ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η άνοιξη απλώνεται

στο δειλινό

Και πάνω στα φωτισμένα βουνά

στέκεται η μυστική μας ιστορία

Ναι !

Από αιώνες σκαρφαλωμένη

στα κάστρα του Ήλιου

σαν να περίμενε τις λέξεις μας

υπομονετικά

Ω ! Αγάπη

Δεν έχουν σκοτάδι -πια- οι λέξεις μας

Πιαστήκανε στους ιστούς των μύθων

Κι έχουν τους ήρωες για συντροφιά

Δύναμη παίρνουνε

και συνεχίζουνε

τα ταξίδια

Εμπρός για το φως !

Τρέφεται με τον λόγο

η Αγάπη

Η χαρά της τους ορίζοντες

γυροφέρνει

σαν των Τιτάνων τις προσευχές

Σαν να γεννήθηκε κάτι μεγάλο

πλάι στον Ήλιο

Ναι !

Θεέ μου

Η αγάπη έγινε αστέρι

Και σαν γίνηκε η θάλασσα ουρανός

πέταξε σαν γλάρος

για της ωραιότητας

τους κρυμμένους θησαυρούς

Οι ακτίνες του

με χρώματα και δάκρυα

στολίστηκαν

και των ονείρων μας

ουράνια τόξα

γίνανε

Τ’ αστέρι σου αγάπη

προσκυνώ

Με τα χείλη μου

αγγίζω τη φωτιά του

Στα στήθη μου

φορώ το φως του

Για πάντα !

ΠΡΑΞΗ ΕΡΩΤA

Χρυσή βροχή

γεννημένη από τριαντάφυλλα και θάλασσα

Τύλιξε τα σώματά μας

Σαν αιωνιότητα

πέρασε στο αίμα μας

Και να νικήθηκε ο θάνατος

Γέμισε φως η ζωή

Κι ο χρόνος σταμάτησε

Ο έρωτας δεν θα ‘ναι πια

δίχως όνομα

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης