Γράφει ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος

Το καλοκαίρι συνηθίζω να παίρνω μαζί μου στην παραλία για συντροφιά συνήθως λιγοσέλιδα βιβλία, προτιμώντας συνήθως είτε ποιητικές συλλογές, είτε νουβέλες ή συλλογές διηγημάτων. Κι αυτό, γιατί δεν ήταν λίγες οι φορές που κάποιο μυθιστόρημα μου τράβηξε τόσο πολύ το ενδιαφέρον που τελικά προτίμησα να το διαβάσω μέχρι τέλους παρά να μπω στη θάλασσα!

Σε αυτό το άρθρο λοιπόν θα σας μεταφέρω όσα βίωσα με την ανάγνωση  του βιβλίου «Η δολοφονημένη εξαδέλφη» του συγγραφέα Σεριντάν Λε Φανού. Μια ιστορία που το αφηγηματικό της ύφος μου θύμισε έντονα εκείνο του «Το στρίψιμο της βίδας» του συγγραφέα Χένρι Τζέιμς.

Ωστόσο οι διαφορές στην πλοκή και στην έκτασή τους θεωρώ πως είναι αρκετά μεγάλες.

Κάνοντας μια πρώτη επαφή με το έργο μας, γίνεται αμέσως αντιληπτό πως τα γεγονότα μας εξιστορούνται από την αφηγήτρια, -την λαίδη Μάργκαρετ-, σε πρώτο πρόσωπο, συμπεριλαμβάνοντας παράλληλα αρκετές πινελιές από τις προσωπικές της σκέψεις. Από την εισαγωγή της ακόμη, μας μεταφέρει η ίδια πως «Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν βρέφος» (σελ. 15) κι έπειτα πληροφορούμαστε ότι «Η υγεία του πατέρα μου επιδεινωνόταν σταθερά, ώσπου πέθανε, όταν ήμουν δεκαοχτώ χρονών» (σελ. 28).

Στο ενδιάμεσο μαθαίνουμε επίσης αρκετά αμφιλεγόμενα στοιχεία για τον μικρότερο αδερφό του πατέρα της, τον σερ Άρθουρ Τύρρελ. Ο συγκεκριμένος «διήγε έκλυτο και δαπανηρό βίο και ανάμεσα στα άλλα πάθη του συμπεριλαμβανόταν ο καταστροφικός εθισμός στην χαρτοπαιξία» (σελ. 17).

Μα δεν συγκαταλεγόταν μονάχα αυτά στην άσχημη πλευρά του εαυτού του, αλλά επίσης και κάτι ακόμη χειρότερο: Θεωρούνταν από πολλούς ως ύποπτος για φόνο. Κάτι ωστόσο που δεν κατάφερε ποτέ να εξελιχθεί σε επίσημη κατηγορία, μιας και τα στοιχεία δεν οδήγησαν σε κάτι τέτοιο.

Κι όπως τα έφερε η μοίρα, μετά το θάνατο του πατέρα της πρωταγωνίστριάς μας, η ίδια θα έπρεπε να ακολουθήσει τους όρους της διαθήκης του. Σύμφωνα μ’ αυτήν, πέραν του ότι της άφηνε όλη την περιουσία του, θα έπρεπε επίσης μέχρι την ενηλικίωσή της να ζει στο σπίτι του θείου της, ο οποίος στο εξής ήταν και ο επίσημος κηδεμόνας της. Ένας κηδεμόνας όμως, ο οποίος γινόταν αυτόματα κληρονόμος της λαίδης Μάργκαρετ στην περίπτωση που εκείνη πέθαινε…

Όταν τελικά έρχεται εκείνη η ώρα που η πρωταγωνίστριά μας καταφθάνει στην οικία του θείου της, εκεί την καλωσορίζει η κόρη του. Δηλαδή η ξαδέρφη της, Έμιλυ.

Κι όπως μας πληροφορεί «φτάνοντας εκεί δεν γνώριζα τίποτα για την οικογένεια με την οποία είχα έρθει να κατοικίσω, πέρα από το γεγονός ότι αποτελούνταν από τρία άτομα, τον θείο μου, τον γιό του και την κόρη του, αφού η λαίδη Τύρελλ είχε πεθάνει από χρόνια» (σελ. 34).

Ο ξάδερφός της ονομαζόταν Έντουαρντ και όπως μοιράζεται μαζί μας η λαίδη Μάργκαρετ τις εντυπώσεις της για το άτομό του,  «οι τρόποι του, αν και όχι τόσο άξεστοι όσο περίμενα, ήταν τρομεροί δυσάρεστοι» (σελ. 38).

‘Ένας ξάδερφος που αποδεικνύεται πως θέλει να την κάνει δική του , όντας επίμονος και απτόητος στις απορρίψεις της. Και μαζί με την επιμονή του, ανοίγουν και οι ασκοί του Αιόλου, ταράζοντας την μέχρι τότε ήρεμη ζωή της πρωταγωνίστριας.

Στις σελίδες που ακολουθούν οι μάσκες πέφτουν και έρχονται στην επιφάνεια οι πραγματικές επιδιώξεις των ατόμων που συμμετέχουν στην ιστορία μας.

Δυστυχώς, δεν γίνεται να σας περιγράψω περισσότερα για την πλοκή καθώς είναι σύντομη και φτάνει γρήγορα στο τέλος της. Ωστόσο, θα χαρώ να μοιραστείτε κάτω στα σχόλια το δικό σας βίωμα διαβάζοντας το βιβλίο «Η δολοφονημένη εξαδέλφη».

Από μέρους μου, θα ήθελα μονάχα να αναφέρω πως ως συγγραφέας θα έβαζα διαφορετικό τίτλο για το συγκεκριμένο έργο. Κι αυτό, γιατί κατά κάποιο τρόπο φανερώνεται και η τελική έκβαση της ιστορίας, δίχως αυτό που ο ίδιος θεωρώ ως την πολυπόθητη ανατροπή.

Καλή σας ανάγνωση!