Για τον Αϊλάν και τον Γκάλεμπ

Μαυροφορεμένοι όλοι σήμερα στην Πνύκα οι ρήτορες.

Ο Δημοσθένης άλαλος και χλωμός κοιτάει τον Ευριπίδη που πενθεί.

Αδύνατο του είναι για το χαμό αυτό να γράψει.

Ποιος θίασος θα διανοηθεί με ένα τέτοιο δράμα τους πολίτες να ψυχαγωγήσει;

Ποιος τον Οδυσσέα θα υποκριθεί;

Ποια μάσκα το πέτρινο θα καλύψει πρόσωπο;

Ποιος τα ματωμένα και ανίερα χέρια του σαν γάντια στα δάχτυλα θα φορέσει;

Ο Περικλής ντροπιασμένος κάθεται βουβός στης δημοκρατίας τον βράχο.

Το αιμάτινο στίγμα έβαψε τα Ιερά της Αθήνας.

Κάποια χέρια της ιερής ράτσας βάφτηκαν με άωρο αίμα.

Τα μαρτύρησε όλα ο τυφλός ραψωδός

μη μπορώντας άλλο το κρίμα αυτό να κουβαλά.

-Τι σόι Έλληνας κι αυτός που φανερώνει τα ματωμένα της συνείδησης μας δρώμενα,

εμείς είμαστε γένος που κρατάει απ’ τους Θεούς.

Σώπασε φωνή τυραννική που κρύβω μέσα μου.

Σώπασε για πάντα και άκου το λυγμό της Ανδρομάχης.

Γλώσσα μου εσύ σκληρή σαν μάρμαρο σεβάσου τον πόνο του άωρου νεκρού.

Σώπασε κτήνος εσύ ανίερο της άγιας φυλής μας,

εσύ που διψάς για αμόλυντο αίμα και ανόθευτη ιστορία.

Τώρα και για πάντα κατάπιε το φαρμάκι σου και ξεψύχα.

Αναμεμειγμένο του Σωκράτη το κώνειο με του Αστυάνακτα το αίμα.

-Δεν ήταν κώνειο. Θαλασσινό μοναχά νερό.

Πηκτό αλάτι για να ταριχεύσει το σώμα σου στη συνείδηση μας.

Μούδιασε η γλώσσα μου απ’ το θαλασσινό νερό που σού ξέπλυνε τη ζωή.

Δεν θέλω να κλάψω.

Φοβάμαι μη τα δάκρυα μου σε πνίξουν.

-Επάνω στα τείχη της Τροίας είδα τον πολυμήχανο.

Μην μού μιλάς γι’ αυτόν.

Δεν θέλω να ξέρω τίποτα.

-Τον είδα, τον Αστυάνακτα από το πόδι να κρατά.

Σώπα. Η φυλή μου είναι ιερή. Σώπα…

-Τον κουνούσε στον αέρα σαν λάβαρο θανάτου.

Σώπα. Εμείς δεν τα κάνουμε αυτά. Σώπα…

-Κοίτα το νεκρό του σώμα. Το απόθεσαν στην Εκκλησία του Δήμου.

Δεν βλέπω τίποτα. Δεν πιστεύω τίποτα.

-Κοίτα το Αχαιέ. Κοίτα το σου λέω.

-Της φυλής σου κατόρθωμα.

Τι να γράψω αγόρι μου για σένα;

Ένα νανούρισμα θα γράψω.

Να στο ψιθυρίζουν οι Νηρηίδες στα κύματα επάνω που κοιμάσαι.

Και οι χίλιες του Πρωτέα μορφές να σού κρατάνε συντροφιά.

Το σώμα σου θα χαράξω στα αρμυρίκια και στα ασπρισμένα βράχια.

Να μείνει για πάντα η εικόνα σου στη θάλασσα που ταξιδεύει τον πόνο σου.

Τι να γράψω αγόρι μου;

Σήμερα θα γράψω με θαλασσινό νερό επάνω στα φύκια.

Τι να γράψω όμως;

Το άψυχο σώμα σου ολόκληρη της ανθρωπότητας η ποίηση.

Κι αν η φυλή μου είναι άγια και η ράτσα μου ιερή,

σήμερα ολάκαιρος ο Παρθενώνας συντρίμμια έχει γίνει.

_

γράφει ο Αντρέας Πολυκάρπου