Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Δεν θα ρωτήσεις και πάλι
Άδικα περιμένει αιώνια το παιδικό βλέμμα
Έμεινε αγέννητη εκείνη η αγάπη
Σε έναν καθρέφτη μπροστά τέθηκε το ερώτημα
Δεν απάντησες ποτέ
Δεν θα απαντήσεις ποτέ
Σαν μουτζούρα μικρή και άτσαλα ζωγραφισμένη
Στέκεται ακόμα εκεί η παιδική φιγούρα
Να γράφει με κόκκινο μολύβι στην καρδιά σου
Για ένα σ’ αγαπάω μεγάλο σαν τον ουρανό
Και δίπλα το όνομά σου
Δεν το είδες ποτέ
Δεν θα το δεις ποτέ
Δεν θα το πεις ποτέ…
_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη
Ακολουθήστε μας
Real News https://youtu.be/F40ksbuMwfIΚαθημερινή https://youtu.be/3brB5pU1xZw https://youtu.be/py09g3Ybwog Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων ...
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο; Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι. Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει. Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο; Κι...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο; Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι. Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει. Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο; Κι...
Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...
Στην κοίτη ενός σπασμένου καθρέφτη, είδα τον κόσμο ανάποδα. Τα πουλιά βυθίζονταν στον ουρανό, σαν πέτρες σε πηγάδι. Τα δέντρα κρεμόντουσαν από τα σύννεφα, με τις ρίζες τους γυμνές στον άνεμο, και οι άνθρωποι περπατούσαν, κρατώντας στα χέρια τους, τα πρόσωπά τους, σαν...
0 Σχόλια