Φίλοι μου, καλησπέρα.

Το παρακάτω ποίημα με τίτλο «Γυναίκα» γεννήθηκε πριν 20 χρόνια, μα το αγαπώ το ίδιο με τη μέρα εκείνη που το πρωτοεξομολογήθηκα στο χαρτί. Ήταν το 2000 όταν υπηρετούσα την στρατιωτική μου θητεία στα Ιωάννινα και είχα βυθιστεί στα χρώματα του Οδυσσέα Ελύτη, στον σκοτεινό κόσμο του Καρυωτάκη και στην θαλασσινή αύρα του Καββαδία.

Το ποίημα Γυναίκα, το έγραψα για την ιδεατή αγάπη. Εκείνη, που την αναγνωρίζεις μονάχα όταν σου αγγίξει την καρδιά.

Ελάτε να βαδίσουμε λοιπόν στα σιωπηλά βήματα των στίχων…

Γυναίκα

Γυναίκα
με τα μαλλιά που μυρίζουνε έρωτα
και χείλη που στάζουν σιωπή
άφησε να δω τις εικόνες εκείνες
που κρύβεις μέσα στα δυο σου μάτια

Άκουσε με
τρύγησα όνειρα για να σε βρω
μες από σύννεφα κι από Φεγγάρια
κι η μισή ομορφιά που πόθησα ήταν Ουρανός
και η υπόλοιπη εσύ, μες στη καρδιά μου

Μη φοβάσαι
κλείσε τα βλέφαρα, σβήσε μου το φως
καμία πληγή σου να μην αντικρίσω
πάψε ν’ ανασαίνεις μ’ οτιδήποτε παλιό
το παρελθόν σου σήμερα έχει τελειώσει

Μη τρομάξεις
θέλω μονάχα ν’ αγγίξω τους γυμνούς σου ώμους
να σκαρφαλώσω πιο πάνω απ’ το λαιμό σου
κι απ’ την κορφή των λογισμών σου
να κυλήσω σαν δάκρυ σ’ όλο σου το κορμί

Κι ύστερα
σαν μπω στις μοναχικές σου σκέψεις
την ψυχή μου πλάι σου θ’ ακουμπήσω
να σου δείξω ότι από παλιά σε περίμενα
τα όνειρά μου ομολογώντας δίχως φόβο

Κι αργά
πριν η νύχτα ολότελα ξημερώσει
και σαν παιδί ευάλωτος θα νιώθω
θα κλάψω αυθόρμητα για να ελευθερωθώ
πριν ήσυχος σου πω πως σ’ αγαπώ…”

Σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη παρέα.
Εύχομαι να είστε καλά και να έχετε πάντα αγάπη στη ζωή σας.

*Το ποίημα «Γυναίκα» απέσπασε το 1o Βραβείο Ποίησης στην κατηγορία του, στον 5ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδος που διενεργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2014.

Γυναίκα– © Θεόφιλος Γιαννόπουλος