Σήμερα ντύθηκα γιορτινά.
Φόρεσα χαμόγελο,
μια ζωηράδα ανάρμοστη
στη τόση συνειδητοποίηση του είναι μου.
Ντύθηκα κάτι άλλο,
όχι εγώ
ίσως πιο πολύ εσύ
ή πιο πολύ εκείνη.
Κάτι τέλος πάντων που να σου αρέσει.
Κρέμασα την βαρύτητα των ματιών μου,
έκρυψα την κούραση του κορμιού μου
και κάλεσα την ψυχή μου σε χορό.
Σήμερα σκέφτηκα είναι η μέρα
για κάτι άλλο
όχι πάλι εγώ.
Πόσο πολύ κουράστηκα από αυτό το «εγώ» που κουβαλάω.
Μου φαίνεται το ίδιο
βαρύ, ασήκωτο πια.
Ήξερα τον εαυτό μου όσο ήμουν γύρω σου
μετά με ξέχασα.
Τόσο πολύ γέμισα με πόνο
που δεν είχα χώρο για εμένα.
Έγινα κάτι
όχι κάποια.
Δεν είχα πρόσωπο
μόνο δάκρυα.
Δεν είχα σώμα
μόνο βάσανο.
Μόνο μαρτύριο η κάθε μέρα.
Και δεν έφταιγε ο ήλιος
ούτε οι φωνές των παιδιών
ούτε τα χαμόγελα τα γιορτινά
υπήρχαν όλα εκεί.
Έφταιγα μόνο εγώ που τόσο ντύθηκα εσένα.
_
γράφει η Ιωάννα Λιβιτσάνου
0 Σχόλια