Ελευθερία: Άρνηση του θανάτου

Ελευθερία, δεν χωράς στην ιδέα σου.

Δεν κατοικείς σε σύμβολα

ούτε σε μαρμαρωμένα αγάλματα

που φυλακίζουν τη φωτιά σε σχήμα.

Ντρέπομαι όταν προφέρουν

το όνομά σου με ευκολία.

Δεν σε έγραψαν ποιητές με μελάνι·

σε έγραψαν εκτελέσεις.

Σε αναγνωρίζω στα δόντια που σφίγγουν,

στα νύχια που χάραξαν τοίχους κελιών,

στα ραμμένα στόματα

που ακόμη αιμορραγούν λέξεις.

Σε κουβάλησαν σώματα δίχως αύριο,

με μια σφαίρα κρυμμένη στα σπλάχνα

κι ένα «όχι» ζωντανό στα χείλη 

τραύμα που αρνήθηκε να γίνει ουλή.

Σε θέλουν ακίνδυνη:

λήμμα σε σχολικό βιβλίο.

Σε τυπώνουν σε λόγους,

σε αποστειρώνουν

με τη χλωρίνη των επετείων,

ώσπου να μη λερώνεις

τα χέρια κανενός.

Μα εσύ επιστρέφεις,

με χώμα στα νύχια

και αίμα δίχως σφραγίδα,

με τις φωνές εκείνων

που δεν έγιναν ποτέ αρχείο.

Περνάς ανάμεσα στο σίδερο

και στην ερπύστρια.

Κι όταν το σώμα συντρίβεται,

η συνείδηση στέκει όρθια 

καρφί στον λαιμό της εποχής.

Γλιστράς από τις χαραμάδες,

ξεριζώνεις το άλλοθι από το στόμα,

και αναγκάζεις τον άνθρωπο να διαλέξει:

τη ζωή

ή το ύψος της.

Είσαι ευθύνη

που καίει τις παλάμες·

η στιγμή που ο άνθρωπος

κοιτάζει την εξόντωση κατάματα,

αρθρώνει ένα «όχι»

κι αρπάζει από τον θάνατο

την τελευταία λέξη.