Ο έρωτας δεν έρχεται με χάδι.
Εισβάλλει — κεραυνός με επίκληση.
Ξεγυμνώνει τα όνειρα από τα ρούχα της λογικής,
χορεύει με το αγρίμι που τάιζες χρόνια
με τη σάρκα της ηθικής.
Στο μέτωπο της ψυχής, πυρετός ρουφά
το δηλητήριο της μοναξιάς
κατευθείαν από το αίμα.
Το «εγώ» θρυμματίζεται στο καθρέπτη του «εσύ».
Μετέωροι, πάνω από τη συντριβή του χρόνου,
εκτός εντροπίας του χώρου.
Ακούς τα κόκκαλα της ψυχής να αλλάζουν θέση,
καθώς το στόμα του άλλου δεν σε φιλά —
σου ανοίγει τρύπα στο κρανίο για να περάσει
κοσμικό ξύσμα αβύσσου.
Ο έρωτας είναι σταυρός και ανάσταση
χωρίς προειδοποίηση.
Μάχη από βλέμμα,
βύθισμα από φιλί,
θάνατος κάθε άμυνας.
Αποσυνθέτει το προσωπείο που φορούσες.
Κανένα έλεος — η βία του φωτός.
Μόνο όραμα με άρωμα πετριχώρ.
Γλώσσα που αγγίζει τα άστρα
κάτω από το δέρμα.
Όταν σε καταλύσει,
είσαι πια αθάνατος
σε χρόνο στιγμιαίο.
Φως που πονούσε αιώνες
με ωδίνες τοκετού πριν γεννηθεί.

_

γράφει η Βασιλική Γκαρίλα