Πρέπει να ξέρεις να πετάς όταν η νύχτα απλώνεται βαριά πάνω στου κόσμου τα γκρεμίσματα κι άγρια πλαταγίζουν οι χαίτες του αέρα.   Σταθερά να πετάς να’χεις το νου σου στα ψηλά μη σε σκορπίσουν τ’ άφατα κι όσο μπορείς στα χαμηλά σοφά να κυκλοφέρνεις να ελίσσεσαι...

Με τα μάτια κλειστά είναι καλύτερα με βλέπω να μιλώ να γελώ να κλαίω να θυμώνω   μισός εδώ και μισός στο στερέωμα λυμένος στα κατάρτια και πάνω στα διερχόμενα νέφη   γλιστρώντας μέσα μου κάτι κρυφό απόκρυφο αφού κανείς έξω από μένα δεν υπάρχει να το...

Χαράζει.   Τ’ όνειρό μας κατακόρυφη φλόγα.   Αρκεί ένα άλμα μια τουφεκιά ένα κροτάλισμα   να μας πετάξει αλλού   να λάμψει να κοκκινίσει το στερέωμα.   _ γράφει ο Δημήτρης Α....

Τι κι αν ο εφιάλτης κολυμπά στο αίμα μας αλύπητα μας ξεσκίζει ο καιρός και λιώνουμε ως το μεδούλι   αργά ξεφυτρώνουμε σαν τον υδράργυρο όπως το σπίθισμα της λάμπας στον έρημο δρόμο   ακροβατώντας πάνω σε ίνες λεπτές διαβάζοντας φύλλα κατάξερα μέσα σε...

Απροσποίητοι στην άκρη του ρείθρου.   Τώρα θα πέσουν τώρα θα σηκωθούν   μια ζωή πείσμονες στις αιωρήσεις ωσάν να μην είναι στο εδώ μήτε στο εκεί   ακούγοντας πάντοτε κουβέντες του εαυτού τους.   Μια αστραπή μονάχα στο βάθος των ματιών μια...

Αυτό το παλιό σκοτάδι εμποδίζει τον έρωτα. Άστραψε αίμα μου να σε δω γίνε σάρκα γίνε φιλί άλογο που καλπάζει.   _ γράφει ο Δημήτρης...

Ο έρωτάς σου δέντρο που λύγισε ένα ταξίδι επιμονή του ήχου της βροχής σε παντέρημο δάσος σελίδα μισοφέγγαρη. Δως μου τα μάτια σου να ζωγραφίσω τη θλίψη μου.   _ γράφει ο Δημήτρης...

Χρόνια πολλά κατοικώ τόπους απελπισμένων Σειρές ατέλειωτες φάλαγγες να γνέφουν μπροστά στην ένοχη μνήμη ν’ ανηφορίζουν στα σοκάκια με τους νεκρούς φανοστάτες ιππεύοντας τους λυγμούς σκαρώνοντας λέξεις σ’ αρχαία ικριώματα ψηφίδες μιας άγριας μελωδίας να περνούν μες...

Χωρίς νερό.   Η έρημος που μας έδειχναν κι αλληθωρίζαμε βλέποντας το δάχτυλο αμείλικτα επελαύνει.   Χωρίς άλλοθι πια χωρίς άλλοθι.   _ γράφει ο Δημήτρης Α....

Αγριεύει ο καιρός παραμονεύει και η λαχτάρα ίδια. Ένα τραγούδι θέλω να σου γράψω άγρυπνο φλεγόμενο καταρρακτώδες από ασβέστη μέχρι μάρμαρο από λαβύρινθο μέχρι φως από λιοπύρι μέχρι αίμα ένα τραγούδι ν’ ανεμίζει ν’ ανεμίζει μέσα στο πάντα.   _ γράφει ο Δημήτρης...

Η ποίηση ρουφήχτρα αστραπής και κεραυνού αίμα τρελό στις αρτηρίες στραπάτσο φύλλο ή φλέβα νταμαριού. Η ποίηση κόκκινη φέτα σελήνη και κρύπτη μυστική ήχος σε πηγάδι με μπαμπάκι το μουγκρητό ο παφλασμός και το κλάμα στις πανάρχαιες κοίτες.   _ γράφει ο Δημήτρης...