Απατηλές αναμνήσεις

Ο ήχος της φωνής σου άγνωστος πια,
Χαμένος στην ομίχλη του χρόνου,
Ανάμνηση απατηλή που ξεγλυστρά,
Σα να ‘ταν παραίσθηση του νου μου.

Τα λόγια που μ’ έλεγες λησμόνησα,
Στης νύχτας τ’ αναζητώ τη σιωπή,
Η καρδιά μαραζώνει ντροπαλά, 
Σαν λουλούδι πονά απ’ τη βροχή.

Τα χείλη μου λένε τ’ όνομά σου,
Στ’ ουρανού τ’ αστέρια προσευχή,
Προσμένω να βρεθώ κοντά σου,
Αχ, για να νιώσω ξανά ζωντανή.

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!