Το μικρό κορίτσι

Εγώ είμαι, εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας
Εδώ ή αλλού, χτυπάω όλες τις πόρτες
Ω, μην τρομάζετε καθόλου που ’μαι αθώρητη
Κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί να δει.

Εδώ και δέκα χρόνια, εδώ καθόμουνα
Στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε
Κι είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα
Μα τα νεκρά παιδιά δεν μεγαλώνουν.

Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου
Μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια
Όλη όλη μια χουφτίτσα στάχτη απόμεινα
Την πήρε ο άνεμος κι αυτή σ’ έναν ουρανό συννεφιασμένο.

Ω, μην θαρρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα,
Κανείς εμένα δεν μπορεί να με γλυκάνει
Τι το παιδί που σαν εφημερίδα κάηκε
Δεν μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει.

Εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας, ακούστε με,
Φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας
Έτσι που τα παιδάκια πια να μην σκοτώνονται
Και να μπορούν να τρώνε καραμέλες.

Ναζίμ Χικμέτ (15 Ιανουαρίου 1902 – 3 Ιουνίου 1963), Τούρκος ποιητής και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη από πλούσια οικογένεια. Σπούδασε οικονομικά και πολιτικές επιστήμες στη Μόσχα. Μέσα από την τέχνη και τη δράση του εκφράζονται οι αριστερές πεποιθήσεις του για τις οποίες φυλακίστηκε για 12 χρόνια για κομουνιστική προπαγάνδα στον στρατό. Τα ποιήματά του, σε ελεύθερο στίχο, συνδυάζουν επαναστατικό περιεχόμενο και νεωτεριστική τεχνοτροπία, στα πρότυπα του Μαγιακόφσκι. Ένας από τους πιο τολμηρούς νεωτερισμούς που διακρίνει την ποίησή του είναι η παρεμβολή πεζών κειμένων μέσα σε ποιητικές συλλογές που επεξηγούν και αναλύουν ορισμένες καταστάσεις. Πολλά από τα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από τον διάσημο Τούρκο συνθέτη και συγγραφέα Ζουλφί Λιβανελί  καθώς και από τους Μίκη Θεοδωράκη, Μάνο Λοΐζο και Θάνο Μικρούτσικο. Το 1950 του απονεμήθηκε για το έργο του το «Διεθνές Βραβείο Ειρήνης». Εκτός από ποίηση έγραψε και γύρω στα τριάντα θεατρικά έργα.