Νικούν άστρα στον ουρανό κι η καρδιά σου συλλαβίζει
την σιγανή μουσική
της πρωίας-
Το γαλάζιο κλαίει πάνω στα πέταλα
των τριαντάφυλλων,
ο παράδεισος
δίνει στο Αναπάντεχο ορατότητα, όσοι
κελαηδισμοί ακούγονται είναι Δόξα,
στο αναγνωστικό του χειμώνα επικά είναι τα δέντρα κι επικροτούν
την εφ’ όσον γαλήνη
μπόρεσε σωστά και σαρκώθηκε
για να σε δω για να με δεις μες από το λαύρο φιλί μου..
Είναι ο Έρωτας δόγμα λυτρωτικό, είναι
γλυκό βασανιστήριο
που σου ανήκει
και μου ανήκει
για να πάνε όλες
οι επιδιώξεις μας μπροστά..
_
γράφει ο Στρατής Παρέλης
Θαυμάσιο, ως συνήθως, το ποίημα του Στρατή Παρέλη.
Υιώτα,
“αστοριανή”
ΝΥ
όμορφο Στρατή. Καλό ξημέρωμα!