Οι μητέρες σου –μυστικά- σ’ έκρυψαν στα χάσματα του καλοκαιριού κι αόρατους θιάσους έστειλαν στη γειτονιά, τη θέλησή μου να μολέψουν με θεάματα και καταβασίες. Και μπροστά στους θορυβοποιούς να παραδεχτώ: αγαπημένη δεν υπάρχεις! Να, που αυτοί χάθηκαν, σαν η τάξη...

Στους βρεγμένους δρόμους έτρεχαν τα παιδιά. Και στις έρημες αυλές τρύπωναν τα όνειρά τους. Χαμογελούσαν πίσω από τις ξύλινες πόρτες, μέχρι να φύγει ο φόβος ( τις νύχτες ). Στα χωριά αργοπέθαιναν οι σκέψεις των γερόντων και στις ανηφοριές ο ήλιος γεννούσε ευλογία. Η...

Στα χωράφια, τα παιδιά σκοτώνουν τους ασφοδέλους, μήπως και ξεγελάσουν τον θάνατο. Ανίκητη όμως η απώλεια αδειάζει τη μνήμη (σκληρά). Την πίστη ρίχνει στα βάραθρα, δίχως απολογία. Ζυγαριές από σκελετούς (ερπετών) στήνουν οι αρνητές τη δύναμή τους να μετρήσουν. Στις...

Ω, ανάθεμά σας παροικούντες την Ιερουσαλήμ, δεν ζητώ τις πόλεις σας ν’ αλλάξω. Μα, μια πόλη άλλη έχω στα χέρια μου. Οχυρό με επάλξεις γεμάτες ήλιους και αγριολούλουδα. Μακριά απ’ τις επιθυμίες και τους (περιλάλητους) θεσμούς σας, τις συμβάσεις και τα χρηματιστήρια...

Το νερό χρωματίστηκε απτ' ο αίμα των ονείρων και τα σκοτωμένα άλογα βγήκαν από τις λασπωμένες τάφρους να πετάξουν στα σύννεφα. Στα χάσματα ξαναφύτρωσαν οι ελπίδες των ηττημένων και τα χωράφια μύρισαν ρίγανη και καλοκαίρι. Οι ευχές των παιδιών αντάμωσαν τ' αστέρια,...

Ο πόνος κλείνει το λαιμό. Σκέψεις φαρμακωμένες αλωνίζουνε το αίμα. Ρήμαξαν οι στοχασμοί από την προσήλωση στην τύχη. Και η ύπαρξη, κυκλωμένη από προσωπεία και χρονοθεσίες, προσχωρεί στις συνελεύσεις των σκουληκιών (επιβεβλημένα και τακτικά). Η κάθαρση είναι παρούσα...

Απ’ τις βελανιδιές βγήκαν οι λέξεις γεμάτες μελωδίες. H χαρά ξεπρόβαλε απ’ τις ανηφοριές κι όρμησε στα χωράφια τον ήλιο να προλάβει. Λευκό ήταν το χρώμα που της ταίριαζε. Οι δροσοσταλίδες έπεσαν απ’ τα φτερά των αγγέλων και αγκάλιασαν τα λουλούδια. Οι δράκοντες...

Ω, στις μαζώξεις η αδυναμία σακάτεψε την αφοσίωση, έτσι από πίστη στα καλύμματα των περιπτύξεων. Οι χρόνιες διαδικασίες άφησαν ασκιαγράφητα τα πρόσωπα, ιδιαίτερα τη νύχτα που οι πανηγυρισμοί των πληβείων χώθηκαν για λίγο σε πολίχνες και προάστια. Κι οι...

Να, οι υπηρέτες του Καίσαρα τον ποιητή ανεβάζουν στου κόσμου τη γαλέρα. Σαν πήρε θέση δίπλα στους πηδαλιούχους, παρακολουθεί  τους ενοικούντες στα διαζώματα του πλοίου. Ο προορισμός  είναι γνωστός: ο Καίσαρας πάει διακοπές, μετά της κουστωδίας. Απαραίτητοι είναι οι...

Ω, αγαπημένη μαύρο ψωμί μου δώσανε τα χέρια σου. Οι εποχές άλλαξαν και έγιναν μία. Χορτάρια φύτρωσαν στους ξερούς δρόμους και πίσω απ’ τα μυστήρια το βλέμμα σου ομόρφυνε τον χρόνο. Ο φόβος έπαψε τις στροφές γύρω απ’ τον Ήλιο κι η χαρά πέρασε σε θυμάρια κι αυλακιές....

Στα κρεβάτια του θανάτου στέκονται οι δαίμονες. Από κοντά τους οι ρεαλιστές κουράστηκαν να εξηγούν στα πλήθη την πραγματικότητα. Μαζί τώρα σαρκώνονται ρόλους και γεννούν τα γεγονότα. Ξεχνιούνται τα ωσαννά. Αρρωσταίνουν ληθαργικά στις σελίδες των βιβλίων. Ω! Τι...

Αν γνώριζα την ψυχή σου Θα  ‘χανες  την ελευθερία σου Θα σ’ αιχμαλώτιζα στα σιδερένια κελιά του πάθους μου Θα υπέφερες Θα  ‘χανες το φρόνημά σου Θα κέρδιζες όμως την καρδιά του δεσμοφύλακα Τι θα ‘σουν τότε; Ένα αθώο κορίτσι με σιδερένια αστέρια στα μαλλιά!   _...

Ναι, ο πόνος μου ήταν βαθύς, βαθύτερος απ’ τη ζωή. Αλλά ήταν τ’ ουρανού η εντολή με τους μάρτυρες να τον μοιραστώ, για να μη τον χλευάσουνε: οι Σαλώμες και οι ιεροεξεταστές. Και από πίστη στην άρνηση λιανίσουνε την ομορφιά του σε κρεματόρια κι αρένες… _ γράφει ο...

Μα, άγγελος ήσουν σαν πέρασες τα σκαλοπάτια του πόνου. Με κοίταξες, τρυφερή ματιά με χίλιους ήλιους ζωγραφισμένη. Η νιότη άλλαξε -για μια στιγμή- την πορεία του θανάτου. Ένα χάδι στις επερχόμενες ακτινογραφίες σωμάτων και αισθήσεων, όπως μασκαρεύονται για ν’...

Ένα ποτήρι Ήλιο  κέρασα τον πόνο. Και λίγα λουλούδια του Οκτώβρη στόλισαν τα φτερά μου. Να, άρχισε το ταξίδι στον ουρανό και στου έρωτα τα τρυφερά λιβάδια. Ω!  Ψυχή φτερωτή η ομορφιά περιμένει. _ γράφει ο Χριστόφορος...

Θάλασσα σκοτεινή και μαύρα φύκια στολίζουν τα μαλλιά της αγάπης, κι ούτε μια στάλα φως στα μάτια της. [...] - γράφει ο Χριστόφορος...

Ό,τι κι αν έρθει δεν ξεμακραίνει το άπειρο αγαπημένη. Αθάνατο το κρατά η αγάπη. Να, έρχονται οι λάμψεις του φεγγαριού στη νοτισμένη γη. Με τη θάλασσα ανταμώνουν και σμιλεύουν το άπειρο για να ’χει φως, μουσική και κύματα. Κι εμάς, σαν ταξιδιώτες στα πλεούμενα τ’...

Ξεθύμαναν τα τριαντάφυλλα στον κήπο. Έμειναν πάνω τους λίγες στάλες προσμονής, υπολείμματα μεγάλων σκέψεων που γεννήθηκαν κοντά στα δειλινά. Ο ήλιος -κάποτε- έφτιαχνε νικητές στα περιθώρια του χρόνου. Άφηνε την αλήθεια των αρίστων να κρύβεται στα πέταλα των...

Εικόνες είναι η μνήμη, δεν είναι λέξεις. Εικόνες είναι που κατοικούν στα ράφια της ψυχής, σαν βιβλίο, δίχως σελίδες κι αριθμούς. Κι εκεί μένουν με τη σκόνη της νοσταλγίας στις γραμμές τους, μέχρι τη στιγμή που ο βιβλιοδέτης χρόνος άλλο βιβλίο θα φτιάξει να...