_

γράφει ο Ηρακλής Μίγδος

–

Ρένος Αποστολίδης. Το άκουσμα του ονόματος και μόνο διχάζει τους αναγνώστες. Ένας λογοτέχνης, φιλόλογος, ανθολόγος, φιλόσοφος, δημοσιογράφος, κριτικός που έχει τόσους φανατικούς υποστηρικτές όσο και εχθρούς. Εδώ όμως δε θα μιλήσουμε για τον Ρένο γενικά και αόριστα αλλά για το βιβλίο του με τίτλο “Κατηγορώ”. Ένα βιβλίο που έγραψε το 1964 στη φυλακή έπειτα από την εισβολή του στο κΥνοβούλιο όπως έλεγε ο ίδιος και όχι στο κοινοβούλιο.

Στο βιβλίο αυτό προσπαθεί να εξηγήσει τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την, κατά κοινή ομολογία, ακραία ενέργεια χωρίς όμως να στέκεται πολύ στην επικαιρότητα της εποχής αλλά δίνοντας έμφαση στα δικά του ερεθίσματα τα οποία του καλλιέργησαν μια αντικομφορμιστική (την λέξη την εισήγαγε ο ίδιος στην ελληνική) συνείδηση. Όλα σύμφωνα με τον ίδιο ξεκινούν από τον πατέρα του τον Ηρακλή Αποστολίδη ο οποίος ήταν ο πνευματικός του ελευθερωτής.

Μέσα από διάφορες ιστορίες των παιδικών και μαθητικών του χρόνων μπορεί ο αναγνώστης να μάθει πολλά για τον ίδιο τον συγγραφέα αλλά και για άλλους πνευματικούς ανθρώπους της εποχής τους οποίους δικάζει ή αναγνωρίζει όταν υπάρχει λόγος.

Το βιβλίο δε κατατάσσεται στα λογοτεχνικά του έργα. Παρ’ όλα αυτά οι ιστορίες που αναφέρει με τις κόντρες του με τους καθηγητές του ή με τον αγώνα του να απαντήσει στο ερώτημα της ύπαρξης του θεού όντας ακόμα παιδί, δίνονται με μια λογοτεχνική χροιά που χαλαρώνει τον αναγνώστη μετά από τις αλλεπάλληλες παραγράφους κριτικής που τον ταρακουνούν.

Φυσικά το βιβλίο περιέχει σχολιασμό ο οποίος αποσαφηνίζει διάφορα πιο “σκοτεινά” σημεία του βιβλίου για όποιον θέλει να εμβαθύνει και να ασχοληθεί πιο σοβαρά με το κείμενο.

Το “Κατηγορώ” του Ρένου Αποστολίδη είναι ένα βιβλίο που φοβόμουν να πιάσω στα χέρια μου. Ήξερα πως διαβάζοντας το θα χρειαζόταν πολλές φορές να κάνω αυτοκριτική και να τα βάλω με τον εαυτό μου. Το “Κατηγορώ” του Ρένου Αποστολίδη είναι ένα βιβλίο που προϋποθέτει χρόνο και αφοσίωση στο κείμενο. Δεν είναι ένα βιβλίο για την παραλία, δεν είναι ένα βιβλίο για τα καφέ. Είναι ένα βιβλίο που σε ταρακουνά και στο οποίο θα ανατρέχεις συχνά πυκνά για να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου πόσο… βολεμένος είσαι και να κοκκινίζεις από ντροπή.