Πέλμα του ουρανού πάνω στην νυχτωμένη θάλασσα, Κι ένα ιστιοφόρο που αγαπά να πλέει μες το φως Της ελπίδας- Σκαρφαλώνει τις μυστικές κλίμακες της σιωπής Σκίζει η πλώρη του τις χαρτονένιες όψεις των κυμάτων- Φτάνει στα σύνορα της χαοτικής θεωρίας Καμία ποίηση...

Θολώνει ολοένα και το χάνω είναι γεμάτο αγκάθια και το χάνω είναι το πρωινό με τον τσουχτερό ήλιο και την δριμύτητα του Δεκέμβρη τοπίο μες τον χειμώνα θυμώνει σαν άγριο ζώο, με αφοπλίζει και περιδίνεται γύρω από μιαν ηλιαχτίδα που κρούει την λύρα των τριαντάφυλλων...

Ζουν μέσα στην γυάλα οι άνθρωποι και σχολιάζουν την πραγματικότητα σαν να μην τους ανήκει. Σκοτεινό βελούδο της ψυχολογίας, τραχύ γυαλόχαρτο της συμπεριφοράς, τι μου δείχνεις; Κοινωνίες των πολιτευμάτων αναδίδουν αποφορά, κοινωνίες γδαρμένες, Κανονίζουν ακανόνιστα...

Δεν ξέρω τι παρακίνησα να απογειωθεί και τι φρέναρα- πια είμαι ανήξερος από θαυμαστικές ανάγκες όλα πλαστά αυτοθαυμάζονται γύρω μου τα κοιτώ με τον σκεπτικισμό ενός γλάρου που δεν αποφασίζει να εγκαταλείψει το στωικό του κατάρτι απομακρύνω σκέψεις στον ορίζοντα εσύ...

Ούτε η σάρκα συλλαβίζει πια ούτε η νυσταλέα διάθεσή σου, είσαι ένα λυσσαλέο φωνήεν που αποσοβήθηκε Μόνο γελούν τα μάτια σου Ευτυχισμένα, ξέροντας ότι πολλά είδαν, μόνο γελά η καρδιά σου, παιδούλα που την κράτησε η Άνοιξη Στην τρυφερή λουλουδιασμένη ποδιά της Ο...

Το σπίτι έχει μια προοπτική ησυχίας που αγαπούν οι κουρασμένοι και υψώνει τα ντουβάρια του αλληλέγγυα στην οροφή που ζητά ουρανομήκεις στοχασμούς· Το σπίτι είναι μια ράτσα αθίγγανου που σαρκάζει τα καθωσπρέπει μηνύματα ενός κόσμου που αρνιέται· Οι σοβάδες μπαλώνουν...

Το δωμάτιο φιλοξενεί τον μπαμπούλα σου, παρανομεί ως προς την συνείδηση της νύχτας, ουσιαστικά γίνεται μια φυλακή που δεν σε χωράει ξεθωριάζει τις αισθήσεις σου, οι πόρτες του υπόλευκες μουτρώνουν και προδίδουνε εγκλεισμό, πουθενά δεν χωράς, είσαι στης κατάθλιψης...

Πρόσχαρος ανάμεσα στα σύννεφα και τα δέντρα Υιοθέτησα έναν μελαγχολικό ορίζοντα και φύτεψα τα ωραία φυτά μου· Οι τριανταφυλλιές αξίωσαν τον ευρύ χώρο των ονείρων μου- Ενέδωσα, Και το βαρβάτο δεντρολίβανο μάγκωσε την σταράτη συνδιαλλαγή του με το χώμα· Πλουραλιστικά...

Ποντάρω στο άσχετο ποντάρω στην απίθανη τροπή να αλλάξουν τα πράγματα κλέβοντας από την πραγματικότητα επιβράβευση- Ένα βλέμμα σου που μου είπε πολλά, ένα άγγιγμα που με πήγε αλλού- Υποστήριξα την ελπίδα που ήτανε στυφή και πικρή σαν νεράντζι- Είδαν τα μάτια μου...

Νικούν άστρα στον ουρανό κι η καρδιά σου συλλαβίζει την σιγανή μουσική της πρωίας- Το γαλάζιο κλαίει πάνω στα πέταλα των τριαντάφυλλων, ο παράδεισος δίνει στο Αναπάντεχο ορατότητα, όσοι κελαηδισμοί ακούγονται είναι Δόξα, στο αναγνωστικό του χειμώνα επικά είναι τα...

Ξεχνιέμαι λίγο μες την ησυχία- κλαίνε μέσα μου οι αυταπάτες Κλαίνε τα όνειρα, προετοιμάζεται μία κραυγή, Ακολουθώ το όνειρο ως το αδιέξοδό του, Στρίβω στις λάθος παρόδους Της ελπίδας Απελπίζομαι Ναυαγώ σε απίστευτο βάθος Μπαινοβγαίνω μες το Πουθενά..   _...

Ο αέρας με μοιράζει πάνω στην πλάτη της γης- Και Τότε Γίνομαι ψίθυρος Γίνομαι ζουζουνάκι που πεταρίζει πλάι στο αυτί των λουλουδιών Γίνομαι επικός και ανήκω Σε μια τάξη αιώνια, μια τάξη που δεν διασαλεύτηκε Από την εποχή των άλλων θεών - Και έρχομαι στον ύπνο σου...

Ενώπιος ενωπίω, το είδωλο κυνηγώντας Ενός εαυτού που πολλά μετρά κι άλλα τόσα τα χάνει.. Τζάμι θολό που με υποψιάζεις σε αγωνίες νέες. Ακίνητος κι ευκίνητος- σουρώνω τις ευθύνες μου και μου προβάλει μπελαλίδικο καθήκον. Η Κυριακή με χρησιμοποιεί για να υπάρξει....

Ρέω- Σαν μια γάργαρη ρήση που δεν χωρά πουθενά· Και τα τσαλιμάκια σου χρόνε Να ακινητείς κάπου στον ύπνο μου και να διαβάζω Ευτυχίες μελωδικές ως έξω από τον κήπο που πουλιά αποστηθίζουνε την ευτυχία Χορός. Κερδίζω και χάνω. Είμαι η ζωντανή απόδειξη ότι ο μύθος...

Γη τε μητρί, φιλτάτη τροφό Επιστρέφω από τον φωτεινό μύθο του καλοκαιριού, ντυμένος την λεοντή των ονείρων, κοιμάμαι και όμως είμαι ξυπνητός, δοκιμάζονται πάνω μου όλες οι προθέσεις και όλα τα ακονισμένα οξύτονα ένστικτα. Κοιτάζω τον νόμο και αυτός παραβιάζεται-...

  Πόσον ερημίτη θρόνιασες μέσα μου όπ-μα του καλοκαιριού! Ζητώ μια τάξη που δεν υπήρξε- ζητώ να μην ζητώ Τελεσίδικα, τίποτα. Έρχονται πάνω μου βαριοί οι ουρανοί Κι άλλες φορές σε κρατώ στην καρδιά μου και λίγο Γίνεται ροδαλός ο ορίζοντας. Ποτίζω τις γλάστρες...