Μια ζωή μαζί σου
και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα
– ακόμα τουλάχιστον –
ν’ απαγγέλω στον άνεμο
το ποίημα εκείνο που πονά
που σιωπά
που φλέγεται
που μονάζει στο βυθό
των μεγάλων ματιών σου.
_
γράφει ο Τάκης Τσαντήλας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Μια ζωή μαζί σου
και είναι αλήθεια πως δεν τα κατάφερα
– ακόμα τουλάχιστον –
ν’ απαγγέλω στον άνεμο
το ποίημα εκείνο που πονά
που σιωπά
που φλέγεται
που μονάζει στο βυθό
των μεγάλων ματιών σου.
_
γράφει ο Τάκης Τσαντήλας
Ακολουθήστε μας

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και...

Ελευθερία είναι το βλέμμα που δεν χορταίνει να απομακρύνεται. Ελευθερία είναι ο άνεμος ανάμεσα στα δάχτυλα, που τα υποδουλώνει να κάνουν πίσω. Ελευθερία είναι η πλατωνική αναρρίχηση πάνω στον γαλάζιο ουρανό. Ελευθερία είναι ένα αστραφτερό χαμόγελο, που...

Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...
Διαβάστε κι αυτά

Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...

Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...

Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο; Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι. Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει. Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο; Κι...
Της αρτιότητος τεχνουργία! Όμως, της ψυχής σας οι χείμαροι οι εκφραστικοί, απροσπέλαστοι!
Περήφανα – ηδονικά, το ποίημά σας θα το εδώριζα, στις γυναίκες που θα με συνεκλόνιζαν.