Είναι λυτρωτική η βροχή την άνοιξη Οι στάλες της καθάριες και αγνές Ξεπλένουν την ασκήμια του καιρού Στέκουν απαλά στα πέταλα των λουλουδιών Κινούν μαζί τους στα πρώτα τους βήματα Αφουγκράζονται τη γη και τη χαϊδεύουν Σκύβουν σεμνά να μερώσουν τις ρίζες μέσα στο...

Όποιος ψάχνει βρίσκει κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η περίεργη ιστορία από μια φράση που άκουσες κάποτε στο μακρινό παρελθόν φυσικά. Ποιος την είπε; μα δεν έχει και τόση σημασία εσύ ξεκινάς χαράματα την αναζήτηση θα ψάξεις και θα βρεις μια απάντηση στο πανάρχαιο...

Κλείσε το τζάμι τούτος ο ελαφρύς γλυκός αέρας, που μυρίζει γιασεμί και πασχαλιά μπορεί να σε μολύνει. Κλείσε το τζάμι να μην ακούς τους κότσυφες, που ερωτοτροπούν να μην νιώθεις τη ζεστασιά της άνοιξης μέσα σου άσε την να πάει να τσακιστεί στα πολυώροφα κτίρια και...

  Φύτεψα κάποτε στο περιθώριο δύο σπόρους ηλίανθο “πόσο το αγαπώ το καλοκαίρι”, είπα κι ύστερα έσβησα μέσα στα κύματα και στην πελώρια αγκαλιά της. Κι εκείνη με ανέστησε και μου έδωσε καινούρια πνοή με έκανε άνεμο και βροχή θαλασσινή με έστειλε δάκρυ λυτρωτικό...

Ας ειπωθούν τα πάντα πια τι φοβάστε; Μιλήστε, φωνάξτε τραγουδήστε γιατί όχι τώρα εδώ αυτή τη στιγμή όχι μετά όχι λίγο αργότερα. Ο χρόνος περνάει και φεύγει Κι ούτε που νοιάζεται για εσάς δεν σας ξέρει, δεν θα σας μάθει ούτε θα σας ακούσει Βάλτε εσείς φωνή δυνατή...

  Κλωτσάνε οι παλμοί Ζωή λειψή που βγήκες από μήτρα στεγνή Αγριεύονται τα σωθικά Σπαρταράνε ανήμπορα τα χέρια Από πού να κρατηθείς; Κρέμεσαι από τη σιωπή Θάβεις με μίσος τα συναισθήματα Ύστερα χαϊδεύεις με δάκρυα το στέρνο σου Κανείς δεν σε βλέπει Αλλόκοτο...

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2015 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων "τοβιβλίο". Κλικ στην εικόνα για να το κατεβάσετε σε μορφή pdf. Μέγεθος αρχείου 7 MB Κλικ εδώ για περισσότερες πληροφορίες για το Καλλιτεχνικό ημερολόγιο...

Πρωινή ώρα ξάστερη Έξι και τριάντα λίγο πριν χαράξει Το χαμόγελο παίρνει τη μορφή των κλειδιών μου Τα προσωπεία μου φοράνε τα καλά τους Να δρασκελίσω τη μέρα ανέπαφη από συναισθηματισμούς Να απαντήσω «πολύ καλά» στην αιώνια ερώτηση Να ντυθώ την τυπική φορεσιά μου...

Σιωπηλοί οι κρίκοι της αλυσίδας σου ώρα έκτη πρωινή και τριάντα λεπτά. Μια μουσική θλιμμένη υμνεί έναν θάνατο κάθε μέρα τέτοια ώρα ακούγεται όμως από πολύ μακριά ίσως από έναν άλλον κόσμο. Σηκώνεσαι και προσπαθείς να ακούσεις χρόνια έχεις να ακούσεις αληθινή...

Ξέρεις που θα με βρεις στο δειλινό ξεχασμένη ηλιαχτίδα να απαρνιέμαι τον ήλιο και να αγκαλιάζω το κύμα. Θα με δεις γλαροπούλι μικρό να πετάω κι εγώ να ταξιδεύω και να γνωρίζω τον κόσμο κι ύστερα να γυρίζω κοντά σου να κουρνιάζω στην παλάμη σου και να έχω τόσα να...

Μάγισσα του δάσους! Φύση αγαπημένη! Σε ονειρεύτηκα με ένα ραβδί αερικό να αγγίζεις των δέντρων τα κλαδιά! Με της καρδιάς σου τον χτύπο δροσοσταλίδες να ποτίζεις τα πουλιά να ξεδιψάει η ψυχή με ένα σου χάδι τρυφερό! Να ημερεύει ο νους σαν τραγουδάς με ψίθυρο απαλό!...

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2015 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων "τοβιβλίο". Κλικ στην εικόνα για να το κατεβάσετε σε μορφή pdf. Μέγεθος αρχείου 7 MB Κλικ εδώ για περισσότερες πληροφορίες για το Καλλιτεχνικό ημερολόγιο...

Κρατώ το τελευταίο μου τσιγάρο σαν κόρη οφθαλμού σαν τη σιωπή του καιρού αποτινάζω τη στάχτη απ΄ το χέρι κάνω ευχή κι ας μην πέφτει αστέρι κάνω μια ευχή να έχω στο δρόμο μαζί μου να την κρατάω γερά στου ονείρου τη διαδρομή. Κοιτάζω τον ουρανό και χαμογελάω τα...

      Κυλάει η σιωπή σαν δάκρυ κι εκεί στο πέτο πάνω απ΄ την καρδιά σταλάζει λίγη αγάπη. Λίγη αγάπη χρυσή λίγη αγάπη κρυφή λίγη ξεχασμένη αγάπη. Την είχε ο νους από παιδί σαν φυλακτό και σαν πληγή πληγή μικρή πληγή βαθιά πληγής καθρέφτης τα μάτια τα...

Πονάω πολύ σαν ένα αγκάθι από τριαντάφυλλο που εκτός απ' τη βροχή ανθρώπου χέρι δεν το πλησιάζει παρά μόνο για να το ξεριζώσει να μην αγγίξει... να μην πληγώσει. Πονάω πολύ σαν μια πέτρα που όπλο γίνηκε για του ανθρώπου το μένος και στέκει γυμνή και ξερή μέσα σε...

Με κόκκινο μολύβι ζωγραφίζω τον πεθαμένο χειμώνα δίνω κάποιο χρώμα στη χλωμάδα του θανάτου λίγο παρακάτω φτωχοί διαβόλοι παίζουν μια εξαίσια μουσική με ένα ξεχαρβαλωμένο βιολί. Λίγες πένθιμες νότες κατευόδιο στον νεκρό ας περισσέψει λοιπόν και λίγη ωραία μελωδία...

  Εγώ κλείδωσα για πάντα τις αλυσίδες μου  Εγώ άφησα μετέωρο το βήμα μου Εγώ σώπασα ξανά και ξανά και δηλητηρίασα τη σκέψη μου Εγώ έμπηξα το μαχαίρι σε όλες τις πληγές έκοψα τα χέρια μου και ρούφηξα το αίμα μου Εγώ έκανα πάντα πίσω και ποτέ εμπρός Τώρα με...

Αυστηρές επισημάνσεις και απαγορευτικά καραδοκούν στο δρόμο σου η κάθε μέρα σύννεφο μουντό κι ούτε μια υποψία βροχής στον ορίζοντα. Ο ορίζοντας κρυμμένος απ΄το οπτικό σου πεδίο ξεχασμένος τείχη και φυλακή οι μέρες περνούν σαδιστικά από πάνω σου σε ποδοπατούν και...

              Φωνές δυνατές σαστίζει ο ποιητής χάνεται η ρίμα. Φωνές δυνατές, πιο δυνατές κραυγές σπαρακτικές συνταράζουν τη νεκρική ηρεμία. Ανατριχιάζουν τότε οι λέξεις μπερδεύονται και χάνουν το νόημά τους. περίλυπος...

  Στάζουν δυο δάκρυα στην παλάμη μου μοναχικά μοναδικά δυο γλυκόπικρες σταγόνες δυο σύντροφοι τόσο αγαπημένοι μεταξύ τους καλωσόρισμα στις σκιές της θλίψης. Εξόριστα απ' την ψυχή μου ούτε και η καρδιά μου άντεχε να τα κρατά φυλακισμένα. Πώς να χωρίσει το ένα...