίτωσε από την αλμυρά . Κανείς δεν ξέφυγε από τη φουρτούνα. Κανείς δεν έχει καταφέρει να αγγίξει αυτό το φως.   Το παράδοξο της ύπαρξης είναι...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου