The Like’s List

The Like’s List

A41

Βιαστικά περπατούσα στο δρόμο, βυθισμένος στις σκέψεις μου όταν με φόρα έπεσε πάνω μου ένα τεράστιο Like! Το κοίταξα από πάνω ως κάτω. Από κοντά μου φαινόταν ακόμα πιο άσχημο και κακοφτιαγμένο. Στεκόταν μπροστά μου και με κοίταζε ελαφρώς ενοχλημένο, χτυπώντας νευρικά το «e» του στο πάτωμα.

-Γεια, του είπα αδιάφορα

-Γεια, μου είπε αυστηρά

-Γνωριζόμαστε; του είπα

-Φίλε με κοροϊδεύεις; μου είπε και ξετύλιξε ένα πάπυρο που έπεσε μέχρι το πάτωμα

-Τι είναι όλα αυτά; του λέω κοιτάζοντας ένα τεράστιο χαρτί με ονόματα

-Για διάβασε… μου είπε συνεχίζοντας τον αυστηρό τόνο

Πλησίασα με το αδιάφορο στυλάκι μου κοντά του. Μύριζε μια αηδία άρωμα. Ένα από αυτά της εποχής. Λίγο αντρικό λίγο γυναικείο. Ταυτότητα μηδέν. Από γούστα άστα να πάνε. Καιρό τώρα το παρατηρούσα. Αλλά τι να του έλεγα όμως. Ότι το γούστο του είναι ανυπόφορα ενοχλητικό; Άστο, είπα. Ας του κάνουμε το χατίρι κι ας δούμε τη χαρτούρα του να ξεμπερδεύουμε. Έβαλα τα άλλα γυαλιά μου, εκείνα με τις σούπερ δυνάμεις όπως συνηθίζω να λέω και άρχισα να διαβάζω ένα κατεβατό από ονόματα. Όλα γνωστά…

-Α, οι «φίλοι» μου, του λέω με ένα χαμόγελο

-Α, ναι, μου λέει ειρωνικά

-Ωραία, και;

-Τι και;

-Λέω και;

-Δε βλέπεις τι γίνεται; μου λέει εκνευρισμένο

-Τι να δω; Γιατί πήρες όλη τη λίστα των φίλων μου και τριγυρνάς;

-Δεν την πήρα εγώ! Μου την έδωσαν!

-Ποιοι;

-Τι ποιοι; Οι φίλοι σου!

-Δε σε πιάνω. Θα μου το αναλύσεις;

-Πριν λίγες μέρες, μου στείλανε μια λίστα με τις υπογραφές τους.

-Υπογραφές ακούω… Σοβαρά τα πράγματα! είπα γελώντας

-Θα σταματήσεις να αστειεύεσαι; Για σένα τις μαζέψανε τις υπογραφές

-Για μένα; Δωράκι δωράκι; είπα συνεχίζοντας να γελάω κάνοντάς το να κοκκινίζει.

Για μια στιγμή σκέφτηκα έτσι όπως το έβλεπα κατακόκκινο σαν ντομάτα, ότι ίσως αν το κάνανε κόκκινο να μου ήταν πιο συμπαθές μα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα ακύρωσα αυτή τη σκέψη. Μία από τα ίδια θα ήταν και πάλι. Βαρετό.

-Διαμαρτύρονται φίλε μου. Δεν με πατάς στα posts τους. Περνάνε μέρες και δεν πατάς το κουμπί μου πουθενά!

-Ναι ε; Πω πω… θα το αμέλησα πράγματι! είπα δήθεν έκπληκτος

-Παραδέχεσαι δηλαδή το λάθος σου; μου είπε λίγο πιο ήρεμο

-Λάθος… λάθος! Όπως το πες. Και δεν ξέρω και πώς να το διορθώσω…

-Μα… είναι πολύ απλό, θα περάσεις από όλους αυτούς τους φίλους και θα με πατήσεις!

-Κάτσε ρε φίλε… είσαι τρελός; Εδώ μου έχεις 500 φίλους!

-Ναι και;

-Δηλαδή τι μου λες; Θα περάσω από 500 διαφορετικά προφίλ και για κάθε post που έχει ανεβάσει ο καθένας από αυτούς, θα το διαβάζω και θα σε πατάω; Δε θα τελειώσω σε αυτή τη ζωή ούτε καν στην επόμενη! είπα τρελαμένος

- Ε, όχι και να τα διαβάζεις! μου είπε ξεκαρδισμένο

Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα γιατί ξεκαρδίστηκε τόσο. Τι σκατά είπα πάλι, σκέφτηκα. Κάνω συνεχώς τον κόσμο να γελάει… χωρίς να ξέρω το λόγο!

-Τι εννοείς;

-Τι, τι εννοώ; Δε χρειάζεται να τα διαβάσεις για να με πατήσεις, είπε με δασκαλίστικο ύφος και εγώ ένιωσα μάλλον σαν τον Κολόμβο που μόλις είχε ανακαλύψει την Αμερική

- Θες να μου πεις, ότι θα λέω ότι μου αρέσει κάτι χωρίς καν να το έχω διαβάσει ή έστω δει; Και αν έχει αηδίες εκεί μέσα; Πλάκα μου κάνεις; Μπορεί να θέλω να πω ότι δε μου αρέσει!

-Μα δε μπορείς!

-Τι δε μπορώ;

Με κοίταξε πάλι έκπληκτο κι ύστερα έκανε μια στροφή μπροστά μου σαν μπαλαρίνα. Τελικά το θηλυκό στοιχείο υπερτερούσε πάνω του σκέφτηκα μα ούτε κι αυτό ήταν της παρούσης οπότε απέφυγα να του κάνω ερωτήσεις του στυλ «προτιμάς τις φούστες ή τα παντελόνια ή φτιάχνεσαι όταν φοράς σουτιέν κτλ.»

-Δεν υπάρχει Dislike φίλε μου! Δε με βλέπεις; Ένα κουμπί έχω μόνο!

-Δεν καταλαβαίνω. Γιατί να μην έχουμε «μ’αρέσει/ δε μ’ αρέσει»; Τι δημοκρατία είναι αυτή;

-Χα χα… Αυτή που έχεις και στη χώρα σου! μου είπε και πάλι ξεκαρδισμένο

-Τι σχέση έχει η χώρα μου πάλι; του είπα μπερδεμένος

-Μα κι εσείς μόνο «Ναι» έχετε. Το «Όχι» σας ανήκει μόνο στην Ιστορία και απλά το θυμάστε μία φορά το χρόνο στην εθνική σας εορτή στην οποία κάνω πάντα μα πάντα Like!

Γαμώτο, σκέφτηκα. Αυτό το ετερόφυλο σπαστικό και κακάσχημο εικονίδιο, με το καταναγκαστικό του απεχθές κουμπί με έβαλε στη θέση μου και μου έβαλε κι άλλα γυαλιά πάνω από τα δικά μου, εκείνα με τις σούπερ δυνάμεις ξέρετε.

Πήρα τη λίστα με τους «φίλους» μου και χώθηκα στο γραφείο μου. Άνοιξα τον υπολογιστή μου και τέντωσα το δεξί μου χέρι. Ύστερα, αγκάλιασα το ποντίκι και ακούμπησα γερά τον δείκτη μου στο αριστερό του πλήκτρο. Σαν πολυβόλο γεμισμένο και με το χέρι στη σκανδάλη πυροβολούσα όλες τις αναρτημένες αηδίες των «φίλων» μου.

Στο μυαλό μου τις σκότωνα. Στην οθόνη τις αποθέωνα.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Από τότε που με θυμάμαι, μουντζουρώνω τα χαρτιά. Η πένα μου το εισιτήριό μου για «όπου». Στο tovivlio.net ήρθα επισκέπτρια και έγινα οικοδέσποινα. Αυτό θα πει ευτυχισμένη συνεργασία! Κάνοντας επιμέλειες κειμένων, τρέφομαι από τις ψυχές των άλλων και από το μεγαλείο της δικής τους πένας, για να φορτίζω τη δική μου. Διηγήματα και ποιήματά μου υπάρχουν στις τέσσερις πολύ επιτυχημένες μας συλλογές: «Μια εικονα…1000 λέξεις» Α&Β τόμος, στις «Τρενογραφίες» και στις "Ιστορίες μπονσάι". Κείμενά μου επίσης "κρεμαστήκαν" στους μήνες του εξαιρετικού Καλλιτεχνικού ημερολογίου της σελίδας στα έτη 2015, 2016 και 2017. Πριν από ένα χρόνο, εκδόθηκε και η πρώτη προσωπική συλλογή διηγημάτων μου «23&1 σταθμοί», για να μου επιβεβαιώσει ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αρκεί να τους φερόμαστε με αγάπη. Το μέλλον κρύβει καινούριους στόχους, νέες συλλογές και ένα μυθιστόρημα που όλο μου ξεγλιστρά και όλο επιστρέφει πιο σίγουρο…

16 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Τα «όχι» της ιστορίας, της καθημερινότητας, της ζωής μας, τα δικά μας όχι… που έγιναν «ναι», που γίνονται «ναι» … και μας βαραίνουν… ο φαύλος κύκλος του like .. η εξάρτηση … και ναι μπορει κανείς αν θέλει να πει όχι και να πιάσει το ποντίκι και να σβήσει… και να σβηστεί. Μπράβο σου για άλλη μια φορά Μάχη μου!!Πολύ παραστατικά αποτύπωσες αυτόν τον φαύλο κύκλο!!Την καλημέρα μου και καλή εβδομάδα!!!

    Απάντηση
  2. Lena Mavroudi Mouliou

    Έκανες πολύ καλά που το έθιξες το θέμα.Είναι η κύρια πληγή του Φαραώ στο fb τούτη εδώ,Το έχω σχολιάσει κι’ εγώ πολλές φορές ίσως όχι τόσο χιουμοριστικά και ευγενικά όπως εσύ,αλλά άγαρμπα και στα ίσα όπως το συνηθίζω Είναι τόσο εμφανές το αδιαφορο like σε ένα γραπτό που προσωπικά θα προτιμούσα να μην είχε ΄΄πατηθεί» το κουμπάκι Καλύτερα να ξέρω ότι δεν διαβάστηκα ή δεν άρεσα παρά αυτή η μεγαλύτερηΑΔΙΑΦΟΡΙΑγια να μην πω δούλεμα που γίνεται.
    Μπράβο σου .
    Καλή εβδομάδα.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Λένα είναι θέμα επιλογής το ρημάδι. Να το βάζουμε συνειδητά. Δε χρειάζεται να μπει για να ικανοποιήσει δεν ξέρω και εγώ ποια ανάγκη. Εγώ προσωπικά έχω την αρχή να το πατάω όποτε έχω διαβάσει κάτι και μου αρέσει. Κι έτσι έχω μάθει να είμαι γενικά στη ζωή. Ας είμαστε αληθινοί και να μην πιεζόμαστε από τα ψευτο-πρέπει που μας επιβάλλει η τεχνολογία και μη…

      Απάντηση
  3. sofia25164

    Πολύ ωραίο το θέμα σου Μάχη…δομημένο με χιούμορ και μια υποβόσκουσα καυστικότητα!!! Μ’ αρέσεις πολύ όταν γράφεις έτσι…με ξετρελαίνει η αμεσότητα του λόγου σου!!! Εγώ προσωπικά εκείνο που δεν πάω είναι όταν τα κείμενα βγαίνουν τσάρκα. Κι αν δεν γίνεται για τα like αυτό, τότε γιατί γίνεται; Μ’ αρέσεις… μ’ αρέσεις πολύ για διάφορούς λόγους περισσότερο όμως για αυτή την μαγκιά και ό,τι δεν κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου…! Φιλιά πολλά σε όλους σας!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σε ευχαριστώ Σοφία μου. Την προτιμώ αυτή την αλήθεια. Το κρυφτό είναι εκτός των άλλον και κουραστικό…! Τα φιλιά μου

      Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Μήπως έχουμε πάρει πολύ σοβαρά το fb και τα likes; Ό,τι γράφεις Μάχη είναι σωστό αλλά σάμπως το ίδιο δε συμβαίνει και στην καθημερινή μας ζωή, στη γειτονιά, στη δουλειά. Σου λέει ο άλλος κομπλιμέντα, σου σκάει χαμόγελα και από πίσω σε θάβει. Γι αυτό χαλαρώνουμε και το χρησιμοποιούμε όπως μας εξυπηρετεί. Κάνει παιχνίδι αυτό μαζί μας; Δυο φορές παίζουμε εμείς. Τόσο απλά. Την καλημέρα μου σε όλη την ομάδα!

    Απάντηση
  5. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Για ένα like ζούμε…((Σατιρικόν)
    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    Τη μάσκα like θα φορώ μήπως και σου αρέσω…
    και θα στηθώ πρωί πρωί στον τοίχο σου απ’ έξω…
    Θα γύρεις μιά, θα γύρεις δυό, στην τρίτη θα πατήσεις…
    αυτό το έρημο κουμπί για να …με συγκινήσεις!
    Μα μην πατήσεις αν δεν δεις… τα όσα έχω γραμμένα…
    γιατί θα είναι προσβολή για σένα …και για μένα…
    χαχαχαχαχαχαχα..
    ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΟΥ ΜΑΧΗ ΜΟΥ!!!
    ΛΥΠΗΡΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΤΟ ΟΛΟΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΟΥ!!!!
    Εύγε κορίτσι μου!!! Εύγε!….

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Η αποδοχή μας από τους άλλους ήταν πάντα μια ανάγκη και μια απόδειξη του πόσο ανασφαλείς έχουμε μεγαλώσει και πόσες συγκρίσεις και διάφορες λανθασμένες οπτικές μας φέραν έτσι εδώ. Ωραίοι οι στίχοι σας. Δεν έχω και ένα Like να πατήσω!!! χαχα…

      Καλό βράδυ!

      Απάντηση
  6. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Πανέξυπνο και απόλυτα εύστοχο!

    Απάντηση
  7. Βάσω Καρλή

    Ρεαλιστικό και πολύ όμορφα διατυπωμένο, Μάχη. Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  8. Μάρθα Δήμου

    Πολύ ωραίο το θέμα σου Μάχη μου. Η πένα σου το απέδωσε πολύ ζωντανά! Πράγματι είμαστε αιχμάλωτοι μιας κατάστασης που μας έχει κατά κάποιον τρόπο επιβληθεί!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Στο χέρι μας είναι Μάρθα να επιλέγουμε να κινούμεθα διαφορετικά… Καλό υπόλοιπο εβδομάδας…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος