Αρχική › Δημιουργοί › Γ › Ιωάννα Γκανέτσα
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Τη βλέπω από μακριά τ’ απογεύματα, λίγο πριν σουρουπώσει, να ‘ρχεται μαζί με τα παιδιά της στην πλατεία και το μόνο που παρακαλώ είναι τα διπλανά παγκάκια να ‘ναι άδεια. Της αρέσει η ησυχία έχω καταλάβει, γι’ αυτό προτιμά να κάθεται σε μέρη μακριά από τις άλλες μαμάδες.
Διαβάστε →Κατέβασε τα γυαλιά ηλίου στην άκρη της μύτης του και κοίταξε ξανά την πινακίδα στη διασταύρωση.
?Η μέρα σήμερα δεν είναι μουντή. Η πάχνη δεν έχει σχηματίσει παράλληλη γραμμή με τον ορίζοντα, ούτε λέκιασε το χρώμα του γρασιδιού. Η νύχτα δεν έφερε πάλι βροχή. Το νερό της δεν χτυπά ρυθμικά στην…
Έξυνε τα πυκνά γκρίζα γένια του, σημάδι πως τα είχε βρει σκούρα με την τελευταία κίνηση της λευκής βασίλισσας. Την κοίταζε τόσο επίμονα που έδινε την εντύπωση πως είχαν μια δική τους σιωπηλή…
— Νομίζετε πως έχω φτάσει σε τέλμα, λοιπόν; — Εδώ και πολύ καιρό, αγαπητέ μου. Συνεχίζετε την ίδια πρακτική του λέγειν, προς τέρψη της ηδονής του αυτιού. Προσπαθείτε επιμελώς να λέτε όσα νομίζετε πως…
Την είδες να κινείται στο χώρο και μέτρησες τις γρήγορες ανάσες που προκάλεσε το πέρασμα της. Άνοιξες τα ρουθούνια σου διάπλατα και εισέπνευσες το άρωμα του κορμιού της. Το άφησες να αγκαλιάσει τη…
Τη θυμάμαι ακόμη εκείνη την ημέρα. Όλα ήταν όλα όπως έπρεπε. Ο ήλιος είχε κέφια και έκανε την άνοιξη να μοιάζει με καλοκαίρι στα καλύτερα του, τα δέντρα ήταν καταπράσινα, βγαλμένα λες από πίνακα…
Το κρύο της νύχτας άχνιζε καθώς χάιδευε τις λάμπες από τα φώτα της πόλης. Οι δρόμοι ήταν άδειοι και τα σπίτια γεμάτα. Τα τελευταία καταστήματα είχαν κλείσει, τα μπαρ είχαν αδειάσει και τα θολά τζάμια…
Παρίσι, βράδυ Παρασκευής, Δεκέμβρης μήνας. Ο κρύος αέρας έμπαινε με φόρα στο στόμα του και στέγνωνε τον λαιμό του, κάνοντας τον να μετανιώσει που είχε πάρει την απόφαση να βγει για τρέξιμο τόσο αργά…
Κοίταξε το ακροατήριο και πήρε μια ανάσα πριν συνεχίσει να μιλά. Είχαν περάσει ήδη δύο ώρες συζήτησης πάνω στο θέμα «οι θετικοί άνθρωποι στη σημερινή αρνητική εποχή».
Το ρολόι έδειχνε 5:00 το πρωί. Άλλο ένα ξημέρωμα τον υποδεχόταν άυπνο, να κοιτάζει το ταβάνι του δωματίου του, με τις κουβέρτες πεταμένες στο πάτωμα και το κινητό στη δόνηση εδώ και μέρες.
Πες μου πως ήμουν ένα τίποτα του χρόνου, μια στάλα της βροχής, ένα πετάρισμα του βλεφάρου.
?Ευχαριστώ» πέταξε αδιάφορα χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει τον πελάτη και έχωσε το φιλοδώρημα βιαστικά στο ανοιχτό, μαύρο τσαντάκι που είχε περασμένο στη μέση της. Ήταν στο τέλος της βάρδιας και τα…
Είναι περασμένα μεσάνυχτα αλλά ο Μορφέας αρνείται να ‘ρθει να με πάρει. Τα βλέφαρα μου είναι φορτωμένα με τόνους κούρασης, το σώμα μου μουδιασμένο λες και το ‘χουν τσιμπήσει χιλιάδες σκορπιοί ενώ το…
Κοίταζε επίμονα το είδωλό του στον καθρέφτη. Είχε το βλέμμα του καρφωμένο στο γυμνό στήθος του στο ύψος του θώρακα. Προσπαθούσε να δει πίσω από τη σάρκα και τα κόκκαλα, να φτάσει στο σημείο που…
Κάνει λίγη ψύχρα απόψε. Η θάλασσα γλείφει τα γυμνά δάχτυλα των ποδιών μου. Είναι σκοτεινή και με τρομάζει. Είναι μυστήρια και με γοητεύει. Κλείνω τα μάτια και τη νιώθω που με χαϊδεύει. Με καλεί να…
Οι σπουδαστές παρατηρούσαν τον καθηγητή τους με βλέμμα που φανέρωνε πως διόλου δεν είχαν καταλάβει την πρόταση που μόλις είχε ξεστομίσει στην προσπάθεια του να τους δώσει να καταλάβουν πως όλα…
Οι καλοκαιρινές νύχτες είναι ερωμένες που σου παίρνουν το μυαλό, σκέφτηκε ενώ έπινε μια γουλιά από το ποτό της.
