γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Αγαπημένοι μου μικροί φίλοι,

Όταν πήρα στα χέρια μου το παιδικό βιβλίο που θα σας παρουσιάσω ευθύς αμέσως, όπως κάθε άλλη φορά, στάθηκα με προσοχή στο εξώφυλλο του, διάβασα αρκετές φορές τον τίτλο του και το κείμενο στο οπισθόφυλλο, ξεφύλλισα τυχαία το βιβλίο με τα ιδιαίτερα σχέδια του και αφού είχα πάρει τις πληροφορίες που ήθελα, άρχισα με πολύ προσοχή να διαβάζω την όμορφη ιστορία του.

Όπως η ίδια η συγγραφέας του μας προτρέπει, πριν αρχίσουμε να διαβάζουμε το βιβλίο της, θα βοηθούσε να καθίσουμε σε ένα όμορφο μέρος, σε ένα μέρος που το αγαπάμε και μας κάνει να νιώθουμε άνετα, να φτιάξουμε ένα ζεστό τσάι ή στην περίπτωσή σας μικρά μου πλασματάκια τον αγαπημένο σας χυμό, να ανοίξουμε το βιβλίο και να ταξιδέψουμε μέσα στις όμορφες σελίδες του.

Η Ζακλίν Πολενάκη, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος της παρουσίασης, είναι ένα αυτιστικό άτομο, αλλά συνάμα είναι ένα άτομο με πολλές ανησυχίες, είναι ένα άτομο με ερωτηματικά τα οποία θέλει να μοιραστεί μαζί σας. Της αρέσει να φτιάχνει σκίτσα, να ακούει μουσική, να μοιράζεται όλα όσα έχει μέσα στην καρδιά της και παράλληλα να μοιράζεται μαζί μας τα πράγματα που κάνουν τη ζωή της πιο όμορφη.

Εδώ, θα κάνω μια παύση και θα ήθελα να σκεφτείτε και εσείς τί είναι αυτό το μοναδικό, το ξεχωριστό που έχετε ανακαλύψει ότι κάνει τη ζωή σας πιο όμορφη. Προτείνω να το θυμάστε με κάθε ευκαιρία ή και χωρίς ευκαιρία, γιατί σίγουρα θα σας κάνει χαρούμενους!

Διαβάζοντας το βιβλίο της, συμφώνησα σε πολλά πράγματα μαζί της.

Όπως πολύ εύστοχα αναφέρει, δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε μόνο το ‘έξω’, δηλαδή την εξωτερική εμφάνιση του καθενός. Όμως, αν και είστε ακόμη μικροί, είμαι σίγουρη ότι έχετε ανακαλύψει την εσωτερική πλευρά, την εσωτερική ομορφιά που κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του. Πρόκειται για μια πτυχή η οποία είναι αξεπέραστη, είναι κάτι που πραγματικά μπορεί να ανταγωνιστεί οποιαδήποτε εξωτερική εμφάνιση, γι’ αυτό κάθε φορά που γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, σας προτρέπω να μην στέκεστε στην εξωτερική του εμφάνιση, αλλά στον πλούσιο και όμορφο κόσμο που υπάρχει εντός του.

Βέβαια, το ίδιο και ισχύει και για εμάς του ίδιους. Θα πρέπει δηλαδή, να αφήνουμε τον άλλον να δει ποια χαρακτηριστικά πηγάζουν από την καρδιά μας, ποια είναι τα θετικά και τα καλά μας στοιχεία αλλά και ποιες είναι οι ατέλειες μας γιατί και αυτές κάνουν τον καθέναν από μας μοναδικό. Όποια χαρακτηριστικά κι αν έχουμε μέσα μας, καλό θα είναι να μην τα κρύβουμε. Είναι αναπόσπαστα κομμάτια του εαυτού μας, είναι κομμάτια τα οποία όπως είπαμε παραπάνω μας κάνουν μοναδικούς!

Η συγγραφέας όπως θα ανακαλύψετε και μόνοι σας όταν διαβάσετε το τρυφερό της βιβλίο, λέει τα πράγματα με το όνομά τους, και θα σας εξηγήσω τι εννοώ.

Δεν είναι λίγες οι φορές που, ενώ δεν είμαστε καλά, αν κάποιος μας ρωτήσει λέμε ότι είμαστε καλά. Και εδώ είναι η ουσία. Δεν είναι κακό να εκφράσουμε ότι δεν νιώθουμε καλά, να εκφράσουμε ότι είμαστε στεναχωρημένοι, να εκφράσουμε ότι είμαστε λυπημένοι, ή ότι νιώθουμε βαρεμάρα.

Ναι, είναι πολύ σημαντικό να εξωτερικεύσουμε ότι έχουμε μέσα μας, να εκφράζουμε ότι έχουμε την ανάγκη κάποιου και χρειαζόμαστε βοήθεια! Είναι πολύ σημαντικό να αφήνουμε τους άλλους να μας πλησιάσουν και γιατί όχι, αν μπορούν να μας βοηθούν, όταν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε τον εαυτό μας.

Πολλά όμορφα πράγματα μοιράζεται η συγγραφέας μαζί μας!

Σε κάποιο άλλο σημείο μιλάει για τη συνύπαρξη. Μπορούμε να συνυπάρξουμε όλοι μας, όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε, μπορούμε να επιζήσουμε όλοι μας βάζοντας τα δυνατά μας μετά από κάτι που θεωρούμε ανυπέρβλητο εμπόδιο. Όλα είναι εφικτά αρκεί να το θέλουμε, αρκεί αν το προσπαθήσουμε!

Παρακάτω, συνεχίζει να μοιράζεται μαζί μας κι άλλες αλήθειες και κάνει λόγο για τον κόσμο που υποφέρει, γιατί όπως έχετε αντιληφθεί, σχεδόν καθημερινά κάποιο κομμάτι της γης βάλλεται, κάποιοι άνθρωποι σε εκείνο το κομμάτι καταβάλουν προσπάθεια για τα αυτονόητα. Μας προτρέπει να αντισταθούμε, να μη συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα του κόσμου, να ανοίξουμε την αγκαλιά μας και την πόρτα της καρδιάς μας και να προσφέρουμε τη βοήθειά μας σε όλους όσοι μας έχουν ανάγκη, γιατί μαζί μπορούμε να κάνουμε πολλά!

Μπορούμε ενωμένοι να κάνουμε το κόσμο μας καλύτερο!

Πως;

Αν απλώσουμε το χέρι και πιάσουμε το χέρι εκείνου που είναι δίπλα μας και ας μην τον γνωρίζουμε και εμείς οι δυο δώσουμε ξανά τα χέρια στους γύρω μας, θα γίνουμε περισσότεροι και ακόμα περισσότεροι, τόσοι όσοι να καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας, με την αγάπη και την ειρήνη!

Κάποτε υπήρχε ένα τραγούδι που μας μάθαιναν στο σχολείο. Αν όλα τα παιδιά της γης, πιάναν γερά τα χέρια, κορίτσια αγόρια στη σειρά και στήνανε χορό, έλεγε. Χαίρομαι που είναι ακόμη επίκαιρο, χαίρομαι που ακόμη μπορεί να συνδράμει τον κόσμο μας, χαίρομαι γιατί αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια, θα κατάφερνα πολλά!

Δείτε λοιπόν μικροί μου τη ζωή με αισιοδοξία, ξαναγεννηθείτε από τη στάχτες σας, μάθετε να μην το βάζετε κάτω και να προσπαθείτε, μάθετε όταν πέφτετε να βάζετε τα χέρια σας και να σηκώνεστε, θυμηθείτε ότι δεν είναι κακό να κλαίμε, δεν είναι κακό να στεναχωριόμαστε, δεν είναι κακό να ζητάμε βοήθεια από τους άλλους, δεν είναι κακό να φοβόμαστε και αν κάποια φορά πήραμε λάθος δρόμο δεν είναι κακό να αλλάζουμε ρότα και να αναζητούμε την κατεύθυνση εκείνη που θα μας κάνει χαρούμενους και ευτυχισμένους!

Σε πολλά από τα όσα διάβασα, συμφώνησα με τη συγγραφέα και όταν τελείωσα την ανάγνωση ένιωσα την ανάγκη να αρχίζω να διαβάζω ξανά το βιβλίο, πράγμα που έπραξα.

Μικροί μου και αγαπημένοι φίλοι, σε έναν κόσμο τεράστιο, σε ένα κόσμο γεμάτο διαφορετικά πράγματα, ανακαλύψτε τη θέση που σας ανήκει, βρείτε τον χώρο που σας εκπροσωπεί, αναζητήστε μέσα σας τα συναισθήματα που σας κάνουν ευτυχισμένους, μην μπαίνετε σε καλούπια, μείνετε ελεύθεροι έτσι όπως νιώθετε εσείς καλύτερα!

Πόσα πολλά μας προτείνει η Ζακλίν για να νιώσουμε όμορφα, δεν βάζει ο νους σας!

Μας λέει να φορέσουμε τα ρούχα που μας κάνουν ευτυχισμένους και ας μη ταιριάζουν με εκείνα του διπλανού μας. Μας προτρέπει να υποστηρίξουμε τις επιλογές και τις απόψεις μας, να φροντίσουμε  όπως μονάχα εμείς ξέρουμε τον εαυτό μας και να είμαστε σίγουροι ότι κάπως έτσι θα βρούμε το νήμα που θα μας οδηγήσει στην ευτυχία!

Δικαίωμα του καθενός, μικρού ή μεγάλου είναι η ευτυχία.

Γι’ αυτό αναζητήστε αυτό που σας κάνει ευτυχισμένους, σεβαστείτε τις επιλογές των άλλων, απλώστε το χέρι και όλοι μαζί ελάτε να πλάσουμε έναν όμορφο κόσμο για όλους!

Αγάπησα το βιβλίο που σας παρουσίασα. Με πολλά νοήματα, με πολύ συναίσθημα, με πολλή αγάπη να ξεχειλίζει από μέσα του και με έναν τρόπο προσιτό για κάθε παιδί!

Χάρηκα που η Ζακλίν λέει τα πράγματα με το όνομά τους και προτρέπει καθέναν από εμάς να απελευθερωθούμε και να νιώσουμε όπως πραγματικά είμαστε. Θεωρώ ότι το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει πρόσφορο έδαφος για πολλές συζητήσεις, δίνοντας το έναυσμα στους γονείς να προσεγγίσουν το παιδί τους και να μοιραστούν μαζί τους πολλές πολύτιμες πληροφορίες.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Καμιά φορά ο κόσμος είναι ένα μέρος που σε πληγώνει. Δεν ξέρεις πώς να βρεις τη φωνή σου ή αν έχει νόημα να προσπαθείς να βρεις τον δρόμο μέσα στο χάος.

Κάθισε σε ένα μέρος που νιώθεις άνετα, φτιάξε ένα ζεστό τσάι, άνοιξε αυτό το βιβλίο.

Θα βρεις κι άλλα πλάσματα σαν κι εσένα ή διαφορετικά από εσένα που πιστεύουν ότι το βάρος του κόσμου είναι για να μοιράζεται και πως η φωνή σου, όσο μικρή κι αν είναι, έχει σημασία.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Η Ζακλίν Πολενάκη γεννήθηκε στην Αθήνα, είχε πάντα πολλές απορίες και σχεδόν καµία απάντηση.

Σπούδασε Σκίτσο και Εικονογράφηση στο Κέντρο Σχεδίου και Εφαρµοσµένων Τεχνών Ορνεράκης, Ζωγραφική στον AΚΤΟ και υποκριτική στη Δραµατική Σχολή Θεάτρου 1ΟΘ.Εικονογραφεί, γράφει και διαβάζει βιβλία. |

Ζει στην Αθήνα και µοιράζεται τη ζωή, τις απορίες της και τα χρωµατιστά της µολύβια µε ένα παιδί και µια γάτα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.