Ποτάμι ο έρωτας με μαγεμένα νερά Ή θα χαθείς στο βυθό του ή θα μείνεις στη στεριά Βγάλε τα ρούχα σου και φόρα μόνο την καρδιά Βούτα κι αφέσου μες την απύθμενη ομορφιά Αγέρι η αγάπη που σου χαϊδεύει το κορμί Άνοιξε τα φτερά, και ας την να σε οδηγεί Μέσα από σύννεφα...

Την έβλεπα πάντα μέσα από ένα βρώμικο κλειστό παράθυρο. Τα ψυχρά πράσινα μάτια της με θωρούσαν εξεταστικά πίσω απ’ της ρωγμές και την αιώνια σκόνη που αναπαυόταν πάνω στο λερό τζάμι, ενώ το πρόστυχο χαμόγελο της γεννούσε ανείπωτους πόθους. Το δέρμα της ήταν χλωμό...