Γράψε

Γι’ αυτούς που

βρώμισαν

με τις ψευτιές τους

τον κόσμο

Γράψε

Για το σύμπαν

που γέμισε εύκολους εραστές

και φτηνοεπαναστάτες

Γράψε

Για τους γιους της φωτιάς

που ο Ήλιος κυλά στις φλέβες τους

Έχουν τον Χριστό

στα στήθη τους

όπως τα παιδιά

Γράψε

Για ό,τι αγαπάς και πονάς

Φτάνει να νιώσεις

ότι βγαίνεις από της λήθης τους τοίχους

δίχως καμπούρες

και στριγκλίσματα

Γράψε

Για τους μικροαστούς

είναι πολλοί

και περιφέρονται αποχαυνωμένοι

στις συνάφειες και τις συνεστιάσεις

Μα μην ξεχάσεις

και σένα τον ίδιο

να συμπεριλάβεις στη σειρά τους

Γράψε

Για τη μοναξιά σου

φτάνει να κρατάς ακέρια

τη θλίψη σου

Τον πόνο σου – σιωπηλά –

σημαία σου να τον κάνεις

εκεί στα βαθιά της ύπαρξης

Γράψε

Για να διαλύσεις

τα δεσμά της σάρκας

και στο άπειρο να πετάξεις

μαζί με τους μάρτυρες

και τους Αγίους

Γράψε

Για την ανθρωπότητα που στόμωσε

Μπούχτισε απ’ τις εύκολες ιδέες

και τα προσωπεία αρχόντων και πριγκίπων

Γράψε

Για τον χρόνο

που μακελεύει

τις αλήθειές σου

Όλο απόρριψη κι αρρώστια

σκορπά στα μονοπάτια της ζωής

Γράψε

Για να νιώσεις ελεύθερος

μια στιγμή

Μα μην ξεχνάς : αστράτευτος να μείνεις

κι όλος αμφιβολία

Γράψε

τη μέρα μια γραμμή

η νύχτα μόνη της

γράφει τα όνειρά σου

Κι όταν σταματήσεις

τις γραφές

μες στον κόσμο

θα ‘σαι μια λέξη

μια ιστορία

Βέβαια, δεν θα ‘χει

και τόση σημασία

Μην το ξεχνάς!

Μόνο να γράφεις

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης