Αντρέας Πολυκάρπου

Δημοσιεύσεις

Κάπου οι θάλασσες

Κάπου οι θάλασσες

Κάπου οι θάλασσες θα περιμένουν και πάλι να γίνουν πατρίδες μας. Αποδημητικά λιοστάσια γέρνουν τη θλίψη της φυγής τους σε όσα ονειρευτήκαν οι γυμνοί εραστές, σε όσα ανθρώπινα δεν άντεξαν στον πρώτο του θανάτου φθινοπωρινό περίπατο και σκόρπισαν σαν ξεραμένο αλάτι μιας...

Διαβάστε Περισσότερα
Το σκέλεθρο της Ευρυδίκης

Το σκέλεθρο της Ευρυδίκης

Στον Ορφέα Ήχους δεν βγάζει πια η λύρα σου. Σπασμένες οι φλέβες που είχες για χορδές τους ήχους του σκότους παράφωνα αντηχούν στ’ αυτιά μου. Το δρόμο πήρες του Άδη ψάχνοντας τη δική σου Ευρυδίκη. Τη σκελετωμένη ερωμένη του θανάτου, από τον Άδη θέλεις στο καλοκαιρινό...

Διαβάστε Περισσότερα
Η απολογία του Ιησού

Η απολογία του Ιησού

Ο Ιησούς κλεισμένος στο κελί του μια μέρα πριν τη σταύρωση προσπαθεί να αφαιρέσει τη μάσκα του θεανθρώπου που του φόρεσαν προκειμένου να επιτελέσει το ρόλο σωτήρα που τού δόθηκε. Αποδέχεται τη θνητή του φύση ερχόμενος αντιμέτωπος με όλα τα φαντάσματα της ζωής του....

Διαβάστε Περισσότερα
Αυτά τα δέντρα

Αυτά τα δέντρα

Αυτά τα δέντρα μη τα λυπάσαι. Με τον ίσκιο τους, τους κοιμώμενους δροσίζουν. Ανάμεσα στις ρίζες τους μπλεγμένα τα σκελετωμένα και άκαμπτα κορμιά αφήνονται στη σήψη, στα σκουλήκια που χορταίνουν την πείνα τους με ό, τι από τον άνθρωπο απομένει. Αυτά τα δέντρα ριζώνουν...

Διαβάστε Περισσότερα
Τα κύμβαλα της Γερονήσου

Τα κύμβαλα της Γερονήσου

Με πόδια και χέρια κομμένα κολύμπησα από το απέναντι του Γεωργίου ξωκλήσι στη Γερόνησο, που αφημένη, ακόμη, στις ανασκαφές κρύβει τα ιερά των ειδωλολατρών τάματα βαθιά στα σπλάχνα της. Υπήρχε κάποτε ξωκλήσι λένε εδώ. Κτίστηκε τότε που ο Απόλλωνας μετοίκησε για πάντα...

Διαβάστε Περισσότερα
Σ’ ετούτο τον τόπο

Σ’ ετούτο τον τόπο

Σ’ ετούτο τον τόπο, γη νησιωτική, με την ακτογραμμή της να χωρίζει τους ανθρώπους από τα όνειρα. Παιδιά δεν μεγαλώνουν στη γη αυτή. Αυτόχειρα όλα τράβηξαν για τις βουνοκορφές του θανάτου, αυτές τις ξασπρισμένες από τον πάγο των ψυχών κορφές με τις νάρκες της...

Διαβάστε Περισσότερα
Το πένθος των Αθηνών

Το πένθος των Αθηνών

Για τον Αϊλάν και τον Γκάλεμπ Μαυροφορεμένοι όλοι σήμερα στην Πνύκα οι ρήτορες. Ο Δημοσθένης άλαλος και χλωμός κοιτάει τον Ευριπίδη που πενθεί. Αδύνατο του είναι για το χαμό αυτό να γράψει. Ποιος θίασος θα διανοηθεί με ένα τέτοιο δράμα τους πολίτες να ψυχαγωγήσει;...

Διαβάστε Περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Αρχείο