Κατεβαίνουμε την Φρύνης βιαστικά
να προλάβουμε το τρόλεϊ
που θα μας γυρίσει πίσω
σε μια κανονικότητα.
Φεύγοντας σου άφησα μια ΙΟΝ Αμυγδάλου
στο τραπέζι της κουζίνας
και δυο λέξεις να πλανώνται στο δωμάτιο:
“Υπερέκκριση Οξυτοκίνης” σου είπα.
Ωσότου σε δω ξανά
θα έχουμε χωρίσει 124 φορές,
124 τρόποι να μου πεις
πως δεν νιώθεις τίποτα πια για εμένα.
Το βαγόνι είναι ασφυκτικά γεμάτο
μα κρατώ το χέρι σου
που ακουμπά το στύλο.
Πόσο θέλω να σε φιλήσω μια ημι-τελευταία φορά.
Κάθομαι στην πύλη μου
και σκέφτομαι κάτι τρελό
Δεν είχα ποτέ ως τώρα
κάποιον λόγο για να μείνω·
_
γράφει η Κωνσταντίνα Παγώνη
0 Σχόλια