Αυτή η Κιβωτός Παντού και πάντα, το ίδιο ζώο ξεμπαρκάρει.   Μ’ αδημονία ξεχύνεται σ’ όποια λιμάνια ερημικά, Δάκρυ αποχωρισμού ή καρδιοχτύπι αντάμωσης ζωηρό Δεν είδε το μουράγιο τους.   Κι όταν μαινόμενο τους αδειανούς συναισθημάτων κάβους τους ρημάξει...

Γκρίζο των πολυκατοικιών Και κάγκελα γαλάζια στα μπαλκόνια, Στραμμένα άνωθεν, Τους συνειρμούς ασύνειδα χειραγωγούν Προς τ’ ομοιόχρωμο πλατύ Που ετάχθησαν να φράζουν. Σκύλοι περιωπής αυτού που μετα- Βλήθηκε σε υποψία ύπαρξης, Απ’ τον εξ ύψους ξεπεσμό Ενοικιαστών...

Ηγεμών Χωρίς ηγεμονία Χωρίς ηγεμονευόμενους Και δίχως ηγεμόνευση. Κι όμως ηγεμονευόμενος Απ’ την ανηγεμόνευτη Ηγεμονία σου Κάποιο ξέφτι Της δίχως ηγεμόνευση Και ηγεμονευόμενους Ηγεμονίας σου Θα βρεις να σε ορίσει Ηγεμών του Τίποτα.   16 Δεκεμβρίου 2016  ...

Το βράδυ δε θα σου δοθώ. Λυπάμαι, όχι. Απ' το πεπερασμένο υλικό Ατέρμονο σε σμίλεψα, Xάρμα των οφθαλμών Και μνήμονα των τύψεων. Όλα σου χαρισμένα Άπαξ και διαπαντός∙ το βλέμμα της αιώνιας Αυτοψίας, το βήμα ν’ απορούν αν πώποτε Τολμήσεις, η δόξα π’ όταν σβήνουνε το...

Βαστάζο τα βαλλόμενα πόσους Χριστούς θα στείλεις στο σταυρό. Σκαρώνεις πλίνθους, στρώνεις λιθόστρωτα να τα μονοδρομείς προς τ' αναπότρεπτο μαρτύριο του οφειλέτη. Βουβός κλαυθμός και οδυρμός τ' απόγευμα στο δένδρο. Ξεχειλωμένες πλαδαρές λαότητες λιώνουν σανδάλια, με...

  (Στον Γιάννη – Βασίλη Γιαϊλαλί) Τί κι αν ορθώνουν κάγκελα... Η ελιά δεν παζαρεύει επουδενί τ' άπλωμά της προς το Φως! Έτσι αποθέτω -βέβαιος για το τώρα- το καρδιοχτύπι μου στην παρρησία της για Λευτεριά.   - γράφει ο Γεώργιος Κ. Τασούδης...