Xρόνος αέναος

Αρρώστια της πόλης τα στενά

και ξεχασμένες ώρες,

τα περπατάς και σού ‘ρχονται εικόνες

κάποιων ζωών, άλλων ζωών

και της δικής σου,

όμως κανένας πια δεν ξέρει,

ούτε ποιες ήταν, ούτε τι απέγιναν…

όλα μιλάνε κι εσύ το αισθάνεσαι

κι ας μοιάζουν σιωπηλά..

όμως μιλάνε μόνο σ ‘εσένα

που καταλαβαίνεις

οι άλλοι περνούν και φεύγουν,

κρατημένοι στην ώρα, στη στιγμή.

στο μήνυμα

και μένεις μόνος,

στον χρόνο τον αέναο…

–