Το πιο πρόσφατο
Ζήτημα διατύπωσης
Θα ήταν άδικο να σου καταλογίσω
πως δε με δίδαξες όσα μπορούσες.
Ξέρω καλά πως υπήρχαν κι άλλα
μα είχες κάθε δικαίωμα …
Αρχική › Δημιουργοί › Ν › Ζωή Ναούμ
Δημιουργός
Ζωή Ναούμ
Όλα τα άρθρα
Σελίδα 1 από 1
Απόλυτο
Κι όμως, μια λέξη μας ταίριαζε.
Πώς φτάσαμε στο «τουλάχιστον»; …
λόγος του ’18
Το 2018 ήταν μια λογοτεχνικά εξόχως δημιουργική χρονιά για τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net. Πάρα πολλοί πεζογράφοι και ποιητές δημοσίευσαν τις δημιουργίες τους στην ιστοσελίδα κι άφησαν τις λέξεις και…
Διαβάζοντας για τον κύριο Κούνελο, της Ζωής Ναούμ
Ο κύριος Κούνελος αναγκάζεται να κάνει μια χειρουργική επέμβαση στα μάτια του και για ένα μήνα πρέπει να τα έχει με επιδέσμους για να πετύχει η εγχείριση. Αυτή η προοπτική τον έχει βυθίσει σε…
Για μια κόλλα χαρτί
Βλέπεις το λευκό χαρτί;
Ποτέ δεν αγαπήθηκε.
Έτυχε, ίσως, κάποιου θαυμασμού …
Περί έρωτος
Έρωτες που δεν μπορείς να τους συντηρήσεις,
μην τους ξυπνάς.
Άσε τα πάθη κοιμισμένα. …
Άτιμη Κυριακή, εσύ φταις για όλα!
Το ‘χω παλέψει αρκετά, έχω προσπαθήσει ν’ αγνοήσω το αίσθημα δυσφορίας, έχω οργανώσει πολλά και διάφορα ευχάριστα πράγματα για ν’ ανατρέψω την κακή τους εικόνα, αλλά πλέον πρέπει να το αποδεχτώ: δε…
Να γράφεις για σένα
Να γράφεις για τη λύτρωση. Για την ανακούφιση που προσφέρει η εναπόθεση των σκέψεων, η αυθόρμητη καταγραφή τους. Για να ηρεμεί ο νους σου, για να γαληνεύει η ψυχή σου. Αν δεν το κάνεις για σένα, τότε…
«Κυρία, τι είναι σημαντικό στη ζωή;»
Ο δωδεκάχρονος μαθητής μου είχε καταφέρει να με αιφνιδιάσει. Η ερώτησή του ήρθε εντελώς ξαφνικά και φυσικά, με έπιασε εντελώς απροετοίμαστη. Άφησα το βιβλίο που κρατούσα πάνω στο γραφείο του και τον…
Γι’ αυτούς που ακόμα πιστεύουν
Αυτοί που ακόμα πιστεύουν σε κάτι
βαστούν την ελπίδα μου
για τούτο τον κόσμο. …
Δε θα έρθω
Αυτή τη φορά δε θα έρθω.
Μη με παρεξηγείς.
Προσπάθησε να καταλάβεις. …
Πες της πως ήταν τα πάντα
Το ακούσαμε, αλλά δεν το πιστέψαμε. «Ναι, καλά…», είπαμε όλοι όσοι τους ξέραμε με μια φωνή. Σιγά μη χωρίσανε πραγματικά αυτοί οι δύο. Σιγά μην τους τελείωσε.
Το άρωμα που θύμιζε ανθισμένη κερασιά
Την είχε ξεχάσει πια. Περνούσαν μέρες, εβδομάδες, μήνες και δεν την έφερνε στη σκέψη του. Την είχε αποθηκεύσει σ’ ένα κουτάκι του μυαλού του και την κρατούσε εκεί, καλά κλεισμένη σαν επτασφράγιστο…
