Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Ο ήχος της φωνής σου άγνωστος πια,
Χαμένος στην ομίχλη του χρόνου,
Ανάμνηση απατηλή που ξεγλυστρά,
Σα να ‘ταν παραίσθηση του νου μου.
Τα λόγια που μ’ έλεγες λησμόνησα,
Στης νύχτας τ’ αναζητώ τη σιωπή,
Η καρδιά μαραζώνει ντροπαλά,
Σαν λουλούδι πονά απ’ τη βροχή.
Τα χείλη μου λένε τ’ όνομά σου,
Στ’ ουρανού τ’ αστέρια προσευχή,
Προσμένω να βρεθώ κοντά σου,
Αχ, για να νιώσω ξανά ζωντανή.
_
γράφει η Ιωάννα Μαγοπούλου
Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!
Ακολουθήστε μας
Real News Καθημερινή https://youtu.be/M5olH586s2s Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ...
Μην ψάχνεις την ομορφιάστο πρόσωπο.Το πρόσωπο γερνά.Τα αγάλματα ραγίζουν.Οι Τροίες καίγονται.Η ομορφιά είναι αλλού.Είναι στο χέρι που δεν σηκώνεταιγια να χτυπήσει,στο στόμαπου δεν ψεύδεται,στη σιωπήπου δεν προδίδει.Το όμορφο είναι καλό.Μια μικρή ισορροπίαανάμεσα στο...
Το βράδυ εκείνο του Δεκέμβρη του 1943 ο Ντίνος Δρίτσας ο τελωνειακός,δεν κοιμήθηκε...η Σουηδέζατου Ερυθρού σταυρού ήταν μεγάλο μούτρο,όμως έπρεπε να μάθει τι είχε μέσα το σεντούκι με ταγερμανικά γράμματα,που ξεφόρτωσε το πλοίο με το σιτάρι...Σηκώθηκε μεσάνυχτα και...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Το βράδυ εκείνο του Δεκέμβρη του 1943 ο Ντίνος Δρίτσας ο τελωνειακός,δεν κοιμήθηκε...η Σουηδέζατου Ερυθρού σταυρού ήταν μεγάλο μούτρο,όμως έπρεπε να μάθει τι είχε μέσα το σεντούκι με ταγερμανικά γράμματα,που ξεφόρτωσε το πλοίο με το σιτάρι...Σηκώθηκε μεσάνυχτα και...
Λένε κάποιοι Από αυτούς Που μόνο όταν τους βλέπουν Οδύρονται Από αυτούς που αισθάνονται Ότι αφηγούνται την αλήθεια Από αυτούς Που δυσφορούν για το σύμπαν Για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται Και απαιτούν Ποικιλοτρόπως Την καθολική αναγνώριση και δικαίωση Του άγχους...
Νύχτες μοναξιάς απόψε αντικρίζωΤην όψη του θανάτου μου για σένα ζωγραφίζω,Έφυγες, πέρασες νωρίς, απόψε θα το μάθω,πως η αγάπη μου για σένα ήταν το πρώτο λάθος.Στων τοίχων τη σιωπή το όνομά σου γράφω,κι όσα δεν τόλμησα ποτέ, στο χώμα πια τα θάβω.Οι λέξεις μου ξεθύμαναν...
0 Σχόλια