Κάπου οι θάλασσες θα περιμένουν και πάλι να γίνουν πατρίδες μας. Αποδημητικά λιοστάσια γέρνουν τη θλίψη της φυγής τους σε όσα ονειρευτήκαν οι γυμνοί εραστές, σε όσα ανθρώπινα δεν άντεξαν στον πρώτο του θανάτου φθινοπωρινό περίπατο και σκόρπισαν σαν ξεραμένο αλάτι...

Στον Ορφέα Ήχους δεν βγάζει πια η λύρα σου. Σπασμένες οι φλέβες που είχες για χορδές τους ήχους του σκότους παράφωνα αντηχούν στ’ αυτιά μου. Το δρόμο πήρες του Άδη ψάχνοντας τη δική σου Ευρυδίκη. Τη σκελετωμένη ερωμένη του θανάτου, από τον Άδη θέλεις στο...

Αυτά τα δέντρα μη τα λυπάσαι. Με τον ίσκιο τους, τους κοιμώμενους δροσίζουν. Ανάμεσα στις ρίζες τους μπλεγμένα τα σκελετωμένα και άκαμπτα κορμιά αφήνονται στη σήψη, στα σκουλήκια που χορταίνουν την πείνα τους με ό, τι από τον άνθρωπο απομένει. Αυτά τα δέντρα...

Με πόδια και χέρια κομμένα κολύμπησα από το απέναντι του Γεωργίου ξωκλήσι στη Γερόνησο, που αφημένη, ακόμη, στις ανασκαφές κρύβει τα ιερά των ειδωλολατρών τάματα βαθιά στα σπλάχνα της. Υπήρχε κάποτε ξωκλήσι λένε εδώ. Κτίστηκε τότε που ο Απόλλωνας μετοίκησε για...

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2015 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων "τοβιβλίο". Κλικ στην εικόνα για να το κατεβάσετε σε μορφή pdf. Μέγεθος αρχείου 7 MB Κλικ εδώ για περισσότερες πληροφορίες για το Καλλιτεχνικό ημερολόγιο...

Σ’ ετούτο τον τόπο, γη νησιωτική, με την ακτογραμμή της να χωρίζει τους ανθρώπους από τα όνειρα. Παιδιά δεν μεγαλώνουν στη γη αυτή. Αυτόχειρα όλα τράβηξαν για τις βουνοκορφές του θανάτου, αυτές τις ξασπρισμένες από τον πάγο των ψυχών κορφές με τις νάρκες της...

Στην ποίηση ο θάνατος μοιάζει να κατέχει μία πλεονεκτική θέση. Όλοι οι ποιητές -στον έναν ή άλλο βαθμό- έχουν γεμίσει με αίμα τους στίχους τους. Ο θάνατος λειτουργεί συμβολικά ή κυριολεκτικά για την κοινωνία (πολιτική και κοινωνική ποίηση) ή για το άτομο...