Εμείς – Φίλιππος Δανέζης

Ο Αλέξανδρος είναι ένας δυναμικός και ορμητικός νέος. Είναι ορθολογιστής, είναι περήφανος και απαιτητικός με τον εαυτό του. Είναι ιδιαίτερος χαρακτήρας και απόλυτος. Δεν διαθέτει αυτοέλεγχο και ο θυμός ξεχειλίζει εύκολα από κάθε του κύτταρο. Λατρεύει τις μηχανές και απεχθάνεται τα συναισθηματικά μπλεξίματα.

Είναι ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας. Είναι μια πονεμένη ψυχή η οποία αναζητά τα πατήματά της. Έχει πρόσφατα χάσει το σημείο αναφοράς του, τον πατέρα του και δεν μπορεί να βρει τον δρόμο για να συνεχίσει. Πασχίζει, πολεμά, πεισμώνει, τολμά. Ερωτεύεται μα δεν ξέρει να διαχειριστεί αυτά του τα συναισθήματα. Φοβάται να τα καλωσορίσει, να αναμοχλευτεί μαζί τους, να απελευθερωθεί.

Την πορεία του θα διαβάσουμε σε μια αυτοβιογραφική ιστορία, γεμάτη σεβασμό για τα όσα έζησε, θλίψη, μελαγχολία και ελπίδα.

Πλάι του θα βαδίζει μια γυναικεία φιγούρα, η Ηλέκτρα. Είναι εκρηκτική και πεισματάρα. Είναι πολύ όμορφη και ανεξάρτητη. Είναι η γυναίκα που θα συνδεθεί μαζί του με πολλούς τρόπους. Θα γίνει αποκούμπι του, θα γίνει κολλητή του, θα γίνει σύντροφός του. Μαζί θα τα μοιράζονται όλα όπως δυο κολλητοί και κάτι παραπάνω. Έχουν μια σχέση χωρίς δεσμεύσεις, μια σχέση χωρίς σ’ αγαπώ, η οποία πέρασε από πολλά στάδια, όπως εκείνο της αναζήτησης, της ανακάλυψης και της αποδοχής.

…αγάπη είναι οι μικρές λεπτομέρειες που κανείς δεν έμαθε να παρατηρεί…

Ο Αλέξανδρος στα 20 του έχασε τον πατέρα του, άφησε πίσω τη ζωή του και έφυγε πλάι στη μάνα του για την Αμερική. Φοβισμένος και περικυκλωμένος από την απώλεια θα φτάσει στο σπίτι του θείου του στην Αστόρια προσπαθώντας να γυρίσει σελίδα, πλάι στη μόνη γυναίκα που μπορεί να ρωτήσει τα πάντα, που μπορεί να περάσει τα όρια που ο ίδιος έχει θέσει, τη Ζωή. Εκεί θα εργαστεί σε συνεργείο και θα ανασταίνει ξεψυχισμένες μηχανές, κάτι που θα του δίνει την απαιτούμενη δύναμη για να προχωράει.

Θα διαβάσουμε για μια φιλία διανθισμένη με πολλαπλά και πολυποίκιλα συναισθήματα, για έναν σάκο που δέχεται πάνω του όλα όσα βαραίνουν τον Αλέξανδρο, για τον Στέφανο και τη μεταξύ τους καθαρή σχέση, αλλά και για ένα τολμηρό χέρι πάνω σε γυμνό μηρό.

Παγιδεύτηκα στη σχέση πάθους, ηδονής και ανάγκης. Συγκινήθηκα με τη συναισθηματική Μάιρα. Σκάλωσε το βλέμμα σε μια παράπλευρη απώλεια της ιστορίας και θορυβήθηκα με τη συμμετοχή του ήρωα της ιστορίας σε αγώνες kick boxing. Από την πρώτη σελίδα νιώθεις τους κραδασμούς του Αλέξανδρου, νιώθεις το γεμάτο ορμή συναισθηματικό του ποτάμι έτοιμο να σε παρασύρει στη δύνη του. Είναι φορτισμένος και έχει περίσσεια ένταση που πρέπει κάπως να τη διοχετεύσει, να αδειάσει το μέσα του, να μερέψει, να αγαλλιάσει. Αυτά αντιλήφθηκε και ο Άνταμ και αγκάλιασε τον Αλέξανδρο με τον δικό του τρόπο, προσπαθώντας να δώσει διέξοδο στον χείμαρρο που κοχλάζει στην ψυχή του.

Σειρά έχουν τα τατουάζ, η αέναη αλλαγή συντρόφων, η απομάκρυνση από την ξεχωριστή γυναίκα της καρδιάς του, ένας φάκελος με οικονομίες, αλλά και ένα ντοσιέ με το λογότυπο του κολεγίου της Ηλέκτρας γεμάτο ‘τέχνη’, το οποίο θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για ακόμη μια φορά για τους δυο ήρωες.

Ο Αλέξανδρος φοβόταν. Δεν τολμούσε να αγγίξει το ‘μαζί’. Δεν ήξερε να ζει στο μαζί γι’ αυτό το απέφευγε. Από την άλλη η Ηλέκτρα ήταν έτοιμη από καιρό, τον ήθελε σε όλα, τον ποθούσε, τον αγαπούσε μα εκείνος δεν ήταν έτοιμος να το δεχτεί.

Λαμβάνει χώρα ένα λυτρωτικό άδειασμα ψυχής χωρίς λέξεις πλάι σε ένα ορμητικό ποτάμι δακρύων, ένα ηλεκτρικό ποδήλατο που προκαλεί κραδασμούς ανάμεσά τους, ένα επαγγελματικό ταξίδι για τρεις, αλλά και μια αλλαγή πορείας πλεύσης.

…οι άνθρωποι που δίνονται χωρίς όρους, δεν το κάνουν από γενναιοδωρία, το κάνουν από ανασφάλεια…

Η φωτογράφος Ηλέκτρα δημιουργεί εικόνες πιότερο με τα υλικά της ψυχής. Ο Αλέξανδρος συνδράμει στα όνειρά της. Η σχέση τους τραμπαλίζεται και υπομένει. Άλλες φορές βρίσκει διέξοδο και άλλες πάλι κουτουλάει σε τοίχο. Μπορούν να συνυπάρξουν; Αντέχουν τις συγκρούσεις; Θα μάθει ο Αλέξανδρος να εκτίθεται συναισθηματικά; Θα μπορέσει να απαλλαγεί από τα βαρίδια της αβάσταχτης έλλειψης του πατέρα του;

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο του Φίλιππου Δανέζη, ένα σύντομο βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…όταν κάτι έχει μέσα του τόση αλήθεια δεν το προσπερνάς. Ακόμα και αν υπάρχει πιθανότητα να το χάσεις…

Η συνέχεια είναι συγκλονιστική. Δεν επιθυμώ να προβώ σε περαιτέρω αποκαλύψεις. Αρκεί να αναφέρω πως οι τελευταίες σελίδες διαβάζονται με βουρκωμένα μάτια, όπου τα δάκρυα από ένα σημείο και μετά γίνονται ασυγκράτητα. Μια κατάθεση ψυχής επωάζει στις σελίδες του βιβλίου. Μια κατάθεση ψυχής με σκαμπανεβάσματα, με ζήλιες, με θυμούς, με αποδοχή, με συγκίνηση και μελαγχολία.

Δεν είναι το πρώτο βιβλίο του Φίλιππου Δανέζη που διαβάζω, μα θα ήθελα να μου επιτρέψει να πω πως τούτο εδώ είναι το καλύτερό του. Είναι μια γροθιά στο στομάχι, είναι αφύπνιση, είναι καμπανάκι με έντονο και διαπεραστικό ήχο. Αρκεί να σας πω πως ολοκληρώνοντας την ανάγνωση, κι αφού βρήκα τις ανάσες μου και σκούπισα τα δάκρυά μου, το πρώτο πράγμα που διακαώς επιθυμούσα να κάνω, ήταν να πάρω μια μεγάλη αγκαλιά τον αγαπημένο μου και να μείνω εκεί για πάντα…

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Είμαι ο «Αλέξανδρος» και η ιστορία μου δεν είναι απλή. Είναι το κομμάτι εκείνο που σε χτίζει και σε γκρεμίζει την ίδια στιγμή. Στα είκοσι έχασα τον πατέρα μου. Μαζί και τον εαυτό μου. Στην Αμερική έμαθα να στέκομαι και να μην ανήκω σε καμία. Ισορροπούσα στην κόψη, εκεί που το μέταλλο συναντά την αδρεναλίνη και οι κανόνες ήταν πιο σκληροί απ’ όσο έγινα εγώ.

Και ύστερα χώρεσε… εκείνη. Με τον φακό της αιχμαλώτιζε το φως, τις στιγμές, τις φθορές και τις αλήθειες που έθαβα. Μια φιλία που έγινε φωτιά. Ένας έρωτας που δεν υπάκουε σε νόρμες. Ένας χορός χωρίς όνομα, χωρίς υπόσχεση και όμως, δεν μπορούσα να ξεφύγω.
Την ήθελα χωρίς φρένα, χωρίς όρια. Μας χώριζαν όλα. Και γι’ αυτό ακριβώς μας έδεναν. Μέχρι που η απόσταση έγινε αναγκαστική. Έφυγα. Πνίγηκα σε νύχτες, σε γυναίκες, σε δρόμους. Μα το κενό πάντα εκεί. Και όταν τελικά η καρδιά παραδέχτηκε, η ζωή ανέτρεψε τα πάντα.

Αυτή είναι η ιστορία μου. Ωμή, αληθινή, αντρική. Και δεν μετανιώνω για τίποτα. Για πάντα εγώ, εσύ και ένα ατελείωτο Εμείς.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου.

Με σπουδές στην Αμερική στον τομέα της φωτογραφίας έκανε το πάθος του επάγγελμα. Λάτρης της ταχύτητας και των εξτρίμ σπορ με ιδιαίτερη αδυναμία στις off-road μηχανές. Τα βιβλία είναι η κρυφή του απόλαυση, ενώ η συγγραφή μπήκε στη ζωή του επιθετικά κερδίζοντάς τον ολοκληρωτικά.

Το ΑΛΦΑ είναι το πρώτο έργο του σε έντυπη μορφή που τον συστήνει στο κοινό.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΥΓΕΡΗ.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.