Μονόχειρες σε παρόν δύσβατο

Σε απόσταση ασφαλείας

Θεατές και πρωταγωνιστές

Σε έργο τραγικό ή σε κωμωδία

Η παράσταση συνεχίζεται

Μετά από τόσα παρατεταμένα χειροκροτήματα

Βραβεία, επαίνους, διθυραμβικές κριτικές

«Θέλεις να φύγουμε;» μου είπες

Ξεφύλλιζα το παιδικό μου ημερολόγιο

Και δε σε πρόσεχα

Το βλέμμα μου έπεσε τότε σε κάτι επιστολές

Ξεφτισμένες σελίδες προς άγνωστο παραλήπτη

Ένα χαμόγελο ειρωνείας

Σημαδεύει το πρόσωπό μου στον καθρέφτη απέναντι

Αυτά τα γράμματα φέρνουν τη στάμπα του παρελθόντος

Άχρωμη, αδιάφορη, άπρακτη

Ο χρόνος σάπισε κάτω απ΄τα βλέφαρα

«Άλλαξε επιτέλους το σταθμό στο ραδιόφωνο χρυσέ μου,

δεν αντέχω άλλο αυτήν την καταθλιπτική μουσική…»

Δεν απαντάς τίποτα και το κλείνεις

Η σιωπή σου μου φωνάζει πάλι

«Θέλεις να φύγουμε;»

Κάνω πως δεν ακούω

Πάλι

Κάνω πως δεν καταλαβαίνω

Πάλι

Στις επόμενες ερωτήσεις σου ανοίγω το ραδιόφωνο

«Γιατί δε μιλάς;»

«Γιατί δε φωνάζεις;»

«Γιατί δεν ουρλιάζεις;»

«Γιατί δεν κλαις;»

«Γιατί δε γελάς;»

«Γιατί δε ρωτάς;»

«Γιατί δεν απαντάς;»

«Γιατί δε φεύγουμε;»

«Γιατί δε φεύγεις;»

«Γιατί δε φεύγω;»

Η ίδια καταθλιπτική μουσική πάλι

Τι διαβολική σύμπτωση αλήθεια

Ή μήπως η εκδίκηση του χρόνου

Η αυλαία πέφτει δίχως απάντηση

Έχει μια στάμπα πάνω της

Άχρωμη, αδιάφορη, άπρακτη…

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη