Η πρώτη έντονη ανάμνησή μου, είναι από το θέατρο. Όταν προσπαθώ να θυμηθώ τα πρώτα χρόνια της ζωής μου θυμάμαι καμαρίνια, τεράστιους καθρέφτες, κόσμος να πηγαίνει πέρα δώθε, κουστούμια, την μεγάλη κόκκινη αυλαία και το τρίτο κουδούνι. Τότε που ξεκινούσε η παράσταση...

Ο ήλιος είναι καταμεσής του ουρανού, έτσι μπορεί και εκείνη να καταλάβει πως είναι μεσημέρι. Ρολόι δεν υπάρχει μέσα στο δωμάτιο. Την ώρα  την καταλαβαίνει από την θέση του ήλιου. Μα δεν ξέρει πια τον μήνα και τη μέρα… Ξέρει ότι κάνει κρύο αφού όλοι έξω από το...

Αγάπησα τα λάθη σου, αγάπα τα δικά μου Το ρολόι στον τοίχο του μικρού διαμερίσματος έδειχνε δύο τα ξημερώματα. Η Νίκη είχε βυθιστεί στον καναπέ της σαν σκουριασμένο σκαρί, χρόνια βυθισμένο στον ωκεανό που έχει παρασύρει μαζί του πολλές ψυχές στο σκοτάδι του βυθού. ...

 Στις πίσω σελίδες του κόσμου «Το ήξερα πως κάποια στιγμή θα συνέβαινε αυτό...  Το αίμα μας έβραζε, στις φλέβες μας κυλούσε το τιμημένο αίμα των προγόνων μας που ήταν περήφανοι και ατρόμητοι. Ο αέρας που έμπαινε στα πνευμόνια μας δεν μπορούσε πια να είναι...